Hepimiz mağdur insanlarız!

Çocuk gelinlerin dramını anlattığını iddia eden bir dizi mi başladı, izdivaç programlarında da genç yaşta evlenmiş boşanmış, yeniden evlenmek isteyen genç kızlar arzı endam etmeye başlıyor. 16 yaşında evden kaçtığını, aylarca kaçak hayatı yaşadığını, yedi aylık hamile olarak çıkınca annesinin karşısına, mecburiyetten annesinin onay verdiğini anlatıyor bir su tanesi kadar güzel genç kız. Son moda, yaşına hiç de uygun olmayan kıyafetler içinde aşk evliliği yapmayı arzu ettiğini ifade ediyor. Çocukluktan yetişkinliğe hızlı bir şekilde geçiş yaptığı, yetişkin olmanın bütün yükünü omuzlarında taşırken yarım kalmış çocukluğunu özlediği her halinden belli. Yaşadıklarını, yaşayamadıklarını gözyaşları içinde anlatırken talipleri sıraya diziliyor. Yaşadığı travma, çocuk anne olmanın zorlukları kimsenin umurunda değil. Çünkü kimse o travmaya ve yaşadığı zorluklara talip değil. Ekranda gördükleri güzelliğe talipler.

Bir başka izdivaç stüdyosunda, ''aslında hepimiz mağdur insanlarız, üzerimizdeki kıyafetler bize ait değil'' diyerek, izdivacın perde arkasını aralayan bir kadın, hızlıca susturuluyor. Üzerlerindeki kıyafet, yüzlerindeki makyaj, bakımlı saçları ile özlerinden uzak bir görüntüde, mağduriyetlerinden evlenerek kurtulmanın hayalini kuruyorlar. Hayallerini sömüren, hayallerinin üzerinde tepinerek sözüm ona hayırlı bir iş maskesi altında kazanç devşiren sistemden kolayına kurtaramıyorlar kendilerini. Size talibim diyen insanları sorguya çekmek; başka tanışmalar, görüşmeler hakkında elde mikrofon ahkâm keserek onca zaman adam yerine konmamanın öcünü alıyorlar bir bakıma. Evlilik vaadiyle kandırılanlar oluyor aralarında. Gelen namzedin fuhuş çetesinin üyesi olduğu haberi düşüyor gazete sayfalarına. Değişen hiç bir şey olmuyor. Umudunu hayallerine katık edenlerin akınına uğruyor evlilik stüdyoları.

''Damat adayı Arif Bey Aysel Hanım''a, Aysel Hanım Ruhi Bey''e, Ruhi Bey Feride Hanım''a talip bir de aynı zamanda Ayla Hanım''a talip. Bunu biri bana anlatsın. Ekip arkadaşlarım işin içinden çıkamamış'' diye açıyor programı sunucular. Telefonda Hülya Hanım''a talip olduğunu söyleyen kişi yaş kriterine takılınca, ''o zaman ben de Simge Hanım''a talibim'' diyerek acemiliğinin, tecrübesizliğinin kurbanı oluyor. Stüdyoya sızma ekrana süzülme planları suya düşüyor bir anda yüzüne kapatılan telefonla.

Çocuk gelin konseptinden revaçta olan, ne zaman evlenmiş, ne zaman iki yaşında bir çocuk sahibi olmuş anlamanın imkansız olduğu 18 yaşındaki genç kadın bütün kritelerinden vazgeçiyor. Nefes alması yeterli bir kocam olsun yeter diyor. Yaşanılanlardan alınmayan dersin hayatı alt üst etmek için devreye girmesine çok az kalmış, tehlike sinyalleri kulakları yırtarcasına çalıyor, ama duyan kimse yok!

Locanın güzel kızlarından birine talip olan beyefendinin eski nişanlısı telefona bağlanıyor. Evlilik vaadiyle kandırıldığını, yedi aylık hamile olduğunu söylediği an stüdyonun hışmına uğruyor. Diğer kanalda tanıştık, ailem onay vermemesine rağmen evlilik vaadine inandım, anne babasının da yaşadığı evde yaşadık ama beni bıraktı diye anlatıyor başına gelenleri. İşin içine diğer TV kanalı giriyor, adamın ailesi dahil oluyor, ama sayın seyirciler özellikle de kadın seyirciler hakkındaki iddiaları pişkin bir ifadeyle dinleyen adama değil, telefondaki kadına hırslanıyor. Kanalda tanışmanın ekstra güven telkin ettiğini, kendilerinin başına da benzer şeylerin gelebileceğini düşünmüyorlar bile. Bir kez bile, karşılarında oturan utanmazlığın zirvesinde herkes hakkımda konuşuyor gururuyla günün gündemi olmanın tadını çıkaran adama sormuyorlar utanmıyor musun diye. O, pişkinlikle çocuğun kendinden olmayabileceğini ifade ediyor, DNA testi önerileri havada uçuşuyor.

Ekrandaki sözde gerçek insanların gerçek hikayeleri baz alınınca senaristler evlilik programlarına bakmıyor musunuz diye sormakta haklılar. Fakat benim merak ettiğim nasıl oluyor da izdivaç programında öne çıkanlar ekrandaki senaryolarla paralellik taşıyabiliyor. Durumu sadece algıda seçicilikle açıklayamayız öyle değil mi?