Acıya saygı

Geçen hafta çarşamba günü evden erken çıkmanın getirdiği zorunlulukla yazımı erkenden gazeteye göndermiş ve gönül rahatlığı ile kendi hayatıma işlerime dalmıştım. Geç saatte eve dönüp bilgisayarı açtığımda 24 şehit haberi enkaz gibi çöktü üzerime. Dakikalarca boş gözlerle baktım ekrana. Çaresizce. Ne yapacağını bilememenin verdiği çaresizlikle. Bırakın yeni bir yazı yazmak yazıyı yayından çekmek için bile çok geçti. Sabah erken saatlerde göndermiş olduğum yazı köşemde bir ''fazlalık'' olarak yer alacaktı. Öyle oldu nitekim. Gazeteyi açıp bakamadım, televizyondan bakışlarımı kaçırdım. O köşede fazlalık gibi yayınlanan yazımdan utanmıştım. Hayatımın özetidir utanma duygusuna yenik düşmek.

Perşembe günü terörü lanetleyen acıyı paylaşan yazılar, ertesi gün yerini herkesin kendi gündemine terk etti. Pazar günü yaşadığım utanç krizini paylaşmayı düşünsem de yapamadım. Üzülünce, utanınca, acı çekince zihnim parmaklarımla beraber kilitleniyor.

Acıyı idrak etme biçimlerimiz de farklı acıyla başa çıkma biçimlerimiz de. Kimisi benim gibi içine kilitlenir bakışlarını kaçırır herkesten ve her şeyden. Kimisi hayatında olmadığı kadar dışa açılır, bakışlarını her türlü görüntüye sabitler. Ekrandaki görüntüyü mü seyreder yoksa kendi iç ekranında dalmış gitmiş midir bilinmez.

Çarşamba günü gündüz yayın akışını değiştirmeyen kanal yoktu. Eğlence ağırlıklı canlı yayınlar yerini dizi tekrarlarına terk etti. Yayın akışını değiştirmemekle suçlanan iki kanal reyting listesinin zirvesindeydi her Çarşamba olduğu gibi.

Kanallardan ziyade yapımcılar hedef tahtasında. Sosyal medya yas tutmamakla suçladıkları dizileri seyretmekte sakınca görmüyor. Acıya saygıyı kanallardan, yapımcılardan bekliyor; yayında olduğu takdirde seyretmemeyi, dizi gündeminden geri kalmayı göze alamıyor. Ya da ikinci bir şık var; zaman zaman tartışılan ama bir neticeye varılamayan. İki bin beş yüz kişilik denek listesi aslında gerçeği yansıtmıyor. Nitekim depremin olduğu Pazar günü tatilini yarıda kesip canlı yayın yapan Ali Kırca değil Umutsuz Ev Kadınları ciddi bir reyting farkıyla günü kapattı. Hazırlıksız yakalayan deprem tüm dikkatimizi Van''a yoğunlaştırmışken reyting evlerinde depremin esamesi bile okunmuyordu.

Haber vermenin ötesine geçip deprem bölgesinden ilgi çekici kareler peşine düşen muhabirin, enkaz altındaki kızla röportaj yapma ısrarını seyretmediler diye kızabilir miyiz reyting evlerine? Ya da daha büyük deprem geliyor, İstanbul depremi kapıda açıklamalarını yapan deprem uzmanlarını dinlemediler diye!

Ya da deprem değil çalınan malzeme can alıyor. Deprem öldürmez bina öldürür. Maliyeti düşürmek için eksik malzeme kullanılmış. Denetim eksik. Binalar kağıt gibi yıkıldı. Bazı köyler haritadan silindi.

Ya da dere kumu kullanılmış, çıkıntılı demir yerine yasak olan düz demir kullanılmış. Kalitesiz malzeme, mühendislik hataları. Kesik kolonlar. Benzer ihmaller. 12 yıldır zaman zaman kendini hatırlatan deprem münasebetiyle ezber etmedik mi?

70''li yıllarda kumları denizden demirleri hurdadan çektiklerini itiraf eden, yaptım oldu diye ekranlarda boy gösteren meşhur müteahhit başımızın tacı değil mi? Yaptığı hırsızlığı itiraf etmesi ticari başarısına bir yıldız daha eklemedi mi?

Sevinçle acı arasında mezara dönüşen yuvalarında kurtarılmayı bekleyenler…

Sedye ile ceset torbası arasında umudunu muhafaza edenler…

Başkasının acısını seyretmek o acıyı azaltmaz sadece seyredenin duyarlılığını kaybetmesine sebep olur. Seyrede seyrede gelmedik mi bu hale? Hangi programın neden daha çok seyredildiğini tartışmak yersiz. O ekran kararmadığı müddetçe ne seyredildiğinin fazlaca bir önemi yok!