Aziz-Çizin

Fenerbahçe- Trabzonspor maçının öncesine dönelim. Aziz Yıldırım el üstündeydi, baş tacıydı. Peş peşe alınan galibiyetlerde en önemli faktör olarak kendisi gösteriliyordu. Bunun da nedeni, başkanın Samandıra Tesisleri''nde kamp kurması, maçlarda soyunma odasına inmesi ve her türlü duruma el koymasıydı.

Yükselen ses şöyleydi: "Başkan işte böyle davranır". Kısacası son maçın son düdüğüne kadar, "Başarı = Aziz-silin" denildi.

Peki, şu anda durum ne? Protesto, protesto ve protesto… "Çek git! İstifa et!" haykırışları, isyanları. ''Aziz-silin''den ani bir refleksle ''Aziz-çizin''e dönüş.

Dünyanın neresinde görülmüş, başkanın kamp tesislerine el koyması, soyunma odasına inmesi, futbolcuya talimatlar vermesi ve teknik direktörün işine doğrudan müdahale etmesi? Dünyanın neresinde görülmüş bu alaturkalığa, bu ilkelliğe alkış tutmak?

Avrupa''da başarılı olmaktan söz ediyoruz. Ne yazık ki Avrupa''nın bin kilometre arkasından nal topluyoruz. Onların yaptığının tamamen tersini yapıyoruz. Trilyonları tek başlarına yöneten, kendilerini futbol profesörü zanneden, işi uzmanlarına bırakmayan amatör başkanlarla futbolumuzun ileriye gitmesi olanaksızdır. Bunu, spor medyamızın önemli bir bölümünün görememesi, başkan şak şakçılığına soyunması ise işin en acı yanıdır. Yönetim tarzı ve anlayışı Fenerbahçe''de de vahimdir, Galatasaray ve Beşiktaş''ta da.

Şu anda, "Aziz Yıldırım gitsin mi gitmesin mi?" tartışmaları yapılıyor. Yıldırım, Fenerbahçe''yi ciddi bir marka haline getirmiştir. Tesis yönünden zenginleştirmiştir. Bütçesini büyütmüş, gelirlerini arttırmıştır. Ancak, futbolu tek başına yönetme isteği, bu başarılarına gölge düşürmüştür.

Yıldırım aynı kafa yapısında devam edecek, futbol şubesini oyuncağı gibi görecek ve yönetecekse, bir saniye bile tereddüt etmeden istifa etmelidir. Kaldığı her dakika Fenerbahçe''ye zarar verir. Yok, eğer futbolu profesyonellere bırakacaksa göreve devam etmelidir. Aziz Yıldırım yol ayrımında olduğunu görmeli ve radikal kararlar almalıdır.

Bursaspor''u bu sezon hep alkışladık, hep bağrımıza bastık. Hatta son maçlarından önce, "Bursaspor hepimizin gözünde şimdiden şampiyon" diye bas bas bağırdık. Bunu bizlere onlar dedirttiler. Bursaspor''umuzla gurur duyduk. Onlarla sevindik, onlarla havalara sıçradık, mutlu olduk.

Şimdi her şey bitti, artık şapkalar öne koyulacak. Bursaspor, Şampiyonlar Ligi''nde. Doğruya doğru, bu kadro ile başarılı olmak zor değil, imkansız. Her şeyden önce bu gerçeği görerek, bilerek yola çıkmaları gerekir.

Olmazsa olmaz ilk koşul, takımın banko oyuncularını mutlaka elde tutmak olmalıdır. "Şunu satalım, şu kadar para kazanalım" zihniyeti ile hareket edilirse, gelecek sezon hüsranla sonuçlanır. İkinci koşul, bilinçli transfer… Orta alana oyunun iki yönünde de etkili birinin alınması şart. Defansın solu takviye edilmeli. İleriye bir nokta santrfor gerekiyor. Batalla fena değil ama büyük hedefler için yetersiz. Batalla''dan daha iyisi alınmalı. Tandoğan''ın alternatifi olmalı. Her iki kanatta da oynayabilecek Volkan ve Ozan İpek''ten daha kaliteli biri bulunmalı.

