Halk ne olsa seyreder!

Bazen kendimi bu değil bu da değil bu hiç değil diyen işadamı gibi hissediyorum ekran karşısında. Özellikle de bütün diziler aynı biz ne seyredeceğiz diye sitem eden okuyucu mesajları karşısında. Çocukları negatif etkileyebilecek diziler hariç seyretmeyin önerisinde hiç bulunmadım bugüne kadar. Eleştiri değil tespit odaklı yazmaya gayret ediyorum elimden geldiğince. Televizyonun özellikle de dizilerin büyük bir güç olduğunun bilincinde; sağlam hikayeleri olan, ufuk açan projelerin ekranda yer bulmasını arzuluyorum.

TRT"nin mini diziler çekme kararı, sektöre girmekte güçlük çeken genç senaristlere fırsat vereceğini açıklaması önemli bir gelişme. BBC"nin felsefesi sağlam mini dizileri gibi olacaksa sektöre açılım sağlayacağı muhakkak.

Son dört yıldır yeni başlayan, reytinge mağlup oldu başlığıyla yayından kaldırılan diziler vasıtasıyla, sektörün tükendiğini yazarken, yapılan hataları nazara vermeye çalışırken; reyting panelinin tek suçlu ilan edilmesinin yanlış ve yetersiz olduğunu ifade etmeye çalıştım. Uzayan dizi sürelerinin hikayeleri tükettiğine, seyircinin algısını bozduğuna, en çok da senaristleri tükettiğine dikkat çekmeye çalıştım.

Hızlı üretim neticesi hatalar, hikayede boşluklar kaçınılmaz olurken, eyvah reyting düştü telaşıyla entrikaya boğuluyor diziler. Olay örgüsü içinden çıkılmaz hale geliyor, karakterler karakter değiştirmekten helak oluyor, başlangıç hikayesi ile gelinen nokta arasında dağlar kadar fark oluşuyor. Hikayenin gelişiminden hoşnut olmayan ilk seyirciler terk ediyor; ahlaksız teklif, taciz tecavüz, doz aşımı şiddet dopingiyle geçici seyirci kitlesi geliyor ekran karşısına. Bir anda onlar da bırakınca izlemeyi; gerçekten ne oldu neden oldu sorularına cevap aramak yerine; reyting paneli değiştirildi, ondan böyle oldu, yoksa biz mutlu mesut yaşayıp gidiyorduk masalı anlatılıyor her fırsatta.

Amerika ve Avrupa"da 30 dakika, tek mekanda dar bir kadroyla çekilen sitcom; bizde 120 dakika, çoklu mekan, geniş kadroya sahip bir dizi haline getiriliyor. Öyle ki dizi içinde dizi sitcom içinde dram çekiliyor. Töre dizileri tiye alınıyor eleştiri adı altında ama yapılan eleştiri değil; hem süre doldurmak hem bakın ben daha iyisini yapıyorum iddiası. Kız isteme, erken doğum, intihar bölüm başına ne ararsan düşüyor; buna rağmen seyredilmiyor diye serzenişte bulunuluyor. Bütün mesele "buna rağmen" kısmında zaten. Yalan Dünya"dan bahsediyorum; Küçük Gelin"i eleştiriyoruz adı altında ekran başındakilere eğlenceli dakikalar yaşatılıyor. Özellikle oyuncu mimik ve jestler açısından o kadar başarılı ki Zehra"dan daha çok benziyor Zehra"ya. Dram adı altında gözyaşı eşliğinde çocuk gelinlerin durumunu istismar edenlerden farkı yok kahkaha eşliğinde istismar edenlerin. O kadar uzun sürüyor, konu o kadar dağılıyor ki bölüm boyunca yapılan sayıca az, kaliteli espri de okyanusta bir damla misali arada yok oluyor. Komedi dizileri arasında unutulmazlar arasında yerini alan Avrupa Yakası"nın tükenerek bittiği noktadan başladı Yalan Dünya. Ancak bir sezon seyircinin merak duygusuna karşılık verebildi karikatürleştirilmiş karakterleriyle. Espri düzeyi AB grubunu tatmin etmeye yetmezken, CD grubu da içerik olarak yadırgıyor diziyi. Dramda "melez dizi" avantaj olabilirken komedide dezavantaja dönüşüyor.

Reyting ezberi bozulan yapımcılar panelde CD grubunun ağırlığı arttırıldığından dolayı tutar dedikleri dizilerin, formatların iş yapmadığından şikayetçi. Eğitim seviyesi değil gelir seviyesi dikkate alındığı için reyting panelinin kimyasının bozulduğunu, kaliteli işlerden anlamayan bir panelle karşı karşıya kaldıklarını öne sürüyorlar.

Halk ne olsa seyreder, halk kaliteden anlamıyor anlayışının ürünü hızlı başlayıp hızlı biten diziler.

Dizilere onay verirken ben işin içinde olmasam bu diziyi seyreder miyim, neden seyrederim sorusu sorulsa; seyircinin tek tip olmadığı kabul edilse, hedef kitleye uygun içerik üretilse; halk ne olsa seyreder ezberi/klişesi terk edilse mesele büyük oranda çözülecek.