Amerika dikkatli olsun

Şimdi bir itirafta bulunmanın tam zamanı: Anketlere, sağda-solda okuduğum değerlendirmelere rağmen, Türkiye''de şikâyete değecek çapta bir ''Amerikan aleyhtarlığı'' bulunduğuna inanmadım; değişik yabancı medya organlarına bu görüşümü açıkça ifade ettim. Son bir yılda kimbilir kaç kez çıktığım ABD yolculuklarında, ne diyeceğimi duymak için ağzımın içine bakan topluluklarla da paylaştım bu görüşümü… Şimdi ise farklı düşünüyorum. Türkiye''de gerçekten ''Amerikan aleyhtarlığı'' var ve tırmanışta…

Bunu eteği zil çalarak söyleyenlerden değilim ben; her şeyden önce bizim insanımızın başka insanlara -kim olursa olsun o insan- ters gözle bakması canımı sıkıyor…

Yüksek politika ve sarsıntılara bakarak yapmıyorum bu tespiti; kanaat değiştirmemde, hem kendi kişisel gözlemim, hem de İngilizce yayınlanan bir gazetede okuduğum aramızda yaşayan bir Amerikalı''nın aktardığı izlenimler rol oynadı.

Kişisel gözlemimi, yıllardır Türkiye''yi ikinci adresi bilmiş bir Amerikalı''nın paranoya derecesine varan rahatsızlığı sağladı. Müslüman olup adını da değiştirmiş, sırf bu sebeple ailesiyle ters düşmüş biri tanıdığım bu Amerikalı. Son gelişlerinden birinde içtiği musluk suyu yüzünden bayağı ciddi bir hastalık geçirdiğinde bile görüşleri değişmemişti. Geçen yıl iki kez üst üste İstanbul''da kaldı ve “Herhalde bir daha gelmem” diyerek döndü ülkesine… Oradan dostlarına gönderdiği notlara ara sıra göz atıyorum da, onun burada uğradığını öğrendiğim muamele beni rahatsız ediyor…

“Hiç alışık olmadığım nefret duygularıyla dolu gözler rüyalarıma giriyor” türü cümleleri okudukça “Vah benim zavallı ülkem” deyip duruyorum…

“İşittiğime inanamadım” diyor Amerikalı kadın… Ülkesinde herkes özel aracı veya toplu taşım imkânlarıyla bir yerden diğerine gider, işyerinin çalışanlara ulaşım imkânı sağladığı Amerika''da nerede görülmüş? Dilenci vapuru gibi her çalışanın mahallesine uğrayan servis aracıyla seyahat etmek için sabahın köründe kalkmak bile iştahını köreltmemiş kızıl saçlının; tam tersine bunu ilginç bir deneyim olarak önemsemiş de…

“Keşke diğer yolcular birazcık sevecen olsalardı” diyor yazısında. Daha ilk günden ona karşı tavır almış diğer öğretmenler. Yanına kimse oturmuyormuş; “En son binen mecburen oturduğunda homurdanarak rahatsızlığını belli ediyordu” diyor. Kızıl saçlı bir kadına gösterilen bu aşırı sevgisizlik kişisel değildi herhalde.

Bir gün, okul dönüşü, yanına son yolcu olarak jimnastik öğretmeni düşmüş ve kadın derhal yüzünü asmış… “Artık burama gelmişti” diyen Belliel farklı bir tavır takınmaya karar vermiş… “Kulaklığımı çıkarıp yanımdakine Türkçe ''Bir şey mi var?'' diye sordum” diyor… Kadın buna karşı bir saldırganlaşmış, bir saldırganlaşmış… Etrafa Amerikalının Türkçesi ile dalga geçen bir gösteri sunmuş… Amerikalı, “Keşke Türkçem cevap verecek derecede olsaydı” diye düşünmüş o an, ama susmuş…

Artık okula yakın bir yere taşındığı için servis aracında yaşadıklarını serbestçe yazmaya karar verdiği anlaşılıyor Amerikalı öğretmenin; bence iyi bir karar bu… Böylece, özel okullarda öğretmenlik yapanların da dâhil olduğu bir çevrede yaygın ''Amerikan karşıtlığı'' gerçeğinden ben de haberdar oldum.

Olguyu belli bir çevreyle sınırlamamın sebebi, izlenim aktaran kızıl saçlı öğretmenin anlattığı bir olay. Jimnastik hocasının alay ettiği gün, servis aracının yaşlı şoförü, “Sizin dilinizde ''çirkin'' nasıl deniyor kızım?” diye sormuş; ertesi sabah araç yükünü aldığında, hepsinin yüzüne karşı “Disgusting” diye bağırmış adam… “Şoförün bu davranışını hiç unutamam” diyor…

O şoförü ve onun gibileri de kendine düşman yapma yolunda Amerika…