Bir bilsem

Her tarafı dinlemek istiyorum. Kimin ne dediğini, kimin ne yaptığını... Ankara''nın ortasında, ortasındaki bir mahallede, evimde, herkesi, her sesi dinlemek istiyorum. Kulak kabartıyorum.

Herkes kendince ahkâm kesiyor. Kim haklı, kimin dediği doğru? Aslında kim ne biliyor?

Böyle olmasına rağmen her ağzını açan, ağzı olduğu için her konuşan olayı bizzat görmüş gibi, olay esnasında oradaymış gibi anlatıyor. Öylesine teknik ayrıntılara girenler var ki, olayı gerçekten kendi gözüyle gördüğüne inanası geliyor insanın...

Milimetrik sınır çizgileri... Milimetrik uçuş güzergâhı...

Bir yanda Şam, bir yanda Ankara...

Bir taraf olayda kasıt arıyor, diğer taraf kaza diyor...

Gerçekten işler nasıl oldu da buralara geldi? "Canım, can kardeşim" diyen şefkatli ağızlar, birden ne oldu da düşman kardeşler oldu?..

Biz inanıyorduk ki, Şam İstanbullunundu; aynen İstanbul''un Şamlının olması gibi...

Çin''den, İran''dan, Rusya''dan dem vuranlar var.

Benim gözümün önünde canlanan tabloda ise, olayın vukuundan kimsenin benden daha fazla bilgisi olmadığı...

Kuşkusuz herkesin bir hesabı var, bu kesin. Ama somut olayın neresinde yer alır o hesap, orası meçhul...

Benim durduğum yerde Moskova çok uzaklarda kalıyor. Tahran uzakta... Pekin uzakta... İçinde yaşadığım Ankara bile çok uzakta...

Ama dünyayı dinlemek istiyorum bulunduğum uzaklıktan. İstanbul''u dinler gibi... İstanbul''u Orhan Veli''nin dinlediği gibi:

"İstanbul''u dinliyorum, gözlerim kapalı;

Serin serin Kapalıçarşı

Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa

Güvercin dolu avlular

Çekiç sesleri geliyor doklardan

Güzelim bahar rüzgârında ter kokuları;

İstanbul''u dinliyorum, gözlerim kapalı."

Ne ki, Ankara''dan dünyayı dinlemeye kalkıştığımızda duyulan seslerin tınısı İstanbul''un cıvıltıları kadar net değil... Kirli...