Kemik yaşı 15, görüntü yaşı 30

Ekranlarda nicedir varlığından haberdar olduğum bir yarışma mevcut. Ama içeriği münasebetiyle ne seyretmek ne de hakkında kalem oynatmak istedim. Adı yarışma ama kendi değil! Çoğunluğun ''genç kızlar neden yarıştırılıyor'' diye karşı çıktığını duydukça/okudukça, keşke yarıştırılsalardı diye düşündüğüm bir şov programı.

Bir Şarkısın Sen''de şova malzeme edilen, reyting canavarına yem edilen çocuklardan sonra; adı Yaş 15 olan ve 14-17 yaşındaki kız çocuklarını ekrana sürerek, çocuklar üzerinden para kazanmaya çalışan bir program bu. Evet, özellikle kız çocuğu diye yazdım çünkü onlar genç kız değil çocuk. Cezai ehliyetleri olmayan ebeveynlerinin kılavuzluğunda bir hayat sürmesi uygun görülen yaştalar.

Suçlu avına çıkan sabah programlarında en çok kayıp kız haberleri yer işgal ediyor. Gözü yaşlı anne babalar, yaşları 13-17 arasında değişen kızlarını bulabilmek için, televizyon kanallarından medet umuyor. Programın daimi konuğu Avukat Bey, 18 yaşını doldurmamış kız çocuklarını, kendi rızasıyla kaçmış olsa bile, yanında bulunduranların suç işlediğini söylüyor altını çize çize. Gerekçe basit çünkü onlar hukuken çocuk.

Okula gidip ders çalışması gereken bir yaşta, kendi rızasıyla veya değil evden kaçan/kaçırılanlar çocuk da; ekranlara çıkıp şov programlarında salınanlar çocuk değil mi?

Popstarla başlayan şarkı yarışması furyası, eskimiş şöhretlere jüri koltuğunda oturmak vasıtasıyla ekranın kapılarını açmaktan ve bol sıfırlı kazançlar sağlamaktan başka bir işe yaramadı. O yarışmaya katılanlar hatta birincilik ipini göğüsleyenler, şöhretleri son kullanma tarihini doldurunca, yok olmaktan kurtulmak için, kıyasıya bir hayat mücadelesinin içinde buldular kendilerini. Onları ekranda izlerken, jürinin can acıtıcı yorumları, makyajları, kılık kıyafetleri sebebiyle bir aileleri yok mu sorusu belirirdi zihnimde. 18 yaş üstü hukuka göre yetişkin insanlardı ama bazen öylesine korumasız gelirlerdi ki gözüme; sabaha kadar ağlayacak eleştiri kisvesi altında yapılan hakaretlerden sonra diye, düşünmekten alamazdım kendimi. Aileler stüdyoya çok gelmezlerdi, gelenler de kızının/oğlunun bu işi yapmasını çok tasvip etmediğini çaktırmadan ifade etmekle yetinirdi.

Destekçi aileleri, Bir Şarkısın Sen''de seyirci koltuklarında gördük. İstanbul dışından gelenlerin sadece annesi ya da babası vardı ama elleri patlayana kadar alkışlıyordu, kurtarıcı meleği olduğuna inandığı sahnedeki minik ''yıldızını''. Büyümüş de küçülmüş hareketler, yaşına hiç de hitap etmeyen kıyafetlerin giydirilmesine mecburen onay verdiklerini düşünürdüm. Seçim hakkı kendilerinde olsa çocuklarının her şeye rağmen çocuk görüntülerinin bozulmasına izin vermeyeceklerine inanırdım. Fena halde yanılıyormuşum meğer. Düşüncelerimin üstünü kapkara kalın bir çizgiyle çizen Yaş 15 oldu.

Yaş 15''te kızların ekran koçluğunu bizzat anneleri yapıyor çünkü. Repertuar seçiminden kıyafet seçimine kadar. ''Yaş on beş görüntü otuz'' olmasının sebebi bizzat anneler. Yaşları 33-44 arasında değişen anneler, gençliklerinde kaçırdıkları treni kızları vasıtasıyla yakalamaya çalışıyorlar. Tabii birde haftanın birincisi, son performansını annesi ile birlikte sergiliyor.

15 yaş civarında 10 yetenekli(?) kızın katıldığı programda birincilik ödülü bir dizide başrol. Pop müziğin can çekiştiği, kaset satışlarının yerlerde süründüğü bir zamanda albüm yapması beklenmezdi yapımcı firmanın. 1990''lı yıllar çoktan tarih oldu. Şimdiki furya bu. Adı şarkı söyleme yarışması. Ama kriter sesin güzel olması değil! Sahneye yakışmak, kıyafeti taşımak, şov vaat etmek. Kısacası ekrana bağlayan bir görselliğe sahip olmak.

Yapımcı firma Hanna Montana kopyası bir dizi yapma düşüncesinde ve başrol oyuncusunu böyle bir programla seçerse bir taşla iki kuş vurmuş olacak. Hem seçim sürecinde para kazanacak hem de dizinin doğal bir PR''ı olacak bu program.

Jüride oturan Nevin Serengil, bugün sadece ekran koçluğu yapan, geleceğin potansiyel menajer annelerine rol model olarak sunuluyor. 18 yaşında assolist olarak sahneye çıkan, annesinin tasvip etmediği evlilikler yapan, sonrasında da oldukça olaylı boşanmalara imza atarak annesini haklı çıkaran; albüm yapmasına rağmen müzikte, filmlerde oynamasına rağmen sinemada hiçbir yere gelememiş Seren Serengil''in annesi. Oldukça mutsuz bir çocukluk yaşadığını hatıralarında yazan, mutsuz bir insan olarak hayatına devam eden Seren Serengil. O annenin kızı olmasaydı, o kadar küçük yaşta sahneye çıkmayacağının, bambaşka bir hayat yaşayacağının farkında olan ve bu farkındalıkla hayatını kabusa çeviren Seren Serengil.

On beş yaş hayattan beklenti ve isteklere karşı kırılmaların yaşandığı bir yaş. Anneler çocuklarını kurtlar sofrasına atarak değil onları kötülüklerden korumak kollamak için müdahale etmeli çocukların hayatına. Vatana, millete, topluma hayırlı evlatlar yetiştirme düşüncesi, ''kendim için doğurdum''a bıraktığından beri yerini benzer durumlarla karşılaşıyoruz. Kimisi kendi öğrencilik yıllarını temize çekme düşüncesi ile girdiği sınavlarda birincilik ipini göğüslemesi için projelendiriyor çocuğunu. Kimisi kolay para kazanma, hızlı köşeyi dönme yolu olarak gördüğü şöhret kazanının içine atarak.

Şöhret hırsı hastalığına yakalanmış, kısa yoldan köşeyi dönme hırsı gözlerini kör etmiş anneler; uzun zamandır kafamda dönen bir düşüncenin sağlamasını yapıyor: Herkes çocuk doğurabilir ama herkes anne olamaz!