Odadan başlayan yol

Her yol her yere ve bilhassa başka her yola çıkar, bunu biliyoruz. Ancak odadan çıkan yol nereye varır?

Senin odandan çıkan yol nereye varır hemşerim?

Senin odan boşlukta mekân tutar mı?

Oda deyince bilhassa bekâr odaları akla gelir.

Bekâr odalarının kapısı doğrudan sokağa açılır. Sofa ile sokak bütünleşmiştir. Çalışma odası aynı zamanda konukları ağırlama yeridir. Odanın bir köşesine konulmuş tezgâh oranın mutfak olduğunu işaret eder. Mutfaktan açılan daracık bir kapıdan da duşa girmek mümkündür. Yatağın konulduğu arka taraftaki bölmecin yatak odası olduğunu düşünebiliriz. Ve sofanın sokağa bakan cephesinde bir pencere. Harika bir pencere... Çünkü bu pencere nehre bakıyor. Bu nehir, bütün başkentleri ortasından ikiye bölen o nehirdir. Üstünde belli aralıklarla inşa edilmiş bir yığın köprü... Her köprünün üstünde bırakılmış anılar... Anıların ortasından geçen, dönüp kıvrılan, geçmişimize ilmek atan damarlar: onlar da yoldur, izdir... Bizi bilinçaltımızın derinlerine sürükleyen izlerdir, izleklerdir...

İşte dışarıya bakıyor. Nehir boyunca uzayan şeritte birikmiş insanlar... Oltalarını sulara fırlatmışlar... Oralarda balık olur mu? Balıklar mavnalardan korkmaz mı? Balıkçı tezgâhlarında açık ve sabit gözlerle bakan büyülü balıkgözleri... Balıkgözlerine uzun süre bakmaya dayanamayacağını kaç defa düşünmüştür... Bakamaz balıkgözlerine... Balıkgözlerinde ölmüş ve geleceksiz ve geçmişsiz bir dünyanın ölüsü yatar... Ölü bir dünya hiçbir insanın hiçbir zaman içinde yaşamış olmadığı bir dünyanın resmidir... Ölü dünya öte dünya demek değildir. Öte dünyayı canlı halde tasavvur ederiz. Oysa ölü dünya asla bir canlılık belirtisi ve canlanma umudu yaşatmaz zihnimizde... Onda teselliye yer yoktur... Onda dövünme yoktur... Dövünen anneler yoktur... Annelerin gözyaşları, gözyaşlarından fışkıran özlem, özlemin hedefinin imkânsızlığı, bütün bunlar ölü dünyanın izlekleri olarak çıkmaz meydana... Ölü suyun ne demek olduğunu bilir misiniz? Cansız, ölü... Ölü suyun içinde hiçbir canlı barınmaz...

Belleği yıllar öncesine taşınıyor. O ahşap eve, evlere... O ahşap evlerde yaşanan kâbuslara... Şimdi o kâbusları bile özlemek istiyor... Tahta merdivenlerin gıcırtısından tedirgin olurdu. Sallantının ortasında nereye gideceğini bilemezdi... Kaç sefer kapıyı çarpıp çıkmıştı. Kime küsüyordu? Kime küsmesi gerekiyordu/ evin taşlığından içine yayılan serin havayı solurken buraları terk edip gideceğini, buralardan kaçacağını kaç sefer hayal etmişti. Her seferinde bu işin üstesinden asla gelemeyeceğini bilerek... Neydi onu tutan? Neydi onu kıskaca alan güç? Orda biri vardı, oydu... Ondan ayrılamıyordu...