Bizi bu suçlar var etti

Jandarma mahkumlara teker teker soruyor:

''Senin suçun ne?''

''Irza tecavüz..''

''Senin?''

''At hırsızlığı…''

''Senin?

''Suça iştirak…''

''Ne demek?''

''Şey, hırsızlık…''

''Hangi mahallede?''

''………………..''

''Benim sorumluluk sahamda yakalarsam copu (….) sokarım, bunu bilesin ib(…)…

''Senin suçun?''

''Trafik, adam ezme…''

''Senin?''

''Kaçakçılık… Ama yanlışlık var… Suçu mecburen üzerime aldım…''

''Senin?''

''Esrar içmekten…''

''Belli… Gözlerinden bakışlarından belli… Bunun yerini iyice arayın…(diğer mahkuma) Peki senin suçun ne?''

***

Bu ''diğer mahkum'' Sadık Albayrak''tan başkası değildir.

''Manaho Deresi- Cezaevi Notları'' adlı kitabında anlatır bunu. Tarih, 17 Kasım 1982''dir.

Bu tarihten kaç ay kadar önceydi tam aklımda değil ama Beşar Esad''ın babası Hafız Esad''ın Hama katliamını yaptığı günlerdi.

Hama katliamının teessürüyle yazdığım bir ''şiiri'' Sadık abi, Milli Gazetedeki köşesinde yayımlamış, iltifat etmişti. (Benim naçizane yazarlık maceram böyle başlar aslında ya, bahsi diğer.)

***

Yoktuk…

Yok sayılan insanlardık…

Sadık Albayraklarla var oluyorduk.

Onlar yok sayılınca biz de yok sayılıyorduk, onlar tutuklanınca biz de bir bakıma tutuklanmış oluyorduk.

Hepimizin dünyaları bir, hülyaları birdi.

Yedi güzel adamdan biri, rahmetli Cahit Zarifoğlu, Sadık abiye şu mektubu yazmıştı: ''(…)Dünya bir evcik, bir hapishane imiş. Yani hapiste olmayan yok. Esas ev, esas dam öte dünya. İnşallah senin hapishanen esas ev için esaslı azıklar toplamana vesile olur. Gönlüne kasvet geldikçe ''Bismillâhirrâhmanhirrahim'' de. Allah, Râhman ve Rahim. Hasretle kucaklar, gözlerinden öperim aziz kardeşim..'' (Manaho Deresi, Cezaevine Mektuplar, sayfa 193)

***

Onlar bizi var edebilmek için ömürlerini adamış insanlardı.

Çocuklarına hasret onca yoksulluk içinde direndiler.

Resmi ideoloji korkusuyla dünyevi makam uğruna arkadaşlıklarını unutanların ihanetlerini gördüler, yılmadılar.

*** *** ***

Geçenlerde Cemal Reşit Rey''de ''Sadık Albayarak 50. Yazarlık Yılı Saygı Gecesi'' tertiplendi.

Gösterilmesi gereken müthiş çileli bir hayat hatırlatıldı.

Sadık Albayrak''ın dünle bugün arasında köprüler kurmak için hangi zulümlere, hangi alçaklıklara, hangi yoksulluk ve yoksunluk içinde nasıl direndiği gösterildi.

***

Dostoyevski''nin ''Hepimiz Gogol''un paltosundan çıktık'' dediği rivayet edilir. Yaşar Kemal de galiba bu sözden mülhem, Yakup Kadri''yi ''Yaban''dan geliyoruz üstat'' şeklinde taltif etmişti.

Kimi zaman bize, ''Nerden çıktı bu yandaşlar'' diyen aklı evveller var.

Biz de ağaç kabuğunda çıkmadık birader.

Allah''a şükür bizim de Necip Fazıllarımız, Sezai Karakoçlarımız, Nuri Pakdillerimiz, ve ''BENİM SUÇUM YAZI YAZMAK'' diyen Sadık Albayraklarımız var.

Biz onları okuyarak ''suç ortağı'' olduk; ve bizi bu ''suçlar'' var etti.