Şatoya doğru kayan zemin

Ona bir ad yakıştırmak istiyorum. Yakıştırdığım her adın beni ele vermesinden korkuyorum. Çünkü kendimi ele vermek, kendimi olur olmaz her anlamın pençesine kaptırmak istemiyorum.

Yağmurun koyu kurşuni zemin üzerinde parlayan kaygan ıslaklığı beni ürkütüyor.

Onun, bir adım ötemde, nerdeyse bir dirsek teması mesafede yanımda yürüdüğünü biliyorum: elimi uzatsam tutacağımı düşünüyorum.

Şemsiyesi beni yağmurdan koruyor.

Onun şemsiyesi altında yürüdüğümün farkındayım.

Belki o da biliyor bunu... Uzattığı şemsiyenin altında, onun himayesi altında uzaklarda gördüğümü düşündüğüm şatoya doğru acele etmeyen adımlarımın istikametinde yürüyüp duruyorum.

Kim bilir, belki orada kavuşmak nasiptir.

Her şeye rağmen şatonun o korkutucu heybeti, şatonun çeperlerinden yükselen hayalî kentler bana gel gel ediyor.

Yanımdan geçen tramvaya atlayabilirim. Asılmak tehlikeli ve yasak da olsa, bir tramvaya asılarak da ulaşılabilir menzile diye düşünüyorum. Her olmadık şey aklıma o anda geliyor. Çünkü en olmadık yerlerde geziniyorum. Tramvayın çelik tekerlerinden çıkan tarrakalar alıp beni götürüyor.

Bir şemsiye altında yürüyen her çift bana onu anımsatıyor.

Su öbeklerinin üstünden sıçrayan her sekiş ondan bir haber getiriyor.

Arkamda kalan tablonun muhteşem güzelliğini hayalimde yeniden yaratmaya çabalıyorum. Her uzak ve üstünden yağmur damlalarının süzüldüğü camların gerisinde onun siluetinin yansıması beni gayrete getiriyor.

Orada aslında hiçbir şey aydınlık değil. Koyu kurşuni bir pusun derinliğinde benim gizemli kentimin içinden çıkıp gelen her yüz bana ondan bir haber taşıyor. Daha şaşılası olan, her yüz onun kendi olarak tecelli ediyor.

Aynı puslu görüntüyü şimdi yalnız arkamda değil, önümdeki derinliğin içinde ve caddenin bitmeyen ama bitmiş gibi görünen uzak, boşlukta sarkan sonsuzluğunda da yakalıyorum.

Hadi, gel, yakala beni, diyen ses tramvayın çelik tekerleklerinin tarrakası ile yağmurlu göğün derinliklerine ağıyor ve bana davetiye çıkartıyor.

Ondan geldiğini düşündüğüm bu salt sesten ibaret olan davetiyenin ardından koşmak istiyorum. Koşuyorum. Bu, yorgunluk bilmeyen bir koşudur...

Bu, usanca yer vermeyen bir uzaklaşıştır...

Bu, bıkkınlık nedir tanımayan bir karşılıklı ağmadır...

Bir kulaç ötemdeki denizi elimi uzatsam tutabilirim.

Ama kurşuni renkli pusun içinde yitip gitmiş olan sevgilinin şatosuna bir an önce ulaşmanın yolunu bulmalıyım. O şatoda oturan kendi benimi, kendimin sevgili olarak beni bekleyen kendimi bulmaya acele etmeliyim.

İçinde yürüdüğüm yolun kaldırım taşlarına, başıma tutulmuş olan şemsiyeye, elimi uzatsam onu yakalayabileceğim mesafenin yakınlığına bakılacak olursa önümde daha uzun bir yolun bulunduğunu kestirmem güç değil.

Yolun ıslak zemini ise gide gide daha da kayganlaşıyor. Kayganlaşarak yürümemi kolaylaştırıyor, aynı zamanda zorlaştırarak...