Düzen durduk yerde değişir mi?

1970''li yılların gözde sloganlarından biriydi düzeni değiştirmek... Kendini sol kesim içinde farz edenler veya kendine göre bir sol telakkisini benimsemiş olanlar özellikle bu sloganı pek sevmişlerdi. "Bu düzen değişmelidir" veya "Bu düzen değişecektir" dediklerinde gerçekten düzenin değişeceğini düşünürlerdi.

Ancak gözden kaçırılan "ufak" bir pürüz vardı. Düzenin bir parçası olarak o düzen içinde yer almak, üstelik aldığı yeri bir uçtan pekiştirmeye çalışmak suretiyle, değiştirmeyi teklif ettikleri, hatta değiştirmeye cehdetmiş göründükleri düzeni nasıl değiştireceklerdi?

Sanırım, düzeni değiştirmeye talip olanların kafasında, değil bu sorunun cevabı, bu sorunun kendisi bile yer almıyordu.

Bir yanılgı içinde olduğunun farkında olmayanlar yalnızca solcular (veya daha özelde sosyalistler diyelim) değildi. Bazı Müslümanlar da aynı yanılgıyı paylaşıyordu. Onlar da sosyalist veya faşist veya Nazi yöntemini kullanmak suretiyle iktidara gelirlerse düzeni bildikleri istikamette değiştireceklerini hesaplıyorlardı. Değinilen ideolojilerin yöntemiyle kişiyi hesaba katmadan, salt erki ele geçirmek suretiyle, yani bir bakıma toplum mühendisliği ile yeni bir düzen kurabilecekleri fikri, onlara cazip geliyordu. Nitekim İmam Humeyni marifetiyle gerçekleştirilen İran''daki "İslam devrimi" söz konusu fikrin, dolayısıyla yanılgının pekişmesini sağlamıştı.

Aynı yanılgı günümüzde farklı bir düzlemde yürürlüğünü sürdürüyor. Şöyle ki:

Türkiye''de hükümet erkânını teşkil eden zevatın içinde kimliğini Müslüman olarak tanımlayanlar varsa, onlara bakarak icraatın da Müslüman''ca bir anlayışla yürütülmesi gerektiğini düşünenler bulunuyor.

Kişilerin akidesi ile aynı kişilerin çekip çevirmekle yükümlü bulunduğu hükümet işlerinin yürürlükteki hukuk düzenine göre yürütülmesindeki zorunluluğun ortaya koyduğu çelişki sanıyorum fark edilmiyor.

Çıkmaz tam da bu noktada tebellür ediyor. Başka biçimde söylersek, Müslüman kimliğini taşıyanların aynı zamanda Müslüman''ca icraatta bulunacağı varsayılıyor. Zehi hayal!

İşte burada meydana gelen zihin kayması sonucunda, kimileri Türkiye''deki kurulu düzenin, hâlihazırdaki düzenlerini değiştirmek üzere yola çıkmış bulunan Afrika ve Arap âlemi halkının yeni yönetimlerine örnek teşkil edeceği fikrine zahip oluyor.

Oysa kişilerin öznel olarak kişisel fikirleri ne olursa olsun, yönetimini üstlendikleri kurulu düzenin verili kuralları onların üzerinde de hükümranlığını sürdürmeye devam eder. Halk deyişiyle söylersek, tellaklar değişmiş olsa da hamam eski hamam, tas eski tas olmaya devam ediyor. Yani tellakların değişmesiyle hamamın düzeni değişmiş olmuyor.

Böylece Türkiye''nin kurulu düzeninin Ortadoğu ve Afrika ülkelerine örnek olarak teklifi fikrinin ayakları yere basmıyor.

Daha da vahim olanı söz konusu teklif sahiplerine Türkiye''nin kurulu düzeni matahmış gibi görünmeye başlıyor.

Konuyu belki şöyle bağlamak uygun olacaktır:

Sen kendini değiştirmedikçe Allah seni değiştirmez. İslam''ın temel ilkesi budur. Allah sana kendini nasıl değiştireceğinin yolunu göstermiştir. Bu ilke, son tahlilde bireyin kendinde odaklaşıyor. Bu demektir ki, İslam, sosyalizm gibi, faşizm gibi tepeden inmeciliğe itibar etmiyor. İslamî bir düzen kurulacaksa onun dayanağı kişiler, bireyler olacaktır. Tepeden inmeciliğin kolaylığına kapılanların tepe taklak gittiği az görülmüş olaylardan değildir.