Anne, baba, sevgi, kimsesizlik, yurt...

Anne, baba, sevgi, kimsesizlik, yurt, ocak, dertleşme, ziyaretçisiz kalmak, bir aileyi özlemek…

Bir insan en çok neyi ister?

Nedir kimsesizlik? Bunu yalnızlık diye düşünenler fena halde yanılır. Yalnızlık bir tercih konusu olarak da ortaya çıkabilir. Ama kimsesizlik?... Şu fani dünyada hiç kimsesi olmamak, beklediği, bekleyeceği kimsesi, hiç kimsesi olmamak!..

Düşünün ki, bir caminin avlusuna ya da bir hastanenin bahçesine bırakılmışsınız. Ana rahminden çıkıp dünyaya bakmaya başlayalı henüz üç gün olmuş, üç güncük… Kundağa sarılı halde, kundağınız yağmurdan sırsıklam olmuş, minicik yanacıklarınız soğuktan morarmış, orada, bir hastane duvarının dibinde bulunuyorsunuz… Birileri sizi buluyor ve polise haber veriyor. Gerisi bilinen dram: aileniz araştırılıyor: yok! Size kucak açabilecek bir aile araştırılıyor: yok! Bütün hayatınız boyunca, bir kere olsun, bir kerecik olsun, ana kucağı tanımıyorsunuz. Sizi göğsüne bastıran, sizinle ağlayabilen, ona sunduğunuz gülücüklerinizden mutluluk duyan, bir bebe dişlerini çıkartırkenki zamanında çektiği sıkıntılara ortak olabilen bir anne, bir yakın, ne bileyim size “kızım” ya da “oğulcuğum” diyen bir haminiz yok! Yok!Yok!

Devlet mi? Elbette hiç yoktan iyi… Ama sen sıcaklık istiyorsun. Sıcaklığı kitaplardan öğrenmiş değilsin, bunu içinin en derinlerinden yekinen bir duygu sana bağırıyor. Çocuk yuvası ortamında ne kadar ihtimam da gösterilse, orada, sonuçta kelle hesabı olarak varsın. Sana gösterilen ilgi herkese dağıtılır. Senin kesenden dağıtılır. Aile ortamında paylaştıkça çoğalan ilgi ve sevgi, öyle bir yerde yaşarsın ki, orada, dağıtıldıkça eksilir, sana gelinceye kadar belki de silinip gider. İnsan yanaklara yapıştırılmış bir gülücükle, ciğerden sökülen gülücüğün arasındaki farkı hemencecik ayrımsar.

Evet, yurtta kalıyorsunuz ve herkeslerin anası babası, bir yakını hafta sonu gelip onları alıp götürüyor. Sen merak ediyorsun: acaba beni niçin kimse almıyor? Kimlik kartına bakıyorsun, orada baba adının karşısında Âdem, ana adının karşısında da Havva yazıyor. Harika bir şey! Nasıl olmuş da babanızın adı Âdem ve annenizin adı da Havva?.. Bunlar aynı zamanda ilk peygamberin ve iki ilk insanın adları, bununla gururlanmak gerekiyor. “Ben Âdem''in ve Havva''nın çocuğuyum” diye böbürlenmeye başlıyorsunuz. Sonra bir gün, her nasılsa birileri konuşurken, radyoda ya da tv''de bir program izlerken, ne bileyim bir uğursuz bildiri ortalarda dolanırken öğreniyorsunuz ki, Âdem herkesin babası ve Havva herkesin annesi… Başkalarıyla paylaşmadığınız, paylaşmak istemediğiniz bir tek özel yanınızın olduğunu düşünürken, birden, bir uğursuz bilgiyle sarsılıyorsunuz: anne ve baba diye bildiğiniz o iki isim herkesin annesi ve herkesin babası… Aman Allahım nasıl bir hüsran! Bir uçurumdan yuvarlandığınızı fark etseniz ancak bu kadarını tahayyül edebilirdiniz…

Her şeye rağmen şimdi ne mi istiyorsun? Elbette sıcaklık. Bir kere daha ve gene sıcaklık… Özel bir ilgi istiyorsun. Onun nasıl bir şey olduğunu bilmediğin için bu duyguyu özlem kelimesiyle ifade etmek zor. O, özel bir ilgi, paylaşılmayan, herkesin ortak çıkamayacağı bir ilgi… Bir şeyin sırf ve saltık senin için yapıldığını bilmek hoş bir duygu olmalı. Bu duygu paylaşılacaksa onu paylaşıma sen açmalısın; yoksa herkes paylaşırken işte bana da bu düştü fikrine kapılmamalısın: müstakil, başkalarına teğet geçmeyen bir duygu… Sen kimseye kimsesiz olduğunu söylemiyorsun, kimseden merhamet dilenmiyorsun, ama her nasılsa bir şekilde öğreniyorlar: sen kimsesizsin! Sen kendini biliyorsun, ama bunu öğrenenlerin yaşadığı şok, her defasında insanı şaşırtıyor…

Türkiye''de birkaç mülakat ustasından biri olan Bekir Fuat, 22 yaşındaki Hepşen Uslu ile konuşmuş. Ben, onun konuşmasından esinlenerek en kısa yoldan yukarıdaki tabloyu oluşturdum kafamda. Mülakatın tümünü okumak için Gerçek Hayat dergisinin 24/30 Kasım 2006 tarihli nüshasına bakmalısınız.