Kayıp Umutlar Merkezi-1

17 Ağustos 1999 yılında yaşadığımız depremdir Van''da tek yürek olmamızı sağlayan. Yaşamayan bilmez. Yaşamasaydık o korkuyu ve acıyı, ekranda gördüklerimiz yetmezdi depremzedeleri anlamaya.

Kulak asmayın yardım kampanyası seyredilmedi sızlanmalarına. Aldırmayın kolilerden gereksiz yardım malzemeleri çıkıyor haberlerine. Daha önce de olmuştu modası geçmiş fazlalıklarından yardım adı altında kurtulmaya çalışanlar.

17 Ağustos''ta gerçekten hazırlıksızdık depreme. Sarsıntı ile yataktan fırlayıp refleks olarak eşikte sarsıntının bitmesini beklemiştim. Halen başımda bir çatı olmasının verdiği duyguyla dışardan gelen seslere kulak kesilmiş ve balkonda bulmuştum kendimi. Cadde mahşer yeri gibiydi. Arabalarına atlamış nereye gideceğini bilemeyenler. Korkuyla ne olduğunu anlamaya çalışanlar. Evine dönüp dönmeme konusunda ikilemde kalanlar. Korkuyu kısa sürede atlatmanın verdiği kibirle izlemiştim insanların panik halini. O duygularımdan depremin acı bilançosu gelmeye başladığında çok utanacaktım.

Aradan yıllar geçti, hayat nehrim akışını değiştirdi. Korkmadığımı zannettiğim depremin bende nasıl bir iz bıraktığını yazdığım romanlarda gördüm. Utanç, pişmanlık, keşke sızlanmaları yazdığım karakterlerde hayat buldu. Henüz bitirdiğim Kayıp Umutlar Merkezi adlı romanımın kahramanlarından Hüma, Plazada bir dervişti ilk aklıma düştüğünde. Ailesini depremde kaybetmişti, kendi elleriyle kiraladığı yazlıkta. Aşağıdaki satırlar kabul buyurursanız eğer; romandan, Hüma''nın yaşadıklarından.

"Hiçbir şey olmamış gibi, sıradan bir gün gibi, aynı saatte çıktım evden. Bir daha aynı yolları gitmek istemeyeceğimden habersiz. Erkenciydim. İlk iş olarak gazeteleri okudum. Günlük yapacağım işlerin dökümüne göz attım. Tahmini ayak oyunlarına takacağım çelmelerin koordinat hesaplarını yaptım.

Televizyonu açtım. Açmamla beraber ekrana düşen enkaz görüntülerinin altında kaldım. Binlerce ölü olabilir diyordu spiker. En çok etkilenen ve ölü sayısının artmasından korkulduğu yerler arasında yazlığın olduğu sitenin adı kulaklarımla buluştuğunda ortalık siyaha kesti.

Kendime geldiğimde daha doğrusu gözlerimi açalı çok olmuştu ama zihnim hala kapalıydı, gerçekle bağlantım kopmuş gibiydi.

Kara bir günün içinde yaşadığımın halen daha farkında değildim. Elimde uzaktan kumanda, televizyon kanallarını dolaşırken ilk dehşet görüntüleriyle göz göze gelince anlamaya başladım. Anlamsız bir yarışın içinde bilgi edinme hakkımı kullanmaya çalışırken.

Bin kişi öldü beş bin kişi yaralı.

Ölü sayısının iki bin kişi olduğu ifade ediliyor.

Z... haber ajansından şimdi aldığımızı bilgilere göre ölü sayısı beş bin civarında...

Bu görüntüleri ilk defa biz sunuyoruz, ölü sayısı yedi bini geçti.

Ölü sayısı yarışı gibiydi yaşadıklarımız. Sayıyorlardı nasıl sayıyorlarsa artık. Ölü sayısını yüksek söyledikçe izlenme oranları yükseliyordu. Herkes bir öncekinden fazlalaştırarak sayıyı, seyirci çalıyordu diğerinden. Ölü, istatistikte bir birimdi sadece."