İnsan, kendini aşmaya teşebbüs ettiği ve kendini aştığını sandığı her seferinde, gene kendisi olarak kalmış olduğunu farketmekle bir kısır döngünün içine düşmüş olduğu duygusuna kapılır: bu durumda, onun önünde yalnızca bir almaşık kalmış olmaktadır: kendi varlığı dışında kalan bir şeye (birine) ulaşma -erişme- cehdini sonuçlandırmak! İçinde böylece, kendini aşma istidadını keşfeden biri, bu istidadının gereğini yerine getirme sadedinde başkasına yönelme mecburiyetiyle karşı karşıya kaldığını, böyle
İnsan, kendini aşmaya teşebbüs ettiği ve kendini aştığını sandığı her seferinde, gene kendisi olarak kalmış olduğunu farketmekle bir kısır döngünün içine düşmüş olduğu duygusuna kapılır: bu durumda, onun önünde yalnızca bir almaşık kalmış olmaktadır: kendi varlığı dışında kalan bir şeye (birine) ulaşma -erişme- cehdini sonuçlandırmak! İçinde böylece, kendini aşma istidadını keşfeden biri, bu istidadının gereğini yerine getirme sadedinde başkasına yönelme mecburiyetiyle karşı karşıya kaldığını, böyle bir durumun içine düşmüş bulunduğunu hissedecektir. İnsan olarak kendini aşma cehdine teşebbüs eden biri her defasında gene aynı şey olarak kaldığını görerek bir abesliğe bulaşmış olduğunu duyumsarken (ki Camus''nün ele aldığı dünya tam da böyledir), başkasına ulaşma sevdasını gerçekleştirmeye çaba gösteren biri, hedefe ulaş(a)masa da, her seferinde bir önceki hamlesine göre farklı bir konumda bulunduğunu kabul etmekle, abesliği aşabilir. Burada, durmadan tekrarlanan bir olayla karşı karşıya değiliz; burada süren bir olay bulunuyor. Kesik kesik tekrarlanan bir faaliyet sürekli abesle temas halindedir. Oysa başkasına ulaşma cehdinde bulunan biri bir süreci yaşama halinin içinde bulunmaktadır. Yönelinen nesnenin sevgili olduğunu kabul ettiğimizde, burada, sürekli sıcak tutulan bir ilişkinin varbulunduğunu ifade etmiş oluruz. Aşk cehdi, aralıksız ve kesintisiz biçimde sürüyor, diyoruz.
Denebilir ki, âşık hedefine ulaştığı anda, onun için artık ulaşılabilecek hedef kalmamış olur. O iş, orada biter. Durum kimileri için belki gerçekten böyledir. Nitekim Don Juan sürekli biçimde bu kesikliği yaşamıştır. O, ulaştığı her sonda, aşkını yineleme mecburiyetinde kaldığını görmüş ve her defasında yeni biriyle aynı serüveni yineleme teşebbüsü içinde bulunmuştur. Zaten belki de bu yüzden, Camus, Don Juan''ın durumunu abese nisbet ediyor; hatta abese irca ediyor. Ancak Don Juan''ın kendisi, abesle temas etmemek için teşebbüsünü durmadan yeniliyor. Ne var ki, bu yenileme faaliyeti, sürekli ayrı sevgililerle gerçekleştirilmeye çalışılıyor.
Acaba yineleme ve yenileme etkinliği aynı sevgili ile gerçekleştirilemez mi? Aslında Don Juan istisnadır. Yineleme ve yenileme faaliyeti, kaideten ve çoğunca aynı sevgilinin şahsında sürdürülmektedir. Ama bu durumun da bir adım ötesinde bir başka aşkınlık alanı durmaktadır. Fuzuli''nin Mecnun''u işte oraya kadar ulaşabilmiş biridir. Mecnun, abeslik duygusuna bulaşmadan aşkını bir süreç haline dönüştürebilmiştir. O, ancak gerçek Leyla ile karşılaştığı anda, Leyla''nın da aşılmış olduğunu farkeder Mecnun, üzerinde yer aldığı düzlemi ancak o anda değiştirme mecburiyetiyle karşılaşır ve aslında o düzlemi değiştirmiş olduğunu da görür. Bu yeni düzlem, Mecnun için, artık ilâhî aşkın ardına düşüleceği bir alandır. Bu alanda, artık hedef vardır ve fakat bu hedef âşığın önünde bir ufuk gibi durur: ufuk, ulaşılan her menzilin önünde bir daha durmaktadır, durur. Ama âşığın payına düşen, onu sürekli kovalamaktır, o belki ufkun sınırına asla ulaşamayacaktır, ama ona ulaşmak için umudunu ve cesaretini de yitirmesine meydan yoktur: çünkü ufka doğru atılmış her adım, âşığı baştan başa yenilemeyi sürdürüp durur.
