Garip Ahmet, "Bey" olursa...

Size ''bir insan''lık seçimöyküsü...

AK Parti''nin Türkiye genelinde en yüksek oy aldığı ilçelerden birinden yazıyorum bu yazıyı...

İki hafta sonra hala seçimden bahsedecek olmamın sebebi, sokaktaki insanın ne istediğini, niçin filanca partiye yüzde 50 oy çıktığını Kılıçdaroğlu ve avanesinin hala anlamamış olması...

Kılıçdaroğlu düşmanı değilim...

Kılıçdaroğlu''nun, benim için hala bir muammadan ibaret olan ''yeni CHP''sinin de düşmanı değilim...

Ama bu ülke insanının belleğine kazınan ''CHP zihniyeti''nin düşmanıyım.

Benim insanımı ikinci hatta üçüncü sınıf vatandaş gören, o zihniyetin yarattığı kemmiyetsiz, keyfiyetsiz ve ruhsuz aristokrasiyi yücelten kafayla uğraşmak herkesin boynunun borcu...

Ne zaman ki, Anadolu halkını insan yerine koymaya başlayacaklar, o zaman ben de onları adam yerine koymaya başlayacağım...

Kılıçdaroğlu, CHP''nin başına geçtiğinde umutlanmıştım...

Kağıthane''ye Kağıttepe dese de, halkın arasından çıkması beni sevindirmişti.

CHP adına umutlanmıştım. CHP''nin de ''bu ülkenin partisi'' olabileceğine dair düşünceler yeşermişti. Hatta Kılıçdaroğlu''nun başını çektiği CHP''nin Erdoğan''a ciddi bir rakip olabileceğini bile söylemiştim CHPli dostlarıma...

“Sevinin” demiştim; “Artık başınızı yere eğmeyeceksiniz, belki bu ülke halkı CHP''yi artık eziyetle değil, hizmetle bile hatırlamaya başlayabilir bundan sonra”

Ancak bu umutlarım çok kısa sürdü...

Seçim sürecindeki tüm gaflarına, altı doldurulmamış hezeyanlarına rağmen bu umudumu korudum.

Ta ki Stocholm Sendromu''na kadar...

Kılıçdaroğlu, yeni CHP''si ile yüzde 26 alabildiğinde değil, işte o sözü söylediği anda bitti benim için...

Bu sendrom üzerine güzel tespitler yapıldı. Elbette en manidar olanı Dersim Sendromu''ydu.

Dedelerini asan kesen bir zihniyete, o zihniyetin temsilcisi olan partiye genel başkan olacak kadar teslim olmak, bu sendromun apaçık göstergesi değil de nedir...

Ama konumuz bu değil.

Ben bugün Kılıçdaroğlu''nu Ahmet Dayı ile tanıştıracağım...

Nam-ı diğer Garip Ahmet ile...

Bugün 90 küsur yaşında olan Ahmet dayı, bizim köyümüzün canlı abidelerinden biri...

Yani tek partiyi de görmüş, tek parti zihniyetinin astığı Menderes''i de, Ecevit''i, Özal''ı da...

CHP''ye de ''mecburen'' oy vermiş, rahmetli Menderes''e de...

Kılıçdaroğlu''nun tabiriyle ''sendrom'' manyağı olmuş.

Biraz kafa dinlemek için geldiğim memlekette Ahmet dayı ile sohbet ederken bana kendisine neden Garip Ahmet denildiğini anlattı:

“Oğlum” dedi,” 40''lı yaşlarımda ameliyat için hastaneye yattım. Devlet hastanesinde bir odada iki kişi kalıyoruz. Öteki hastanın adı da Ahmet. İçeri giren ''Ahmet Bey geçmiş olsun'' deyip öteki hastanın yanına gidiyor. Hemşireler etrafında ''Ahmet Bey, Ahmet Bey'' diye dört dönüyor. Doktor düğmesini ilikleyerek giriyor içeriye... Bana arada bir uğrayıp, adımı bile söylemeden ''Nasılsın, iyisin iyisin'' deyip gidiyorlar. Öğrendim ki, diğer hasta zengin biriymiş. Arkadaşlara bunu anlattıkça ''bana sen gariban Ahmetsin olur o kadar'' dediler. Benim adım o günden sonra Garip Ahmet kaldı”

Garip Ahmet, sohbetimizde bana ''Bakanları seçtiler mi? Meclis başkanı kim olacak, Suriye''de işler niye karıştı, bana Esad pek akıllı iş yapmıyor gibi geliyor ne dersin?'' gibi sıkı sorular da sordu.

Yani gündemi de yakından izliyor.

Garip Ahmet de kendi tabiriyle ''reyini Erdoğan''a çalmış''

Niye verdin ''Ahmet dayı dedim''

Anlattı:

“Oğlum, Garip Ahmet''e ömrü hayatında hastanede bey denildiği mi vardı?

Hem bu adamlar Allah''tan korkan adamlar. Hizmet etmezlerse hesap soracak bir yer var.

Biz verelim de günah bizden gitsin. Hizmet etmezlerse günahları boynuna...”

Evet, Sayın Kılıçdaroğlu, tanıştırayım.. Bu Ahmet Dayı yani bizim Garip Ahmet...

Ahmet Dayı, bu da Sayın Kılıçdaroğlu...