Kolpacı devlet

Muhsin Başkan''ın kamu vicdanını "üşüten" vefatı yüreğime öyle bir oturdu ki, seçim sonuçları hakkında tek kelime etmek gelmiyor içimden.

Seçmenin de seçimin de tadı tuzu kalmamıştır bence.

Ölüm hak; görünür görünmez bir kaza veya herhangi bir vesile olacak elbet.

Nihayetinde hepimizin gideceği yer belli.

Üstelik inanan için "kötü" bir yer de değil.

Üstadın dediği gibi, "Ölüm güzel şey budur perde ardından haber / Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber…"

Hulasa, kadere eyvallah…

Lakin bu "kaza" başka!

"Göçtü kervan kaldık dağlar başında…" diyebilecek kadar hepimizi o karlı dağların başında bırakan bir "kaza" bu.

Gerçekten de Muhsin Başkan ve yol arkadaşları eksi 15 dereceye varan soğukta donarken, iki günü aşkın süredir onlara ulaşamamak, "efkarı umumiye"nin kanını adamakıllı dondurmuştur.

İçimize çöreklenen, ciğerimizi delen, vicdanımızı yakıp kavuran o karlı dağların soğuğu sayesinde, "kolpacı devlet"in çöküşünü izledik bir kez daha.

Uzun lafın kısası; "kolpacı devlet" göçmüş; daha doğrusu, maskesi erimiş, makyajı akmıştır.

Gelgelelim "göçmediğini" göstermek için dağdan iner inmez makyajını tazeleyecek, her zaman olduğu gibi yine bize yedirecektir.

Zaten kolpacı devlet hiçbir zaman dağ başında kalmaz; "göçüklük" onun doğasında var.

Ovalarda, şehirlerde, caddelerde, sokaklarda, hulasa, aramadığınız her yerde racon keserken, tahakküm ederken görürsünüz onu.

Her yerde hazır ve nazır vaziyette varım dercesine gözlerinizin içine bakar.

Ona çarpmadan özgürce dolaşmak bile zordur meydanlarda.

Ne zaman ki ararsınız, yoktur!

Koca devlet sanki yer yarılmış da yerin içine girmiştir; tıpkı Adapazarı Depremi''nde olduğu gibi. (Maazallah, İstanbul depreminde olacağı gibi.)

Demem o ki; gece gündüz havasını basan; yargısız infazlarda, asit kuyularında, tele kulaklarda, "yasak hemşehrim"lerde, üniversite kapılarından başörtülü öğrenci kovalamada varlığını ortaya koyan devlet, arandığında arazi olur.

Pardon, günahına girmeyelim; belki "arazi" olmamıştır da, "arazi"de var olma şekli nevi şahsına münhasırdır.

Mesela, askeri polisi 3 bin elemanı, envai çeşit ekipmanıyla seferber olmuş, varlığını ortaya koymuştur.

Ama…

Helikopterin enkazına üç-beş çarıklı köylü ulaşmıştır.

Ne ki, o çarıklı köylülere de, biz "şehir ahalisi"ne de hava atmakta kolpacı devletin üstüne yoktur.

Aczini gizlemek için hepimizi "aciz" bırakmayı göze alır gerekirse.

"Kadir-i mutlak" bilinmek ister, haşa!

Yüzümüze karşı "vatandaş" falan demesine bakmayın; bilinçaltında kulları görür bizi.

"Kromozomlarına" kadar sinmiştir bu özelliği.

Her daim şeksiz şüphesiz, sorgusuz sualsiz kendisine iman etmemizi bekler.

Vatanın dağında taşında, her karışında varım diyorsa "amin" dememizi, (farzımuhal) hava şartları veya arazi yapısı diyerekten mazeret belirtiyorsa "eyvallah" çekmemizi ister.

"Her an her yerde, hazır ve nazırım" kolpasını atar; lakin dün Aktütün''de yoktu, bugün Kanlıçukur''da...

Baştan ayağa, tepeden tırnağa kolpacı devlettir bu.

"Hizmet" diye yutturmaya çalıştığı da tahakküm yarışından ibarettir.

Asla "devlet ana" değildir.

"Devlet ana" olsaydı…

Ah!..

"Devlet"…

"Ana" olsaydı!

Hiç bu kadar üşür müydük?