TR
EN
AR
FR
RU
UR
Aşkta tevhide doğru
Madem insanın varlık tarzının ortak koşmaya (şirke) eğimli olduğunu söylüyoruz ve tam da bu nedenle sevgiliye (insan türdeşine veya tanrıya) ortak koşmasının onun doğal eğilimi olduğunu kabulleniyoruz; olayın tam da bu noktada çatallaştığını bilmek gerekiyor. Şöyle ki:
Seven (âşık) ister yatay düzlemde (insan-insan ilişkisinde) olsun, ister dikey düzlemde (insan-tanrı ilişkisinde) olsun sevgiliye ortak koşar, koşacaktır. Bu, onun doğal eğilimidir.
Ancak, eğer sevgili onun indinde biricik varlık olarak duruyorsa ve o biricik varlığın hatırı her şeyin üstünde tutuluyorsa, bu durumda âşık nasıl bir tutum alacak? Bu benim doğal eğilimim deyip bildiğinden geri kalmama yolunu mu tutacak, yoksa sevgilinin talebini mi dikkate alacak?
İşte aşığın çatışma alanı bu ikilem içinde ortaya çıkıyor.
Sevgili mi, nefsi mi?..
Sevgili, ona: “Beni ve yalnız beni seveceksin!” derken, nefsi çiçekten çiçeğe konup göçmeyi telkin ediyor. Hangisi?
Bu nokta, aynı zamanda aşığın nefsiyle ve çevreyle mücadele alanının da ortamıdır.
Burada, âşık için dramatik bir mücadele evresi, bir sınav evresi açılıyor.
Âşık bu evreyi ya yüzünün akıyla atlatacak ya da rezil olacaktır.
Onu iğva edici öylesine cazip putlar var ki çevresinde; onların çağrısına hayır demek her babayiğidin kârı değil:
Para, servet...
Şöhret...
Mal mülk...
Çoluk çocuk sevgisi...
Ana baba sevgisi...
Bunlar ve benzeri daha nice putlar...
Bunların aşılabilmesi için insanın ilkin türdeş sevgi (karşı cins) evresini başarıyla atlatması gerekiyor. Aşığın maşuka ortak koşması için iğva edici sayısız almaşık duruyor karşısında... Ve maşukun ondan talebi ya da ona buyruğu: “Beni ve yalnız beni sev!”
Âşık bu evreyi başarıyla atlatabilirse, dikey düzlemin sınavına hazırlanmış olur.
Dolayısıyla, ben hiç âşık olmadım diyerek, üstelik âşık olmanın anlamını kavramadan insan-insan aşkını reddedenlerin, temelde, en dibinde Allah aşkıyla meşbu olduklarını söylemesine itibar etmemek gerekiyor.
Seven (âşık) ister yatay düzlemde (insan-insan ilişkisinde) olsun, ister dikey düzlemde (insan-tanrı ilişkisinde) olsun sevgiliye ortak koşar, koşacaktır. Bu, onun doğal eğilimidir.
Ancak, eğer sevgili onun indinde biricik varlık olarak duruyorsa ve o biricik varlığın hatırı her şeyin üstünde tutuluyorsa, bu durumda âşık nasıl bir tutum alacak? Bu benim doğal eğilimim deyip bildiğinden geri kalmama yolunu mu tutacak, yoksa sevgilinin talebini mi dikkate alacak?
İşte aşığın çatışma alanı bu ikilem içinde ortaya çıkıyor.
Sevgili mi, nefsi mi?..
Sevgili, ona: “Beni ve yalnız beni seveceksin!” derken, nefsi çiçekten çiçeğe konup göçmeyi telkin ediyor. Hangisi?
Bu nokta, aynı zamanda aşığın nefsiyle ve çevreyle mücadele alanının da ortamıdır.
Burada, âşık için dramatik bir mücadele evresi, bir sınav evresi açılıyor.
Âşık bu evreyi ya yüzünün akıyla atlatacak ya da rezil olacaktır.
Onu iğva edici öylesine cazip putlar var ki çevresinde; onların çağrısına hayır demek her babayiğidin kârı değil:
Para, servet...
Şöhret...
Mal mülk...
Çoluk çocuk sevgisi...
Ana baba sevgisi...
Bunlar ve benzeri daha nice putlar...
Bunların aşılabilmesi için insanın ilkin türdeş sevgi (karşı cins) evresini başarıyla atlatması gerekiyor. Aşığın maşuka ortak koşması için iğva edici sayısız almaşık duruyor karşısında... Ve maşukun ondan talebi ya da ona buyruğu: “Beni ve yalnız beni sev!”
Âşık bu evreyi başarıyla atlatabilirse, dikey düzlemin sınavına hazırlanmış olur.
Dolayısıyla, ben hiç âşık olmadım diyerek, üstelik âşık olmanın anlamını kavramadan insan-insan aşkını reddedenlerin, temelde, en dibinde Allah aşkıyla meşbu olduklarını söylemesine itibar etmemek gerekiyor.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.