Artık ben de Yılmaz Özdil gibi yazmak istiyorum

Türkiye"de tam olarak kaç yazar var bilemiyorum ama son bir-iki yılda kime rastladım, kimle hasbıhal ettiysem yazar çıktı.

O kadar ki…

Hiç ummadığım bir adam hiç ummadığım bir anda "ben de yazdım" falan diyor. Ayıp olmasın diye de soramıyorum ki "nerde yazdın" diye.

Tanıyorum da adamı, düne kadar üç sokak aşağımızda yoğurtçu dükkanı vardı, ne zaman yazı çizi işine başladı, anlamadım gitti.

Canım yoğurtçu işte, bildiğiniz yoğurt satıyordu.

Elbette yoğurtçu olmak yazar olmaya mani değildir.

Ayrıca da yoğurtçu deyip geçecek insanlardan değilim. Hem yoğurt öz be öz Türk icadıdır, hem de ayranın ilk aşamasıdır.

Başka ülkeleri bilmem ama Türkiye"deki yazar sayısı kadar okur sayısı olsa, kitap piyasasının önünde kimse duramaz.

Demek istediğim, son birkaç yılda memlekette çok yazar oldu.

Lafın arasında "Hatta bu konuyu yazmıştım" yollu kırık dökük bir cümle geçiriyorsun, adam şappadak atılıyor: "Ben de yazmıştım.."

A birader nerde yazdın, ne yazdın, neden yazdın?!.

Baktım bu kadar yazar arasında kaynayıp gideceğim, mesleğimi sorduklarında "nalburum" demeye başladım.

"Televizyonlarda seyrediyoruz seni" yollu külyutmaz vakalar karşısında , "O televizyonda çıkan benim tek yumurta ikizim.." diyorum.

Taaccüpleri "hadi ya, bizi yeme" aşamasına varmasına fırsat vermemek için de "monozigot ikiziz" lafını devreye sokuyorum. Anında suspus oluyorlar. (Bilimin gözünü seveyim, tek bir terimi bile akıllarını almaya yetiyor.)

Gerçekten çok yazar var.

Bir de "twit attım" diyen "yazarlar" var ki, zibil gibi.

Bunlar diğerleri gibi değil, en azından hangi mecrada arzı endam ettikleri belli.

Malumunuz üzre, bunların hem "takipçileri" var, hem de "takip ettikleri."

Anlayabildiğim kadarıyla da, ne kadar çok insan tarafından takip ediliyorlarsa o kadar çok mutlu oluyorlar. (Enteresan tabii; beni tek bir insan bile takip etse huzurum kaçar.)

Konuşurken "twit" atar gibi konuşuyorlar. Maşallah hiç boşları da yok.

Çok da espritüel kişilikleri var.

İçlerinden bazıları kimi zaman takılıyorlar bana: "Sen nasıl iletişim kuruyorsun insanlarla, dumanla mı?.."

İnsanlar 3G"den "Twitter"a kadar iletişimin kralını kurdular ama yalnızlıkları daha bir arttı, ne tuhaf. (Evet, Kızılderililer dumanla iletişim kuruyorlardı ama yalnızlık da çekmiyorlardı.)

Sağda solda söyleniyor, kimi zaman benim de kulağıma çalınıyor; Allah için çok da güzel "twit" atanlar var.

Ne ki, akşama kadar yaşayanını görmedim. "İnsan insandır" demiş Shakespeare, bakın hâlâ yaşıyor.

O kadar çok konuşan, o kadar çok söyleyen, o kadar çok yazan var ki, neyin söylendiğinden ziyade kimin söylediği artık önemli.

Ne olursa olsun, sadece "twit" atıp nefsini körelten "twit yazarlarına" imreniyorum.

İstediklerini istedikleri zaman istedikleri kadar yazıyorlar. Öyle bizim gibi üç bin vuruş yapmak zorunda değiller.

Lakin yazdıkları karşılığında (varsa reklam alanları hariç) ücret almıyorlar ya, işte o fena!

Zira viran olası hanede "evlad ü iyal" var.

Hem "twit" atar gibi yazıp hem de para kazanmayı çok istiyorum ama!

Yılmaz Özdil gibi mesela.

Dünkü yazısı şundan ibaretti: "İstediğin kadar tazyikli su sık../ Korkma sönmez."

Evet, hepi topu bu kadar!

Bunun için bizimkilerin maaş vereceklerini hiç sanmam.

Yılmaz Özdil gibi yazayım; maaşımın yarısını versinler razıyım. En azından geri kalan sürede başka işler kovalar, bakarsınız tekrar eski günlerdeki gibi senaryo veya oyun yazarım.