Kafaya bak kafaya!

Kaddafi malum konuşmasında bütün dünyanın gözleri önünde isyan eden halkına "böcek" dedi.

Hadi sonunun geldiğini anladın, muvazeneyi kaybettin; hadi triger kayışın koptu, sinirlerine hakim olamadın…

"Bidon kafalılar" desene!

Aklına bu gelmediyse, "Göbeğini kaşıyan adamlar" de! Bu da gelmediyse "Aptallar" de!

"Böcek" ne lan?

Ayıp değil mi?

Hiç insan kendi halkına "böcek" der mi?

Uzun lafın kısası: Kaddafi hem lafını bilmiyor, hem cellat, hem de çakal.

Lafını ne kadar bildiği halkına "fare" ve "böcek" demesinden belli…

Ne kadar maharetli bir "cellat" olduğunu da İslamcıları yıllar yılı katlederek kanıtlamıştı.

"Çakallığı" da mahut konuşmasında ortaya çıktı.

İsyancıları "El Kaide" parantezine alıp Batı''ya, "Biz gidersek El Kaide gelir…" demeye getirdi. Bir vakitler "Biz gidersek dinciler gelir" diyerek koltuklarını sağlamlaştırmak isteyen başbakanlarımız gibi.

Bir farkla ki, Kaddafi, adı lazım değil başbakanlarımızdan daha çakal.

Hiç değilse sadece Batı''yı değil, halkını da "korkutmaya" çalışarak "El Kaide gelirse, ABD, Afganistan''daki gibi ülkemizi işgal eder…" demeyi ihmal etmiyor.

Öyle kabak gibi "jandarmalığa" soyunmuyor yani!

Halkının duyarlıklarını hesaba katmak zorunda olduğunu biliyor.

Halbuki, Batı''dan ikbal devşirmek için kendi halkının "manevi iklimini" masaya süren mahut başbakanlarımız halkın duyarlığını iplememişlerdi.

Şükür ki şükür, halkımız da onları iplemeyip seçimde sandığa gömmüştü.

"Biz olmasak dinciler gelir" diyen o başbakanlarımızla aynı dalga boyunda mebzul miktarda köşe yazarlarımız da vardı.

"Berlin Duvarı" yıkıldığında ne yapacaklarını şaşırmışlardı.

Hem "artık soğuk savaş bitti" diye sevinçten uçuyorlar, hem de sanki babalarının duvarı yıkılmış gibi "eyvah" çekiyorlardı.

Oldukça "endişeli" adamlardı. (Her dönemin "endişelileri" var tabii, ne sandınız.)

Amerika''nın bölgedeki jandarması olmamızın bundan kelli anlamı kalmadığını dile getiriyorlardı.

Öyle ki…

"İşimize son verecekler!" diye nerdeyse gündüz gözüyle ağlayacaklardı.

Paniği atlatır atlatmaz da "Ortadoğu''da bize her zaman iş var" limanına demir attılar.

ABD bizi aç ve açıkta bırakmaz; İran''dan neşet eden "İslam Devrimi"ne tampon oluruz, bölgeye demokrasi, laiklik falan ihraç ederiz diyorlardı.

Hulasa, "Son kullanma tarihimiz henüz bitmedi; bizde daha ne numaralar, ne cilveler var…" diyerekten neleri var neleri yoksa sürdüler piyasaya.

Çok geçmeden "Birinci Körfez Savaşı" (1990 -1991) imdatlarına yetişti.

Hani 1 koyup 3 alacaktık ya, o işte.

Kaçın kaçını aldığımızı boş verin. Zaten "savaş" dediğimiz de lafın gelişi, düpedüz işgal: "Birinci Körfez İşgali"

Hem kimden neyi alacaktık?

Sağcısından ulusalcısına, muhafazakarından milliyetçisine kadar hep aynı kafa!

Musul Kerkük bizimmiş de, bilmem ne!

Biz kimiz?

Biz Kürt değil miyiz?

Biz Türkmen, biz Arap, biz Acem değil miyiz?

Kimin toprağını kimden istiyordunuz? Neyse…

Sevinçleri çok uzun sürmedi; "1 Mart tezkeresi" döneminde aynı aydınlar "Ah şimdi yandık; ABD bizi asla affetmez!" şeklinde dizlerini dövüyorlardı.

Şimdilerde domino etkisinden dem vurmaya başladılar.

Demokrasi ihraç ediyormuşuz!

Yahu az ağır olun muhteremler!

Daha dün denecek kadar kısa süre önce Başbakanımız "One minute!" çektiğinde yandık, bittik, mahvolduk dememiş miydiniz?

Hayır yani, (sizin kavlinize göre) demokrasi de ihraç ettikten sonra ne yapacaksınız?

Fonksiyonunuz bitmiş olmayacak mı?

Bölgenin yegâne demokrasisi biziz diye kime hava atacaksınız?

"ABD''nin bize ihtiyacı kalmadı, eyvah!" şeklinde etekleriniz tutuşmayacak mı yine?

Yoksa…

"ABD''nin Osmanlı''sı" oluyoruz da haberimiz mi yok?