Belki de bu sebepten

Londra’da bir öğle vakti kahvelerini yudumlayarak sohbet eden başı kasklı, sırtı yelekli inşaat işçilerinin yüzlerine dikkatle bakınca enteresan bir şey fark ettim. Cadde boyunca uzun yürüyüşüm ve merdiven seyrim esnasında karşılaştığım diğer insanlarla kıyas kabul etmeyecek ölçüde hepsinin güven telkin eden, ışıltılı ve mütebessim simaları vardı. Hayret! Biraz soluklanma bahanesiyle durdum ve iyiden dikkat kesildim. Bütün yorgunluklarına rağmen hayattan keyif aldıkları belliydi, sadece evlerine ekmek götürme derdindeki insanlara has o tatlı huzur her hallerinden okunuyor ve yüzleri izah edemediğim bir şekilde güven veriyordu. Kavgaya giderdim bu adamlarla, ekmeğimi bölüşürdüm, çantamı emanet ederdim, kırk yıllık aşinalar gibiydik, hani o kadar.

Neydi bu insanları diğerlerinden farklı kılan?

Doğru mu yanlış mı bilmem ama benim bulabildiğim cevap şu oldu: Kendilerini meşgul edecek, bedenlerini yoracak, mesaisi savsaklanamayacak, aşırı dikkat gerektiren ve muhtemelen fazla para kazandırmayan bir işleri vardı. Hinliğe, fitne fücura, aşırı eğlenceye ve sosyal medyaya ayıracak imkanları ve vakitleri yoktu. İşlerinin gerektirdiği disiplin zamanla hayatlarının her bir safhasına yayılmıştı. Emeğin kıymetini, paranın ne kadar zor kazanıldığını bildikleri için bir başkasının malına göz dikmezlerdi. Bedenleri iyice yorulduğu için bilumum lüzumsuz işlerden dinlenebilmek adına yüz çeviriyorlardı. Çok para kazananların alışverişe, eğlenceye, arkadaş ortamına ayırdığı vakti bu insanlar muhtemelen evlerine ve ailelerine ayırıyorlardı. Bütün bunları bünyesinde bir araya getiren insan da gavur bile olsa bir Müslümana güven telkin ediyordu.

Londralı inşaat işçisi gavur arkadaşlarımın simalarındaki mutlu edaya mutlaka ayrı bir paragraf açmalıyım sözün burasında. Aklıma iki şey geliyor: Birincisi, sanırım kazandığın paranın miktarının bu bahiste önemi var. Az kazanan geçinemediği için haklı olarak huzursuz; çok kazanan eldekini tutabilmek ve daha fazlasını kazanabilmek için aşırı yoğun çalışmak zorunda ve yaşamaya vakti yok. Arada tılsımlı bir yer var. Ne başkasına muhtaç olacak kadar fukarasın ne eldekini artırmak şehvetiyle ömrünü heba edecek kadar budala, o tılsımlı yerdeysen mutlusun. Buna dair bir istatistik veri de görmüştüm, yazının insicamı bozulmasın deyu araya katmayayım şimdi, merak eden buluversin lütfen.

İkincisi, bir adamın evladına nasihatinde saklı. “Oğlum” demiş, “En güzel yemekleri ye, en güzel döşeklerde uyu, en iyi evlerde yaşa!” Çocuk şaşkınlıkla “İyi de babacığım” diye cevap vermiş: “Elde yok, avuçta yok, fukaralık diz boyu, nasıl olacak o dediğin?” Adam gülerek mukabele etmiş: “Acıkmadan yemezsen yediğin yemek dünyanın en güzel yemeği olur. Yorularak yatarsan yattığın döşekte saraylardakinden daha güzel bir uyku çekersin. İnsanların gönlüne girmeye bak, oradan daha güzel bir ev yeryüzünde yoktur!”

Seneler evvel Karabük’te Demir Çelik Fabrikasına ziyarete gitmiştik. Yüzleri kömür karası ama alınları ak, ekmek derdindeki o güzel adamların eğilip simsiyah ellerinden öpmek gelmişti içimden de saygı ve hürmet duygusuyla karışık bir hıçkırık oturmuştu göğsümün orta yerine, unutamam. Bedel ödeyen insan hürmete layıktır, alın teri hak eder saygıyı sonuna kadar.

Bu bedel ödeme bahsi sadece işle alakalı değil. İnandığı yahut gönül verdiği şey için bedel ödeyen insanı gökler mutlaka ödüllendiriyor, yeryüzündekiler onun hakkını mutlaka iade ediyor. Davası ve derdi ne olursa olsun onun uğrunda canından, malından, ömründen, sağlığından ve diğer insanların elde etmek için uğraşıp tepindiği konfor alanlarından vazgeçebilen insana kim olursa olsun, ahireti bilmem ama dünyada ilahi bir ikram var sanki. Bu ikram itibarlı bir şöhret, gıpta edilesi bir hürmet ve hayranlık, insanların kalplerinde o kişiye dair adı konulamamış bir sevgi, düşmanlarının gözünde bile bir heybet ve saygı gibi farklı şekillerde ortaya çıkabiliyor.

En batıl davalarda ve mevzularda bile insan, inandığı ve savunduğu ile çelişkisiz bir hayat yaşarsa, saçmalık dahi olsa gönül verdiği ile barışık olursa, bedel ödemeyi göze alırsa, vazgeçmeyi bilirse kader onu alıp baş köşeye oturtuyor. Adın Pablo Escobar da olsa, Al Capone da olsa, Clark Olofsson da olsa, Nikodem Skotarczak da olsa bu değişmiyor. Bakmayın mafyadan misal verdiğime, tefekkür ve sanatta da bu böyle, felsefe ve siyasette de.

Ebedi hayatı hüsrana çevirecek batıl yolunda bile bu böyle ise Hak davanın erleri için bu işin mükafatı ne olur Allah bilir. Fakat canına yandığımın Hak yolunda tutarlı ve çelişkisiz olmak, istikamet üzre istikrarla yürümek, bedel ödemek ve vazgeçmek diğeri kadar kolay değil! Şer için yürürken nefsin yanında, şeytan önünde, heva ve hevesin ardın sıra koşturuyor. Allah için yola çıktın mı nefsin karşında, şeytan çelme takma peşinde, heva ve hevesin paçalarından tutup aşağı çekiyor seni. Belki de bu sebepten “Cennet ucuz değil, cehennem dahi lüzumsuz değil!” vesselam.