Babam

Şu sıralar babam aklıma geliyor. Bu Mayıs''ın 26''sında onun 18. ölüm yıldönümü. 26 Mayıs 1982''de ölmüştü. Uzun bir hastalık dönemi geçirdi. Halsizdi. Son zamanlarında ev içinde tekerlekli sandalye ile idare ediyordu. Rahmetli Cahit''le (Zarifoğlu) onu defalarca hastaneye götürmüştük. Cahit sabahleyin arabasıyla bizi evden alır, hastanenin bahçesinde uygun bir yere bırakır, bıraktığı yerde bizi beklerdi. Ben babama refakat eder, götürülecek yerlere götürürdüm. Bazan bir basamak merdiveni inmek ya da çıkmak için bekler; dengesinin sağlandığından emin olduktan sonra adımını atardı. O zaman, sağlıklı biri için bir olay gibi görünmeyen o bir basamaklık çıkıntıyı inip çıkmaktaki zahmeti, onun gerektirdiği çabayı ve emeği düşünürdüm. Bir adım atmanın, atabilmenin ne büyük bir lûtuf ve nimet olduğunu düşünürdüm. Daha sonra, bir defalık bir solumanın nelere mal olduğunu gördüm ve öğrendim. Bir tek kelimeyi telaffuz etmenin hem ne büyük bir lûtuf, hem de ne büyük bir gayret eseri olduğunu anlayabileceğim bir vakit de gelecekti.

Babam uzun bir hastalık dönemi geçirdi. Aslında ölümü şaşırtıcı olmayacaktı. Bazan onu kendi haline bırakıp işe giderken yakında öleceğini düşünür; arkasından nasıl duygular yaşayacağımı aklımdan geçirirdim. Onun iyi bir müşahedeci olduğunu vurgulamak isterdim. Öyleydi. Bazı ayrıntıların nasıl olup da gözünden kaçmadığına şaşardım. Bir gün, bir arkadaşım için: "O çocukta iş yok" demişti. Oysa böylesi öznel düşüncelerini açık etmezdi. Ama nedense bu fikrini vurgulama ihtiyacını hissetmişti. Hayretle kendisine baktığımı görünce, açıkladı: "O müstehzi biri. İnsanlarla istihza eden bir adamda iş olmaz!"

Aslen Eyüplü''ydü. Maraş''a 1930''lu yılların başlarında memuriyeti dolayısıyla gelmiş ve orada evlenmiş. Bizim ablalarımız ikiz doğdu (ikizlerin teki dokuz aylıkken ölmüş). Alaeddin''le ben de ikiziz. Geçirdiği bir hastalıktan sonra, İstanbul''da Fransız Hastanesi''nden taburcu edilirken, orada bulunan hemşire, hastayı almaya gelen amcama ve yengeme, babamın evli olup olmadığını, evlenirse çocuklarının hep ikiz doğacağını söylemiş. Bunu neye dayanarak söylediği asla bilinemedi. Ama dediği doğru çıktı.

Maraşlılar tuhafına giderdi babamın. Onları severdi. Bir yandan da davranışlarını yadırgardı. Ticaret bilmedikleri kanaatindeydi. Ağır canlı olduklarını ileri sürerdi. Onun bir dışarlıklı olarak Maraş ve Maraşlılar üzerine yaptığı gözlemler, yorumlar, bizim başka bir bağlamda işimize yarayacaktı. Babamda taklit yeteneği vardı. Ses, mimik ve jestlerle taklitler yapardı. Kişilerin değil, tiplerin taklidini yapardı. Mesela çingene veya arnavut taklidi yapabilirdi. Karagöz oyunlarını, ortaoyununu bilir ve sırf bize öğretme amacıyla bu oyunlardan küçük gösteriler sunardı.

Muhkem bir Türkçesi vardı babamın. Spikerlerin konuşmalarındaki dil yanlışlarını hemen yakalar ve bize düzeltilmişlerini söylerdi. "Kâbil ile kabîl arasındaki farkı bilmediğinden bu yanlışı yapıyorlar" derdi. Bir defasında Bedir Yayınevi ona Osmanlıca bir kitabı sadeleştirmesi için vermişti. O kitabı sadeleştirip yayınevine verdik. Ama sonradan kitabın akıbetini takip edemedim. Basıldı mı, basılmadı mı, halen bilmiyorum.

Uzun yıllar Maraş''ta yaşadı. Hanımı (yani annem) bir Maraşlı''ydı. Bizler Maraş''ta doğduğumuzdan oranın kültürüyle yetiştik ve kendimizi Maraşlı sayarız. Böyle olmasına rağmen babam Maraş mutfağına alışamadı. Bu yüzden evimizde babama yapılan yemekle bizimki hep farklı oldu.

Kendi halinde bir okuyucuydu. Tarih okumaya meraklıydı. Arkadaşlarımızın, bizim yazdıklarımızı da okurdu. Rahmetli Akif İnan''ın yazılarını beğendiğini söylerdi. Karşılaştıkları zaman -ki Yeni Devir''de günlük yazdığımız sıralardaydı- Akif''e: "Akif yine döktürmüşsün, kaleminden kan damlıyor" derdi. Akif de iltifat kabul ettiği bu sözlerle bizlere karşı şişiniyormuş gibi yapardı.

Aslında babamı anlatmak uzun sürer. Ben gelişigüzel orasından burasından didiklemeye çalıştım. Mayıs ayının marifeti olmalı. Üstad Necip Fazıl da Mayıs ayında göçmüştü: 26 Mayıs 1983. Babamla aralarında tam bir yıl var. Hepsine, bütün müminlere rahmet diliyorum.