Türkiye’ye verirler talkını…

Biliyorsunuz, Can Dündar ve Erdem Gül'ün duruşmasına Avrupalı konsolos ve büyükelçilerin katılması büyük tepki çekti. Hem Cumhurbaşkanı Erdoğan, hem de Başbakan Davutoğlu bu durumun diplomatik yakışıksızlığıyla ilgili açıklamalar yaptı.

Burada böyle, ama olay Batı'da “basın özgürlüğü” kaleminden değerlendiriliyor. Basın özgürlüğü modern dünyanın kutsallarından biri olduğu için de, Türkiye gibi, bu konuda olağan şüpheli haline getirilmiş; yarı Avrupalı yarı Ortadoğulu bir ülke sözkonusu olduğunda da; hiçbir detay araştırılmadan hüküm kesiliveriyor. Konsoloslar, büyükelçiler “yanlış yapıyor muyuz?” endişesi duymadan Can Dündar'ın duruşmasına akın ediyor.

Oysa Can Dündar'ın yayınladığı MiT TIRları görüntülerine gazetecilik faaliyeti demek için ya bu ülke hakkında sadece paraleller ve iflah olmaz Erdoğan düşmanı beyaz Türklerden bilgi alıyor ve gerçeği umursamıyor olmak gerekir ya da art niyetli…

Çünkü Mısır'daki sağır sultanın bile bildiği üzere; MiT TIR'larının durdurulması hadisesi bir paralel yapı tezgahıydı. O dönem Dışişleri Bakanı olan Davutoğlu'nun, Hakan Fidan'ın da bulunduğu özel toplantısını gizli kameraya çekerek youtube'a koyan bir yapıdan bahsediyoruz. Bu yapının, Türkiye'nin güvenliği için bir tehdit oluşturduğu gerçeği, sadece o youtube videosuyla bile yeterince kanıtlı bir şekilde ortadaydı.

Ama o bile yetmedi; ardından MİT TIR'ları tezgahı geldi. Bu tezgahla oluşturulmak istenen “Türkiye IŞİD'e destek veriyor” anafikirli algıydı. Bu operasyona Kobani'yi bahane ederek PKK-HDP çevreleri de katılınca; algı derinleşti, gerçekle yer değiştirdi. Bu yolla da, Türkiye'nin hem Suriye'deki hem de bölgedeki söz hakkı bitirildi. Şimdi Güney sınırımızın altında 400 km uzunluğunda devlet olmayan, ama siyasi oluşum olan bir Kürt yapılanması var ve bu yapı devletleşmeye doğru gidiyor.

Bu gidişte de, Suriye'de masadan kaldırılışımızda da, “Türkiye IŞİD'e destek veriyor” algısının tutmasının etkisi var. Bu etkinin temelinde de MİT TIR'ları kumpası var.

Bu durumu, Türkiye'de yaşayan herkes –ama itiraf etsin, ama etmesin– nasıl içten içe biliyorsa Can Dündar da biliyordu. Ve nasıl ki MİT TIR'larını durduranlar, o araçları Türkiye'ye operasyon çekmek için durdurdularsa; Can Dündar da görüntüleri o operasyonun “basın ayağı”nı yönettiği için defalarca yayınladı.

Elbette “devlet güvenliğine tehdit oluşturan yayınlar” meseleleri sadece Türkiye'de yaşanmıyor, Batı'da da var. Ama Batı ülkelerinde bu tür eylemler; basın özgürlüğüne hiç dokunulmamış gibi yaparak; daha sofistike yollarla çözülüyor.

Sözgelimi, Amerikan Ulusal Güvenlik Ajansı'ndan (NSA) Snowden'in sızdırdığı ve Amerikan istihbaratının yasa dışı şekilde vatandaşlarını izlediğini kanıtlayan gizli belgeler yayınlanmak üzere İngiliz gazetesi Guardian'a gittiğinde, yayınlar doğrudan Başbakan Cameron'ın emriyle, gazetenin süresiz olarak kapatılması tehdidinde de bulunularak engellenmiş; harddisk ve CD'ler gazetenin bodrum katında, hükümet yetkilileri ve gazetecilerin eliyle, tek tek imha edilmişti.

Benzer bir olay karşısında ABD, daha sofistike bir yol izlemişti. 2010 yılında Wikileaks adlı sitede yayınlanmaya başlanan gizli belgeler nedeniyle, Julian Assange önce casusluk soruşturmasına maruz kalmış, ardından tuhaf bir şekilde cinsel taciz davasıyla yargılanmıştı. Assange bu durumu, “cinsel taciz kisvesi altında siyasi olarak takibata alındığını” söyleyerek açıklamıştı.

Bu iki örnekten sonra bile baktığınızda; hem ABD, hem İngiltere hala “basın ve ifade özgürlüğü”nün kaleleri olarak görülüyor, ama bu ülkelerde devlet güvenliğine tehdit anlamına gelecek herhangi bir yayın faaliyeti de yapılamıyor. Ama Türkiye'de bu tür faaliyetler hem çatır çatır yapılıyor, hem cezasız bırakılmaya çalışılıyor; hem de “basın özgürlüğü yok” naraları atılabiliyor.

Tuhaf olan da bu.

Konsolos ve büyükelçilerin Can Dündar duruşmasına katılması; bu yüzden hem hükümet ve devlet kanadından hem de toplumsal kesimlerden tepki aldı. Çünkü, bu konuda hüküm verilmemiş olsa bile, o mahkemede casusluk gibi devlet temsilcilerinin hassas olması gereken bir dava yürütülüyordu. Üstelik konsoloslar, kendi ülkelerinde bu konuların ne kadar ciddiye alındığını bilmiyormuş gibi yapıyorlardı…

Misafiri oldukları ülkeye yaptıkları diplomatik nezaketsizliği ve mahkemeyi baskı altında bırakma ihtimalini saymıyorum bile…