Senaryolardaki tükenmişlik sendromu ve Sen de Gitme

Sezon başından beri yayından kaldırılan diziler listelendiğinde erişilen netice ekranda kıyım haberleri başlığı altında yansıyor medyaya. Yapımcılar orijinal hikaye olmadığından şikayetçi, senaristler özgün hikayeler yerine klişe hikayelerin tercih edilmesinden.

Toplumsal gerçeklik, dram adına toplumun sinir uçlarına dokunmayan hikayelerin işi zor. Daha önce dokunulmuş sinir ucundan yola çıkmak isteyenlerin işi de zor. Çünkü o nokta felç olmuş artık, ne merak ne tepki oluşuyor seyirci kitlesinde.

Çekim kalitesi, oyunculuk adına kat edilen mesafe, dizilerin en önemli yapı taşı hatta temeli kabul edilen senaryoda kat edilemediği, ciddiye alınmadığı, önemsenmediği için çıkmaza doğru hızlı adımlarla ilerliyor dizi sektörü.

Geçen yıldan kendine hatırı sayılır bir yer edinen, seyircide oluşturduğu alışkanlıkla yerleri sağlam görünen diziler yollarına tam gaz devam ederken; reyting listelerinin ağırlığı altında var olma mücadelesi verenler; oyuncu değişikliği, yeni karakter, yönetmen değişikliği ile ayakta durmaya çalışıyor. Senaryo ekibini değiştirenler de yeterli verimi alamıyor ne yazık ki. Senaryoların en büyük zafiyeti derinleşememe meselesine yeni senaristler de ilaç olamıyor. Doksan dakika boyunca seyirciyi ekran karşısında tutmak için peş peşe sıralanan olaylar; çok şey oluyor kargaşası yaşatırken aynı zamanda hiçbir şey olmadığı hissini veriyor. Hikaye kuruluş aşamasında niçin yazıldığının karakterlerin nedenleri yeterince çalışılmadığından; sonradan yapılan müdahalelerle derinleşmek mümkün olmuyor. Senaryoda yaşanan tükenmişlik sendromuyla yüzleşmek ve çözüm aramak yerine, aynı sorunları içinde barındıran senaryolarıyla yeni diziler geliyor ekrana.

Geçen sezon da benzer bir süreç yaşanmış ve sezon başı ekrana gelen ama kaldırılan dizilerin daha iyi olduğu hususunda ortak bir kanaat oluşmuştu.

Büyük çoğunluğun holding sahibi ya da çalışanı olduğu, yoksulların zengin âşıkları tarafından refaha erdirildiği ekranda, meslek sahibi karakterleri önemsiyorum. Polisleri anlatan yerli hikayeleriyle Arka Sokaklar. Şiddeti şiddetle anlatmayan nadir gençlik dizilerinden, içinde idealist öğretmenlerin var olduğu Elde Var Hayat. Doktorların özel hayatında yaşadıklarının mesleklerine, mesleklerinde yaşadıklarının özel hayatlarına yansımalarını başarılı bir senaryo ile anlatan Sen de Gitme.

Özellikle Sen de Gitme''nin geçen hafta izlediğim Seçim adlı bölümü işin senaryo aşamasında başladığına ve bittiğine dair çok özel bir örnekti. Senarist ne yazdığının farkında olduğu gibi neden yazdığının da farkındaydı. Her sahnenin her diyalogun bir felsefesi vardı. Boş bakışmalar boş sahneler değil amaca hizmet eden sahneler.

Geldiğimiz noktada ailenin, çevrenin, bize sunulan imkanların ne kadar etkin olduğunu gözler önüne seren bir ikiz hikayesi vardı ki, başlı başına bir dizi hikayesi yazılabilirdi kolaylıkla. Bebekken ayrılan ikizlerden biri yetimhanede büyüyüp suça bulaşmaktan koruyamazken kendini, seçimlerimizi hep başkaları yapardı yuvaya gelen oyuncakları bile seçemezdik diye isyan ediyordu. Hali vakti yerinde iman sahibi bir aile tarafından yetiştirilen diğeri ise ölümü bile tevekkülle karşılıyordu. Muhafazakar karakterler duruşlarıyla, yaşadıkları mekanla gerçeğe uygun bir şekilde çizilmişti. Kuran-ı Kerim, hadisi şerif, dini kitaplar arasında korkusuzca dolaşırken kamera, hadislerin duvarda ne kadar da güzel ve kusursuz durduğuna dair şamar gibi bir mesaj veriliyordu muhafazakar baba nezdinde tüm izleyenlere.

Hikayeye hakim olmak, karakterlere hakim olmak, kalemine hakim olmak adına Sen de Gitme seyredilmeye değer.