Necip Fazıl"ı anmak

Mayıs ayının son haftası Necip Fazıl''ı anma etkinlikleriyle geçti. Çeşitli yerlere çağrılı olmama rağmen sağlık sorunlarım yüzünden onlardan ancak birine, Nene Hatun Eğitim Kurumları''nın 25 Mayıs''ta düzenlemiş olduğu toplantıya katılabildim. Ankara Pursaklar''da adı geçen okulun toplantı salonunda düzenlenmiş olan toplantıya İstanbul''dan Ahmet Kabaklı, Ergun Göze, Erdem Bayazıt katıldılar. Saat 14''te başlayan toplantı, saat 18''de bitti. Nene Hatun Okulları Koordinatör Müdürü Nuri Özkan''ın incelikli bir akıl edişiyle toplantıdan önce Necip Fazıl''ın mürşidi Abdülhakim efendinin Bağlum kabristanındaki mezarı ziyaret edildi. Bu münasebetle aynı kabristanda medfun bulunan Asım Köksal, Ramazan Dikmen ve diğer dostların, ahbapların, büyüklerin kabirleri de ziyaret edildi. Nuri Özkan''ın açış konuşmasından sonra kurumun yönetim kurulu başkanı dost insan Mustafa Kalfaoğlu, ancak bir gönül erine ve ehline yaraşır üslûbuyla değer ve hatır bilir konuşmasını yaptı. Toplantıya Ahmet Kabaklı hoca başkanlık etti. Ergun Göze, üstadın fikir ve sanat anlayışını temellendiren değerlendirmeler yaptı. Erdem Bayazıt, üstadın misyonunu ve bu çerçevede onun yaptıklarını ve yapmak istediklerini anlattı. Ben de, üstadın fikriyatı ve şiiri çerçevesinde konuştum. Daha sonra da Ahmet Kabaklı, kapanış konuşması sadedinde üstadın niçin günden güne daha da büyüdüğünü, günümüzde niçin onun sesini işitmeye ihtiyaç duyulduğunu anlatan konuşmasını yaptı.

Bu günden geriye dönüldüğünde, bazılarının yaptığı gibi üstadın fikirlerini eleştirmek kolay görünüyor. Ne var ki, üstadı yaşadığı dönem içinde değerlendirerek onun söylediklerine ve yapıp ettiklerine bakıldığında, farklı bir tabloyla karşılaşıyoruz. Onun konuştuğu döneme benzer süreçlerden geçildiği sonraki dönemlerde acaba onun cesaretiyle, onun mangal gibi yüreği çapında konuşmayı kaç kişi göze alabilmiştir?

Fikirlerin isabetli olup olmaması da o kadar önemli değildir bence. Fikirlerin isabetli olup olmamasından çok, söylenen şeylerin insanı o konu üzerinde düşünmeye kışkırtıp kışkırtmaması daha önemlidir. Merhum üstad sanıyorum, ençok bunu başarmıştır: konu üzerinde düşünmeyi, konu üzerinde yoğunlaşmayı.. O, İslâm''ı, kendi coşkun, cerbezeli, cezbeli mizacı içinde anlamaya ve anlatmaya çalışıyordu. O aşk ve şevkle yazdığı Çöle İnen Nur, Allah Resulü(sav)''nü, Türkçede en iyi anlatan kitaplardan biri ve aşk ve şevk çerçevesinde de birincisidir. Acaba başka hangi kitabın her satırı bu kitaptaki kadar göz yaşlarıyla ıslatılmıştır?

İdeolocya Örgüsü''nde, herkes kendine göre eleştirebilecek bir şeyler bulabilir. Ama bu kitap da, bence, üstadın soyutlama alanındaki bir başarısıdır. Üstadın fikriyatı siyasada tecride, dinî alanda da tenzihe dayanır. İkisini de, son hududuna kadar zorlar. Öte yandan şiire getirdiği yenilik de, bir başına müstakil bir başarıdır. O, hece şiirine kentli bir muhteva getirmiştir. Hecenin dayandığı son merhale olan Han Duvarları, Necip Fazıl''ın Otel Odaları ile aşılmıştır. "Birey" ilk defa onun şiiriyle edebiyatımıza girmiştir. Bu, aslında, öylesine bir yeniliktir ki, çoğu kimse bu şiirdeki bireyi nefsaniyet olarak yorumlama yanlışlığından kurtulamamıştır. Oysa "Ben" başlıklı şiirinde bile terennüm edilen kavram Ben''in şahsında Birlik (vahdaniyet) kavramıdır. Diyeceğim, onun kullandığı kavramlar, üzerinden bunca yıl geçmesine rağmen, bu gün bile layıkıyla anlaşılabilmiş değildir.

Ahmet Kabaklı hocanın dediği gibi, bazı insanlar, ölümlerinden sonra daha da büyüyorlar. Necip Fazıl Kısakürek, ölümünden sonra da büyümesini sürdürebilen ender kişilerdendir. Ona yeniden rahmet diliyoruz.