Yitik insanlar çölü

Yitik insanlar ortalığa saçılmıştı.

Kaktüs ormanı…

Duman.

Çığlıklar.

Çarpışmanın şiddetle farkına varış o düşüşte, düşerken yırtılan havanın ortasında…

Karanlıkta ilk duyulan şey acı…

Her şey çizik çizik…

Birileri hayatta kalıyor.

Kimileri yılgı içinde…

Kurtulma üzerine bir iğne başı büyüklüğünde umut…

Onları kim kurtaracak, kim yardım edecek onlara?

Hekimliğin kenarından bile geçmemiş olan o kız mı?

Sanki böyle bir ortamda karşılaştık onunla…

Yangın artığı bir dumanın içinden süzülüp çıkmış gibiydi. Üzerindeki giysilerinden sular sızıyordu. Kendini yanan bir benzinin ortasında bulmuş da, birileri üzerine karbondioksit püskürterek alevi söndürmüş gibiydi. Köpüklere belenmişti.

Böyle durumlarda insanın kendinden haberi olmayabilir. Ben de öyleydim, kendimden haberim yoktu. Üzerime kireç mi dökülmüştü, ya da üzerimde kireç mi yakılmıştı, ağzım burnum kan revan içinde miydi? Bilemiyordum.

İnsan her zaman daha kötüsünü düşünebilir. Çöle düşmüş kazazedelerin bir süre sonra açlıktan, susuzluktan ölen arkadaşlarının etini yemek zorunda kalması gibi.. belki daha da kötüleri tahayyül edilebilir.

Fakat sanırım biz öylesine umarsızlık içinde değildik. En azından birbirimizin etini yiyecek limite gelmemiştik. Daha kendimizi koruyabilecek sınırların içinde duruyorduk.

Sanırım yerde sürünüyordu.

Ben de yüzükoyun kımıldamaya çalışıyordum, ağzım burnum kuma belenmiş… Yatay bakışla derin kum çölünün ufkunda oynaşan vahaları görüyordum. O da vahanın oralardan rüzgârda helezonlar çizerek yaklaşıyordu.

İşte karşımdaydı: dün müydü –yani dün olanın kendisi miydi- yoksa bugün olarak mı karşımda duruyordu?

Anne miydi, sevgili mi?

İyilik miydi, kötülük mü?

O bulanık, dolaşık, kumlu esintide hepsi birbirine karışmıştı.

–Sen iyi bir oğulsun, diye mırıldandı.

Niye iyi bir oğuldum bilmiyordum. Oğul… Oğul anaya da nispet edilebilir, sevgiliye de.. bir kuşağa da göndermede bulunmuş olunabilir.

–Sen de iyi bir hanımsın, dedim.

Ömrünce bir tek kez bir deniz görmüş birinin bu kum denizinin ardında berrak deniz dalgalarının hışırtısını duyacağı bellidir. Aynen öyle oluyordu. Dalgalar hışırdıyordu. Dalgaların ardından denizin yüce heybetli görüntüsü susamış damaklara tuzlu suyun tadını damla damla zerk ediyor, onu susuz kalmış boğazdan aşağıya yayıyordu.

Sonunda yaklaştılar. Kızın gözleri parçalanmış gibiydi. Ama iyice baktığında, hayır, kendisine dikilmiş bir çift gözün bakışlarını kendi gözlerinde sabitleştirmiş olduğunu ayrımsamakta gecikmedi. Onun “oğul” diyen sesini aradı. O sesi çıkartan dili görmek istedi. O ağza baktığında parçalanmış olanın gözler değil, fakat dil olduğunu gördü. Dil, gırtlağın dibinden sökülüp çıkartılmıştı. Birden dehşete kapıldı. Dil orada yok idiyse ona “oğul” diye seslenen ağız neredeydi?

Birbirlerine doğru biraz da esintinin yeliyle sürüklenerek yaklaşıyorlardı. Ama fark ediyordu ki, bu sürükleniş asla bir kavuşmayı vaat etmiyordu. Yalnızca birbirine yaklaşma duygusunu verip orada kalıyordu.