Elbette Sağlam, takımını ezbere biliyor. Daha şimdiden kafasında planı, programı hazırdır. Biz ufacık vurgulamalar yaptık. Haydi Bursa devam, bu çizgide devam.

Geçen hafta bugün, yine bu sütunlarda şunu vurgulamıştım: "Trabzonspor''un İstanbul''a turistik seyahate geleceğini hiç kimse aklının ucundan geçirmesin. Fenerbahçe''yi çelmelemek için var güçleriyle savaşacaklardır. Diğer tarafta Bursaspor''un da işi hiç kolay değil. Ne kadar sakatı olursa olsun, Beşiktaş her zaman Beşiktaş''tır. Hiç kimse senaryolar üretmeye kalkışmasın".

"Demiştim" demek hoş değil, ancak zaman zaman gerekiyor.

Şimdi soruyorum: Hani ne oldu, ipi hangi takım göğüsledi? Trabzonspor çatır çatır topunu oynamadı mı? Hani Fenerbahçe işi bitirmişti? Hani Aziz Yıldırım bu saatten sonra şampiyonluğu bırakmazdı? (Nasıl olacaksa). Hani işler bağlanmıştı? Hani Trabzonspor ile Fenerbahçe kupa ve ligi paylaşmışlardı? Hani Trabzonspor, Anadolu''dan bir başka takımın şampiyon olmasını istemezdi? Hani nerede o komplo teorisyenleri?

Aslında ben onları çok iyi tanıyorum. Şimdi onlar bana derler ki, "Peki, Beşiktaş Bursa''ya nasıl yenildi?". Aferin, bu soru tam onlara göre. Haydi, haydi çıkarın ağzınızdan baklayı: "Maşallah Toraman, bir attı bir de attırdı" deyin.

Kaleciler düzenbaz, futbolcular sahtekar, takımlar satılık, yönetimler aşağılık! Sizler, futbolda her türlü kazanın olabileceğini hiç düşünmezsiniz. Kalecinin kötü goller yemesini asla kabul etmezsiniz. Kendi kalesine gol atanlara hain gözüyle bakarsınız. Toraman gibi mert delikanlılara bile çamur atmaya çalışırsınız. Bilmem farkında mısınız, o attığınızı sandığınız çamurların tümü kendi üzerinizde. Dikkat edin, kirleniyorsunuz.

Maç bitiyor, Fenerbahçe Trabzonspor''u yenemiyor ve şampiyon olamıyor. Futbolda başarı da var, başarısızlık da. Bundan doğal ne olabilir?

Hayır, öyle olmuyor. Saracoğlu, birden bire alev alev yanmaya başlıyor. İtfaiye geliyor, seyirci sahaya iniyor, zemin berbat oluyor. Basın toplantısının yapılacağı odaya kadar gidiliyor. "Daum''u bize verin" deniyor. Kapılar kırılıyor, Fenerbahçe TV''ye saldırılıyor.

Stadın dışında barikatları yıkan taraftar, demir ve tahta parçalarıyla polise saldırıyor. Bu arbedede otomobiller ve iş yerleri hasar görüyor. Yaralananlar oluyor. Çok sayıda kişi gözaltına alınıyor. Futbolcular ve Daum, stattan 2.5 saat sonra polis araçlarıyla ayrılabiliyor. Can Bartu Tesisleri''ne gidiliyor, "Emniyet bize Guiza''yı teslim et" diye bağırılıyor.

İçim karardı… Ne oluyor, neler oluyor? Bu ne vahşet? Bu nasıl bir fanatizm? İnsanlar bu duruma nasıl geliyor? Nefret, hiddet, şiddet, inanılmaz bir öfke kasırgası. Bunun adı sporsa bin kere milyon kere lanet olsun…