Yürüyün, ense traşınızı görelim

Siz bu yazıyı okuduğunuzda, muhtemeldir ki, Kemal Kılıçdaroğlu''nun CHP Genel Başkanlığı için açıkladığı adaylığı geri kalan her şeyin pabucunu çoktan dama atmış olacak. Keza Gülen Cemaati ve CHP arasındaki ilişkilere dair analizler de, bugün dünkünden daha çok olacak. Çünkü meselenin künhüne vakıf olmayan muhafazakar nazarlar, şaşkınlıkla ama yavaş yavaş Pensilvanya''ya çevrilmeye başladı bile.

Akşam başka bir gündemle yatıp, sabah başka gündemle uyandığımız gözünü sevdiğimin memleketinde az sonra söyleyeceklerim, büyük olasılıkla Kılıçdaroğlu portreleri, analizleri ve "yürü be Gandi, kim tutar seni" naraları ile cemaat tahlilleri arasında yitip gidecek.

Gelgelelim, bendeniz -o kasettekiler gerçekse- eşine ihaneti hakkında son birkaç gündür gerek yüzyüze konuşmalarda, gerek sütunlarda karşılaştığım ve neresinden okumaya çalışırsam çalışayım "eşe ihaneti temize çekme" gayretinden başka hiçbir niyete vardıramadığım söylemler hakkında iki çift laf etmek zorundayım.

Çiftestandartta o raddeye geldik ki çünkü, "benim mahallemden kim ne yaparsa, sapına kadar haklıdır, senin mahallenden kim ne yaparsa dibine kadar suçludur" noktasına dayandık.

Oysa, Başbakan''ın ağzından ve şimdi çıkmamış olsaydı; "eşine ihanet eden, mağdur olamaz" sözü iç tutarlılığa sahip bir önerme olması ve ortak toplumsal değerleri yansıtması bakımından kimsenin itiraz edemeyeceği bir hüviyete sahipti.

Olmadı, Baykal savunusuna kurban gitti. Bugün herkes Başbakan''ı ahlak bekçiliğiyle yargılıyor ve kınıyorsa bunun sebebi, o cümlenin yanlış olması filan değil, cansiperane "mahalle"yi koruma refleksidir. Ki, gördüğünüz üzere bu söz alındı ve "özel hayatın gizliliğine saygısızlık" etiketiyle servise sunuldu. Kocasının ihanetinden muzdarip ya da buna karşı olan/olması gereken milyonlarca Cumhuriyet kadının hiçbirinin de, sesi çıkmadı. Umarım yanılıyorumdur ama kadınların ve erkeklerin ortak mutabakatıyla bir "eşler birbirini aldatabilir, olabilir yani, büyütmeyelim" ortak yargısı var anladığım kadarıyla öteki mahallede.

E peki madem öyleydi; biz "modernizmin şeffaf yasaları aldatmayı alttan alta teşvik eder" dediğimizde ensemizde niye boza pişirildi? Muhafazakar kadınlar sanki bunu onaylıyormuş, hatta buna bayılıyormuş gibi "siz 4 karılı erkeklere bakın" filan denilmişti. Bakalım, bakıyoruz da zaten… Emine Erdoğan''ın bu konudaki tavrını herkes biliyor, muhafazakar mahalleye mensup diğer görünür kadınların da bu konuda cürmünün yettiği gürültüyü kopardığını okuma yazması olan ve arada gazetelere göz gezdirebilenler görüyor.

Bu kendine Müslüman bakış ama, Baykal''a sıra geldiğinde yan çiziyor. "E peki hırsızın hiç mi suçu yok?" diyemiyorsunuz bile. Yokmuş çünkü efendim. Baykal''ın yatak odasına kamera sokulması özel hayatın mahremiyetine tasallut anlamına gelirmiş. Elhak, doğru. Bunu ne yasalar, ne de din hoşgörür. Görüntülerin dağıtılma biçimi de aynı şekilde, "şuyuu vukuundan beter" hadiselerdendir ki hoşgörmemiz asla mümkün değildir.

Buraya kadar tamam da, bu böyle diye Baykal''ın ihaneti hükümden mi düşecektir? Evli bir siyasi parti liderinin, evli bir milletvekiliyle ve -bu ihtimali düşünmek bile istemem ama- belki de siyasi menfaat karşılığında ilişkiye girmesini hoş mu görmemiz gerekiyor?

Ne diyelim yani, "Helal size, devam" filan mı?

Ahlakçı bir görüntü vermek istemem, sözkonusu kişi Baykal değil de, kasap Mehmet Amca olsaydı, umurumda da olmazdı ama…

Madem özel hayatın gizliliği kutsallık derecesinde değerliydi, ikisi de akıl baliğ olmuş Fadime Şahin ve Müslüm Gündüz''ün yatak odasına kameralarla dalıp, elde edilen görüntüleri 28 Şubat Postmodern Darbesi''ne gerekçe kılarken, niye hatırlanmadı özel hayatın gizliliği ilkesi?

Üstelik bu ikisi arasında 70 milyonu yakından ilgilendiren siyasi menfaat-çıkar ilişkisi iddiaları da yoktu ki, yalın kamera ile eve dalmayı haklı görmesek bile bir açıdan kamuoyu faydasıyla ilişkilendirebilelim. 28 Şubat''ta "dindarların uçkur düşkünlüğü" başlığının açılıp bu başlığın dibine kadar sömürülmesine sebebiyet veren Şahin-Gündüz ikilisi, siyasetin en üst noktasında bulunan, 70 milyonu yönetmeye talip isimler değillerdi ki, özel hayatlarının haber değeri olduğuna inanabilelim.

Bugün "Baykal''ın özel hayatını konuşmayalım, ay çok ayıp" diyenler, o dönem birer ahlak timsali kesilmemiş miydi yani? "İslamcılar ve Seks" başlığı açıp, o başlığın altına "insanım" diyen herkesi utandıracak basitlikte, açıklıkta ve çirkinlikle cümleler döşeyebilen kimlerdi yani? İki haftadır ''Bu yanlıştır'' diyen herkesi kınayanlar, ahlak bekçiliğiyle suçlayanlar değil de, ben miydim?

Ya yürüyün gidin işinize be...