Milli takımımızın anatomisi

Bizim için şampiyona bittti. Futbolda söz sahibi pek çok ülke arkamızdan nal topladı, tozumuzu yuttular. Final oynama şansımızı yitirdik, ancak çok talihsizdik. Maçın sonunda Almanlar bile galip geldiklerine inanamadılar. Dörtte üçü Almanlarla dolu olan bir statta rakibimizi perişan ettik, futbol dersi verdik. Bu şampiyona yüzümüze bir kez daha şu gerçekleri vurdu.

1- Kaliteli kaleci yetiştiremiyoruz. İsviçre (1), Çek Cumhuriyeti (2), Hırvatistan (1) ve Almanya''dan (1) yediğimiz beş gol doğrudan kaleci hatası sonucu.

2- Beş maçta toplam dokuz gol yedik. Şampiyona başlamadan önce aynen şunu yazmıştım. “Defansımıza güvenmiyorum, yediğimizden fazlasını atamazsak başarılı olamayız.” Almanya karşısında bunu gerçekleştiremeyince, finalin kapısından döndük. Ne yazık ki kaliteli defans oyuncularımız da yok. Özellikle de topu olumlu kullanmada çok yetersiziz.

3- Orta alanımızda ofansif ve defansif görevleri birlikte yapacak oyunculara sahip değiliz. Ya hücuma dönük oyuncularımız var ya da savunmaya dönük. Artık tek yönlü oyuncular fazla prim yapmıyor.

4- Ne yazık ki ''tamam işte'' diyebilecceğimiz bir nokta santraforumuz da bulunmuyor. Hakan Şükür''ün alternatifini bir türlü yetiştiremedik. Halil''i ben beğeniyorum, Terim sıcak bakmıyor.

5- Fizik gücün ne denli önemli olduğu bir kez daha vurgulandı. Biz, bunun avantajını çok iyi kullandık. Maçların sonlarında diriydik, ayaktaydık. İsviçre, Çek Cumhuriyeti ve Hırvat maçlarını böyle çevirdik.

6- Hakemlerle uğraşmaktan bir türlü vazgeçmiyoruz, Nerede duracağımızı bilemiyoruz. Gereksiz fauller yaparak kartlar gördük. Takımımızı resmen sabote ettik. Bu yönümüzle tam bir amatörüz.

7- Terim herhalde basınla uğraşmakla, kavga etmekle bir yere varılamayacağını öğrenmiştir. Basın kendine göre doğruyu ya da yanlışı yazıyor. Öyle “Hesap soracağım” filan gibi laflar söz sahibini antipatik yapmaktan başka işe yaramaz.

8- Taraftar nedir ne değildir bir kez daha gördük, yaşadık. Tribünde yan yana kol kola oturuyorlar. Dışarıda beraber şarkılar söylüyor, oyunlar oynuyorlar. Kazanan kaybedeni teselli ediyor. Kaybeden kazananın elini sıkıyor. Maç sonrası tam bir karnaval. Eğleniyorlar, gülüyorlar bir şenliği beraberce yaşatıyorlar. Sataşma yok, kavga yok. Turnuvadan elenen takımının oyuncularını, taraftarları alkışlıyor. Futbolcular da tribünün önüne giderek tarftarlarını alkışlıyor ve de selamlıyor. İki taraf şunu diyor, “Bu bir spor, ne yapalım olmadı”. Bu görüntüler beni mest ediyor. Biz bu düzeye acaba ne zaman gelebileceğiz?

Dünya üçüncülüğünden sonra Avrupa''da ilk dört. Hem de bileğimizin hakkıyla. Takdir kazanarak, alkış toplayarak. Kariyerimiz zenginleşiyor. Futbol dendiği anda artık biz de prestijli ülkeler arasındayız. Özellikle de Almanlara karşı sergilediğimiz oyunla itibarımız irtifa kazandı. Bu tırmanışı devam ettrimek istyorsak dersimizi iyi çalışacağız. Laf ebeliği yapmayacağız. Gerçeklere sırtımızı dönmeyeceğiz. Takımımıza ve kendimize bakıp öyle hesaplaşacağız.

Tam 23 gündür milli takımın peşindeyiz. Bu arada hiç sektirmeden her gün yazdık, görüşlerimizi sizlerle paylaştık. Şimdi biraz izin istiyorum. Kısa bir süre sonra buluşmak üzere.