Bir başka diyardan

Türkiye''den geldiğimi öğrenen Batılı giyimli Pakistanlının gözleri bir tuhaf oldu. Depremi duymuş ve üzülmüş. Önce bilmiyormuş gibi yapıp depremin şiddet derecesini sordu, benden "7.4" cevabını alınca da, "Yedinci surenin dördüncü âyetine bir göz atmanızı isterim" deyiverdi. Elime geçen ilk fırsatta söylediği âyete baktım ve ne diyeceğimi bilemedim... Åyetin mealini buraya aktarmayayım, en iyisi üşenmeyin ve yedinci surenin dördüncü âyetine bir de siz bakın...

Amerika''ya gelmek bile insanı Türkiye''nin sorunlarından uzaklaştırmıyor. Günlerden cuma olduğu için mi nedir, gittiğim yerlerde karşıma daha çok bu ülkeye yerleşmiş Müslümanlar çıktı. Biri, "Türkiye ile uğraşmalarının sebebi sizi dinden çıkartmak" dedi ve benim kaşlarımı kaldırdığımı görünce de ekledi: "Dinden çıktığınızda bir işe yaramayacağınız için o zaman işiniz daha da zorlaşacak..."

İnanmayacaksınız belki ama, Türkiye''de deprem sonrasında üzerine ambargo konulmuş bu tür yorumlar bizden başka her yerde yüksek sesle yapılıyor. Başbakanlık basın yayın genel müdürlüğünün çıkardığı ''Dış basında Türkiye'' başlıklı bültende, depremi yapılan yanlışlıklara bağlayan çok sayıda yazının tercümesi veriliyor... Konuya madde dışı yaklaşımları duymak için, demek ki, benim de yolumu buralara düşürmem gerekiyormuş...

Geçenlerde ABD''nin doğusunda büyük bir kasırga görüldü; günler öncesinden geleceği duyurulduğu için insanlar geniş tedbirler alabilmişler, buna rağmen kasırganın tahribatı büyük olmuş... Dindarlar kadar din konusunda lâkayt olanlar arasında da, "Bu, bize yaptıklarımız yüzünden Allah''ın verdiği bir ceza" diyenler çok olmuş... Gazetelerde hâlâ benzer yorumlarla karşılaşılıyor...

Pazar günkü Washington Post''ta ikinci sayfayı bütünüyle kaplayan ilginç bir haberle karşılaştım. Haberde, gazetenin ''muhafazakâr'' olarak tanıttığı bir grubun eğitim alanındaki çabaları anlatılıyor. Michael Farris adlı bir öncü kişi geniş bir arazi satın almış dostlarıyla birlikte, üzerine bir üniversite kurmayı planlıyormuş... ''Patrick Henry College'' adını taşıyacak üniversitenin özelliği, çoğunlukla, temel eğitimini okula gitmeyerek evde ebeveynlerinden almış gençleri kabul etmek olacakmış...

Bizim temel eğitimi kesintisiz sekiz yıl yaparak öğrencileri ''tek tip'' hale getirdiğimiz günlerde, Amerika, "Devletin okullarına itimat etmiyorum, çocuğumu kendim yetiştireceğim" diyen velilerin sayısında müthiş bir artış yaşadı. İlk başladığında birkaç yüzle sınırlı olan ''okul yüzü görmeyen öğrenci'' akımı, şu günlerde 1,5 milyona ulaştı. Farris''in bu öğrencileri hedef alan üniversite açma hazırlığını duyurduğu gün, aynı gazetede, gelecek yıl yapılacak başkanlık seçimlerinde aday olacak politikacıların, tek tek, "Ben de okul yüzü görmeyen öğrenci programının genişletilmesine taraftarım, ben de, ben de..." diyen açıklamalarına yer veriliyordu...

"Michael Farris ve arkadaşlarının girişimiyle kurulmakta olan üniversitede gençlere ne tür eğitim verilecek?" Önemli bir soru değil mi? Farris, "Amacımız devleti yönetecek adam yetiştirmek" cevabıyla karşılamış bu soruyu. Kamu yönetimi dersleri ağırlıklı olacakmış eğitim ve mezunlar öncelikle senatör ve milletvekili yardımcısı olmaya teşvik edilecekmiş... "Daha önce seçilmişlere danışmanlık yapan 84 kişi şimdi kendileri koltuk işgal ediyor, bizimkiler de o yola yönlendirilecek" demiş Farris, lâfını eğip bükmeden... "Niyetimiz Amerika''yı dönüştürmek" deniliyormuş üniversiteyi tanıtan broşürde...

Bazen bu tür haberleri okurken kendimi bir başka gezegende yaşıyormuş gibi hissediyorum. Farris''in dâvâ arkadaşı ve üniversite kurma projesinde ortağı olan Bradley Jacob, "Müfredat programı İncil merkezli olacak, her konu Hıristiyan görüş açısından incelenecek" demiş ve "Evet, evrim teorisini de öğreteceğiz, ama yanlışlığını göstermek için" diye de eklemiş...

Haberin son paragrafını aynen aktarayım da siz de kendinizi bir anlığına Mars yolculuğuna çıkarın: "Farris öğrencilerini birer devlet adamı ve ajitatör olarak eğitmek niyetinde. İdealleri sapasağlam dururken sistemin içinden mücadele etsinler istiyor. Farris, seçim kampanyasını inançlarını koruyarak yürüten bir aday hayal ediyor. Üniversitenin inşa edileceği yeni kırpılmış çimlere dalan Farris, kendisini, yıllar sonra bir gün, konuşma yapmak üzere okula gelmiş bir dâvetliyle çene çalarken tahayyül ediyor. Dâvetlinin kendi okulundan mezun bir cumhurbaşkanı olması hayali bu..."

Dindar bir adam, çocuklarını devlet okullarına emanet etmeyen ebeveynlerin rağbet edeceği bir üniversite kurma çabasında... Üniversitesinde yarının liderlerini yetiştirmek istiyor... Dersler yanında dinî motifler de aşılamayı planlıyor öğrencilere... Mezunlarını siyasete yönlendirmek ve onlar sayesinde devleti içten fethetmek niyetinde...

Bu habere yer veren Washington Post gazetesi Farris ve arkadaşlarının görüşlerine ters insanlar tarafından çıkartılıyor. Haber gazetede bir sayfadan fazla yer tutuyor; muhabir ve gazete, ne kurucusunu, ne okulu, ne de niyetleri yargılayıp mahkum etmeye kalkışıyor, sadece olayı aktarmakla yetiniyor...

Önümü kesip "Depremin şiddeti neydi?" diye sorduktan sonra bana "Kur''anın yedinci suresinin dördüncü âyetini oku" tavsiyesinde bulunan Pakistanlının dediğini yapın siz en iyisi...