Şamar oğlanı

Bütün bir haftayı "Emin Çölaşan''a sansür" haberi gölgesinde geçirdikten sonra, başımıza bu defa "Çölaşan''ın çarpıtılan sözleri" konusu çıktı. Kusura bakmasın, ama ben, onun açısından fazla hayırlı bir gelişme olarak göremiyorum bunu. Yavuz Gökmen''in âhı mı tutuyor, ne?

Aslında, olay, bundan epey önce, Yavuz Gökmen''in bir yazısına sansür uygulanmasıyla başlamıştı. Yavuz, mâlum, kimseden korkusu olmayan cesur bir yazar, o günlerin en heyecanlı konusu olan Sultanbeyli''ye dikilen heykel üzerinde oynatmıştı kalemini; "Bu girmez" emri üzerine de dayısının ölümünü anlattığı bir başka yazı çırpıştırıvermişti... Emin Çölaşan konuyu sütununa taşımasa kimse öğrenemeyecekti sansürü, ama o ortaya atıldı ve "Yazısına sansür uygulanıyor ve katlanıyor şerefsiz" tarzında bir dokundurmada bulundu.

Dostlarıma lâf söyletmem; Çölaşan''ın sataşması gayretime dokundu , ben de oturup "Sansürün en kötüsü" başlıklı bir yazı kaleme aldım. Yazıda, Çölaşan''ın yazılarına o günlerde uygulanan bir sansür olayına da bir cümleyle değiniverdim. Vay, sen misin bunu yapan, Çölaşan, Hürriyet''te, çok çirkin satırlarla bana saldırdı.

Bakın ne yazdı benden ''takkeli liboş'' diye söz ettiği notunda: "Zaman isimli dinci gazetede bir yanda yalan, dedikodu ve asparagas üreten, öte yanda ise hergün din tüccarlığı yapan Taha Kıvanç isimli takkeli liboş, dün yine üfürmüş. Diyor ki; ''Hürriyet Gazetesi, Emin Çölaşan''a sansür uyguluyormuş...'' Eğer gazetemin benim yazılarımdan, cümlelerimden ve hatta sözcüklerimden birine sansür uyguladığını kanıtlarsa, kanıtlamanın da ötesinde bir tek belirtisini gösterirse, ben bu mesleği o gün bırakırım... Çünkü onurlu ve şerefli bir gazeteci, yazısındaki her sözcüğün sahibidir. Bir tek satırına sansür uygulanması bile, onun derhal istifa etmesini gerektirir. Eğer basında yazılarının sansür edilmesini kabul edip içine sindiren ''köşe yazarları'' varsa (!) onlar zaten haysiyetsizdir. Taha Kıvanç isimli bu takkeli liboş, eğer yürekli adamsa, yazdıklarını kanıtlamasını istiyorum." (Hürriyet, 26 Kasım 1996).

Eh, ''yürek sınavı'' ile karşılaşınca duramam; oturdum, "Emin yanlış köşeye bağırdı" diyen bir yazı yazdım ve bizzat tanığı olduğum "Emin Çölaşan''a sansür" olaylarından bir demet örnek sundum. Bu arada, vaktiyle dostlarına "Çok dürüst bir gazetecidir" diye söz edip panellere çağrılmamı sağlayacak kadar sıkı bir ''hayranım'' olduğunu, ama sonraları patronuma telefon açıp "Sustur şu adamı" diye tehdit ettiğini de ekledim. Başına gelecekleri önceden uyarmak amacıyla, yazımı, bir başka gazetecinin, "Ben en çok patron sansüründen korkarım" sözünü aktararak bitirdim.

Emin Çölaşan''ın kimselerin pek farkına varmadığı korkunç bir özelliği var: Belleği elek gibi; geçmişe ait olayları asla hatırlamıyor. Uyarmak amacıyla yazımda yeterli ipucu verdiğim halde, ertesi gün yeniden bana saldırmaktan geri durmadı. Şunları yazdı cevabının bir yerinde Çölaşan:

"Ben bu adam için ''Çok namusludur'' deyip panellere çağrılmasını sağlamışım, bizim gazete yazılarımı ''sansür ederken'' kendisine dert yanmışım, gazetesinin sahiplerini arayıp ''Susturun şu adamı'' demişim. Tümü yalandır, okurlarını kandırmaya kalkışmaktadır." (Hürriyet, 28 kasım 1999)

İleride basın tarihini yazacaklar bakımından herhalde üzerinde durulması gereken bir kalem kavgasıydı o günlerde sürdürdüğüm. Çölaşan''ın kendi gazetesinde yazan namuslu bir yazarı incitecek satırlarına karşı yazdığım bir kaç satır yol açmıştı kavgaya ve Hürriyet yazarı, sözlükteki bütün olumsuz sıfatları üzerime boşaltarak üzerine saldırıyor ve beni okurları nezdinde sıfırlamaya çalışıyordu.

Ben ne yaptım? Onun "Yalan" diye ayağa kalktığı bütün iddialarımı, bazen başkalarının, bazen de bizzat kendisinin yazdıklarını naklederek birer birer çürüttüm. Öyle çürüttüm ki, "Eğer gazetemin benim yazılarımdan, cümlelerimden ve hatta sözcüklerimden birine sansür uyguladığını kanıtlarsa, kanıtlamanın da ötesinde bir tek belirtisini gösterirse, ben bu mesleği o gün bırakırım... Çünkü onurlu ve şerefli bir gazeteci, yazısındaki her sözcüğün sahibidir. Bir tek satırına sansür uygulanması bile, onun derhal istifa etmesini gerektirir" cümlesini sarf etmiş birinin, gerçekten onuruna düşkün olsaydı, kalemini, o gün, orada kırması gerekirdi.

Aldırmadı ve yoluna devam etti Çölaşan; tıpkı bugün yapmaya çalıştığı gibi... O meydan okuma sanki kendisine ait değil, sanki "Onurlu ve şerefli bir gazeteci sansüre uğrarsa istifa eder" o dememiş gibi davrandı... O gün çaktığı ''şeref sınavı''nı yarınki Kulis''te ele alacağım; şu günlerde düştüğü açmazın ipuçları bundan üç yıl önce cereyan etmiş aramızdaki o tartışmada yatıyor çünkü.

Gazetesi geçen hafta sansür uygulayınca, yakınlarına, bu arada ''star gazetesindeki bir yazar dostuna, "Namussuzlar, yazımı sansürlediler" üslubuyla yakındı Emin Çölaşan. Ancak, yakınması ''star''da haber yapılınca telâşlandı ve "Sözlerimi çarpıttılar" iddiasıyla ortaya atıldı.

Her yazarın başına her türlü olay gelebilir; ancak bir hafta içerisinde hem sansürlenen, hem de sözleri çarpıtılan bir yazarla galiba ilk kez karşılaşıyoruz. Gazetesinde, onun ''şamar oğlanı'' durumuna düşmesini engelleyecek hiç mi yönetici dostu yok Çölaşan''ın ? Yoksa, Emin Çölaşan''ı gözden mi çıkardı Hürriyet?

En iyisi, yarını da bekleyin.