Gel de imrenme

Bayern Münih-Chelsea maçını herhalde futbol tutkunu pek çok kimse izlemiştir. Chelsea, penaltılarla Avrupa''nın en büyük kupasını kazandı. Şimdi burada 120 dakikayı, penaltıları, Cech''in kurtarışlarını filan yorumlayacak değilim. Sizleri biraz olsun penaltı atışlarının sonrasındaki o görkemli görüntülere götürmeye çalışacağım.

Önce ülkemizde kısa bir tur atalım. Yakın geçmişte oynanan Trabzonspor-Fenerbahçe, Beşiktaş-Galatasaray ve Fenerbahçe-Galatasaray maçlarını şöyle bir gözümüzün önüne getirelim.

Ne iğrenç tablolardı onlar. Barbarlar, vahşiler ortalığı kaplamıştı. İnsanlıktan nasibini zerre kadar almayan mahluklar, ağızlarından salyalar akarak saldırıyorlardı. Kaçanlar, kovalayanlar, koltukları parçalayıp fırlatanlar. Sahayı savaş meydanına çeviren, polis otolarını deviren anarşistler, mikroplar.

Utanç, rezalet, üzüntü, kahrolma duygusu... Kime, niçin, neden! Bu mu sportmenlik! Bu mu centilmenlik!

Şimdi gelelim cumartesi gecesi oynanan Münih''teki Bayern Münih-Chelsea maçının sonrasına... Bayern Münih Teknik Direktörü, Chelsea Teknik Direktörü''nü kutluyor. Diğeri meslektaşını teselli ediyor. Drogba, penaltıyı gole çeviremeyen oyuncuları kucaklıyor. Onların üzüntülerini azaltmaya çalışıyor. Robben başını Drogba''nın göğsüne yaslıyor.

Kaybeden içeri girmiyor. Kazanan oyuncular iki sıra yapıyor, kaybedenler aralarından alkışlarla geçiyor. Bayernliler ikincilik madalyalarını alırlarken, tüm tribünlerden alkış yağıyor. Ev sahibi de şampiyonu alkışlıyor. Stat içinde en ufak bir tepki, en ufak bir çirkinlik yok.

Kaybedeni teselli etmek, okşamak ne kadar güzel, ne kadar ulvi. Kaybedenin, yaşadığı üzüntünün sınırlarını çizmesi ve kazananı takdir edip, kutlaması ne kadar hoş.

Kazananın, sevinmeyi bilmesi, onu taşıyabilmesi, kendine yakıştırması acaba başka nasıl olur? Sporun olmazsa olmaz çizgileri işte bunlardır. Ağzımızdan düşüremediğimiz Fair-Play denen şey işte budur.

Hey gidi hey! Biz ne zaman o kültüre sahip olacağız? Biz ne zaman "İşte budur" diyeceğiz? Gel de imrenme, hayran kalma...