Esrarengiz toplantı!

Hafta içinde Türkiye''nin hayrına kafa yoran bir kaç ''iyi ve erdemli'' insanın davetiyle bir toplantıya katıldım. İyi insanlar biraraya gelince, mesele de memleketse iyi şeyler konuşmak vacip oluyor.

Kim bu adamlar, ne yapmak istiyorlar?

Bunun cevabı biraz sonra...

Önce size toplantının mahiyetini anlatacağım.

Çünkü o toplantıda 70 milyon insan olsa, 70 milyonun hepsi de orada kurulan cümlelerin altına imza atardı.

Öncelikle toplantı salonuna girdikten sonra öğrendiğim, oradaki ulvi amacı şöyle özetleyim: Bugün 70 milyonun üzerinde hemfikir olduğu, ama bir Allah kulunun kalkıp çözmek için kılını kıpırdatmadığı kronikleşmiş, kangren haline gelmiş meselelerin nasıl çözülebileceği üzerine kafa yormak.

Şu kadarını söyleyim.

Türkiye adına ilk kez bu kadar umutlandım.

İlk kez, ''evet, olması gereken, yapılması gereken bu'' dedim.

Mesele herkesi ilgilendirdiği için, bakkaldan ekmek almanız kadar somut faydalar sağlayacağı için, inanıyorum ki, siz de, hangi siyasi görüşü paylaşırsanız paylaşın, hangi dünya görüşüne sahip olursanız olun çok yakında bu toplantıların bir parçası olacaksınız.

Ve ''evet, bu sorun benim karşıma sürekli çıkıp duruyor, artık çözülmeli'' dediğiniz her konuda bizzat müdahil olabileceksiniz.

Bu kadar bilgi yeter.

Şimdi o toplantıya katılan insanların profili ve ''kim'' oldukları hakkında bir kaç ipucu vereyim.

Bir süredir gazetecilik ve iletişim eğitimleri vermem için çeşitli kurumlardan davet ediyorlar.

Verdiğim seminerlerin başlıkları arasında küçük farklar olsa da giriş bölümünde hep aynı hikayeyi anlatıyorum; gazeteciyi, haberciyi, kendi formülümle tarif ediyorum.

Herşeyden önce, bildiğiniz gibi gazeteci olmak'' demek, ''farkında olarak yaşamak'' demek.

Küçük bir insan grubu, farkında olduklarını başkalarına da aktarmayı meslek olarak seçtikleri için bizim adımıza ''gazeteci'' deniyor. Ancak farkında olarak yaşamak için illa sıfatınızın ''gazeteci'' olması da şart değil. Dolayısıyla o seminerlerde verdiğim formül, herkesin sahip olması gereken özelliklerden oluşuyor.

Formül şu: Gazeteci olma yolundaki bir insan 2B, 2T, 1EF diye özetlediğim sıfatlara sahip olmalı... Bunlar; ''Bilmiyorum diyebilmek'', ''Basiret sahibi olmak'', ''Tevazunun kıymetini bilen Tasarımcı bir ruha, kalbe ve beyine sahip olmak, bir de Feraset ve Erdem sahibi olmak...

Bilmiyorum diyebilmenin bilgiye nasıl kapı açtığını defalarca yazdık çizdik.

Bilmiyorum diyebilmek, feraseti beraberinde getiriyor. Yani feraset sahibi bir insan, sezgileri gelişmiş, dışarıdan gelecek sinyallere açık hale gelmiş, duyarlı bir insana dönüşüyor. Ancak o zaman bir insan, bir gazeteci, yanı başındaki haber değeri taşıyan bir olayı, bir problemi, ya da bir güzelliği farkedebiliyor.

Bilgi ve feraset biraraya geldiğinde ortaya tevazu çıkıyor. Ne de olsa insan, aslında makamına, mevkiine güvenmemesi gerektiğini, koca bir kainatta küçük bir zerre olduğunu bilgiyle farkediyor. Her makamın geçici olduğunu, yarın, şu an bulunduğumuz noktada bir başkasının olacağını, dolayısıyla hal ve hareketlerimizi bugüne göre değil, yarına göre de biçimlendirmek gerektiğini anlıyor.

Basiret, olanın iç yüzünü, olması gerekeni ve olma ihtimali olanı sezmek demek.

Sahip olduğumuz bilgiyi, iyiye kullanma niyeti ise ''Erdem''i meydana getiriyor.

Bilmiyorum diyebilen, tevazu ve feraset sahibi, basiretli, erdemli gibi sıfatlara sahip bir insan kendi hayatı başta olmak üzere herşeye bir tasarımcı gözüyle bakmayı da biliyor. Nerede yeni bir fikre yeni bir bakış açısına, yeni bir girişime ihtiyaç olduğunu, bu yeniliğin hangi özellikleri taşıması gerektiğini farkediyor. Dolayısıyla nerede bir problem görse o problemin nasıl çözülebileceğini de görebiliyor.

Bahsettiğim toplantıya davet edenler de toplantıya katılanlar da bu özelliklere sahipti.

Toplantıda söz alan hemen herkes, kurduğu cümlenin bir yerine ''erdem'' kelimesini yerleştirmeyi ihmal etmedi. Bu kelime, problemlerin de çözümün de ne olduğunu iyi anlattığı için değerliydi.

Sanırım toplantı katılımcıları hakkında bir fikir edindiniz.

Size söz konusu toplantının ilginç bir özelliğinden de bahsedeyim. Ben dahil, salonda bulunan yaklaşık 20-30 kişi, toplantıya gelmeden önce niçin oraya gittiğini tam olarak bilmiyordu. Ancak herkes kendisini davet eden ve toplantının mimarı olan insanların ''erdem''li insanlar olduğunu bilerek oradaydı.

İşin ilginç tarafı, birbirinden hatta toplantının konusundan bile habersiz olarak orada bulunan insanlar toplantıda sözü edilen sorunlar konusunda da, ortaya konulan çözüm önerileri konusunda da hemfikirlerdi.

Farkettiğim bir başka detay da şuydu: Salonda başörtülü bir avukat da vardı, başörtüsünün siyasal simge olduğunu düşünen genç bir akademisyen de... Bir şehit babası ile dağda ölen bir insanın annesini düşünmek gerektiğini söyleyen bir katılımcı yanyana oturuyordu. Salondakilerin hayatları boyunca hep bir şeyleri değiştirme arzusu taşıdıklarını, iyi ve güzeli istediklerini, ancak bunu artık sadece aynı ideolojiyi paylaştıkları insanlarla yapmak istemediklerini de farkettim. Çünkü mesele böyle çözülmüyordu.

Mesele Mısır''daki devrimi gerçekleştiren 17-18 yaşındaki, kokuşmuşluğu, köhnemişliği kanıksamamış genç bir dimağla sorunlara bakmakla mümkündü.

Çözüm, hangi dünya görüşü ve fikirden olursa olsun, aynı problemi çözmek isteyen insanları, problemi çözmek için biraraya getirmekti.

Toplantı bunun için yapılmıştı.

Bu ülkede yaşıyorsanız ve çözmek istediğiniz problemler varsa, sizin de bu güzel hayalin bir parçası olduğunuza ve olacağınıza inanıyorum.

Şimdilik aslında böyle bir toplantının hiç yapılmadığını, bir hayalden ibaret olduğunu düşünebilirsiniz. Ama şimdilik...