Ak Parti"yi geriletebilecek tek parti

Haldun Taner''in, “Keşanlı Ali Destanı” nda yer alan Zilha kızımız, sonradan görmelerin prototipidir. İyidir, güzeldir, hoştur; lakin, köyden kurtulmuş, ''köylülükten'' kurtulamamıştır.

Dekoratif uyumla ''sosyeteye'' duhul eden Zilha, ''Şamana'' adını verdiği süslü finosuna sarkıntılık yapan sokak köpeği ''Karabaş''a şöyle ayar verir:

“Şamana kim sen kimsin / Haddini bil karabaş / O hiç senin küfün mü / O bir güççük hanfendü.”

Ah be akılsız Zilha, “göbeğini kaşıyan” bitli sokak köpeği “Karabaş”, sınıfsal konumunu bilmez ki, haddini nerden bilsin. Onu sen bileceksin!

Gelgelelim, Sivas''ın sıradan köylü kızı Zilha, aklı bir karış havada (ben ne diyorum, en az bin karış), kurum kurum kurulur. Geldiği yeri unutur, vardığı yeri bilmez.

Tam anlamıyla araftadır. Alt tarafı “Sineklidağ” varoşuna varmıştır; kendisini (diyelim ki) Paris''te sanır. Artık ne köylüdür, ne kentli. Ne kadar şişinirse şişinsin, en fazla, Moliére''nin “Gülünç Kibarlar”ına benzeyebilir.

Kültürünü özümseyemediği çevrenin içinde, kendisine öylesine yabancılaşır ki; ait olduğunu zannettiği sınıfın simgesi hüviyetindeki (fino köpeği) ''Şamana'' mı ona sahiptir, o mu ''Şamana'' ya, belli değildir. Hangisi hangisinin ''köpeğidir'', bilinmez.

Bekir Çoşkun''un, işaret zamiriyle ( “bu” diyerek) hitap ettiği Başbakan''ı iktidara taşıyan seçmene, “göbeğini kaşıyan adam” demesi, ''Zilha psikolojisinin'' (bir nevi) dışavurumudur.

Bu psikolojinin evrensel ölçekte ifadesi, “ötekileştirme” tesmiye olunur. Mesela, gırtlağına kadar 11 Eylül psikozuna batan Amerikalı, Avrupalı çevrelere göre de, Urfalı Bekir Çoşkun, “göbeğini kaşıyan adam”ın ta kendisidir.

Farzımuhal, günün birinde AB''ye girdik diyelim. Bekir Çoşkun büyüğümüz, merhum Pako''nun sahibi, Andre hanımefendinin muhterem eşi olması hasebiyle, “göbekten” yırtsa da, “Avrupa''nın İmam Hatipli vatandaşı” olmaktan animallah yakasını sıyıramaz.

Bu durumda, Emin Çölaşan da, “Avrupa''nın hafız vatandaşı” olmuş oluyor. ( Ee, bu işler böyle hafız abi! )

Bir fesuphanallah çekin de, Abdullah Gül''e, Dışişleri Konutu''nun bahçesinde, “Ne yazık ki şarap keyfiniz yok. Oysa burada akşamüzeri bir iki kadeh insanı ne güzel dinlendirirdi…” diyen Ertuğrul Özkök''e lafı getirelim.

Aklınıza şunu düşürün: İsrail''in Dışışleri Konutu''nun bahçesinde Bush''un eblehliği tutsa ve, “Yazık ki, domuz eti keyfiniz yok…” falan dese, ne olur? Görgüsüzlükten ''çarmıha'' gerilmesine, İsrail''e yaptığı bunca hizmet bile engel olamaz, değil mi?

Bay Özkök, Hindistan Dışişleri Konutu''nun bahçesinde, “Bu güzelim yerde bir pirzola çeviremedikten sonra, Nirvana''ya ulaşsanız, ne fayda?..” desin bakalım!

Dilinden düşürmediği sosyolog geçmişi, şarap kültürü, Sharon Stone hayranlığı onu (en hafif ifadeyle) “nezaketsiz” olmaktan kurtarır mı sanıyorsunuz?

Zirzopluğa fırsat vermemek için şuracığa bir parantez açalım. Söz konusu ettiğimiz bakanlık konutu değil, bakandır. Bu kadarı kafi; parantezi kapatalım.

''Zilha psikolojisinin'' değişik versiyonları saymakla bitmez.

Burada birazcık soluklanın ki, umudunu bey kapısına bağlamış “Zilha halinin” oldukça ilginç versiyonuna kürek çekelim.

Tehdit değerlendirmesi kurnazlığının “Zilha haline, ” DTP Genel Başkanı Ahmet Türk''ün, “Gerçekten demokratik bir seçim olursa AKP''yi geriletebilecek tek parti biziz.” lafından daha çarpıcı örnek bulunamaz herhalde.

Bir yerlerden icazet istercesine, “Bize gelmeyen oy mutlaka AKP''ye gider.” diyen Ahmet Türk şunu unutmasın: Bu memlekette bir çok “güççük beyfendü” varken, sıra ona zor gelir; boşuna heveslenmesin!

Demokratik seçimi, AK Parti''ye karşı oluşturulmaya çalışılan cephenin üzerinden dillendirmek, bir zamanlar, Erbakan''ı veya Refah Partisi''ni öne sürerek Batı''da kendisine avantaj sağlamaya çalışan (Özal''dan Çiller''e kadar) liderlerin yerel ölçekteki taklidinden başka anlam taşımaz.

Durumdan vazife çıkarmanın ''taşralı uyanıklığına'', “Gerçekten demokratik bir seçim olursa…” lakırdısı da acayip ''hoş'' gidiyor!