Evet, yeni duydum

Meğer herkes farkındaymış da kimse düdüğü ilk çalan olmak istemiyormuş... Bir yerde duyduğum, "Bülent Ecevit bazen ne yaptığını unutuyor, bazen de yapmadığı halde yaptığını zannettiği işler oluyor" tespitini nerede tekrarlasam, "Sen yeni mi duyuyorsun?" sorusuyla karşılaştım.

Bir dostum anlattı: Bülent Ecevit''i başbakanlıkta ziyaret etmişler... Başbakanın bir an bulundukları yeri terk etmesi gerekmiş, biraz sonra yeniden misafirlerinin yanına dönmüş... Döndüğünde, sanki ilk karşılaşıyormuş gibi, misafirlerin tek tek elini sıkıp, herbirine, "Hoşgeldiniz" demiş... O kabulde bulunan dostum, "Ne yapacağımızı şaşırdık" dedi bana.

Bu olayı naklettiğim bir başkası, "Zaten" dedi "Bu yüzden bütün görüşmelerine yardımcısı da katılıyor. Her partinin yalnızca tek temsilciyle gittiği yerlere bile DSP''den iki kişinin katılması normal karşılanıyor; biri Bülent Bey diğeri de Hüsamettin Özkan..." Hüsamettin Bey, toplantılarda, liderinin yanına oturup bazı ayrıntıları hatırlatıyormuş...

Bu konuya ilgimin çekilmesi, çok satan gazetelerden birinde yayımlanan hükümet protokolüyle ilgili ''gizli'' çalışma metni yüzünden oldu. Çalışmaya belli sayıda DSP''li katıldığı için sızdıranı tespit etmek o kadar zor değil. Ancak, kısa bir araştırma, üzerinde o kadar uzun boylu çalışılan program metnini, komisyon üyelerinden herhangi birinin değil, bizzat başbakanın bir gazeteciye verdiğini ortaya koymuş... Nitekim, çok kolay elde edildiği için, gazete yönetimi ele geçen metnin gerçekliğinden kuşkulanmış önce; sonra da önemini idrakte bocalamış... O tereddüt yüzünden, önemli haber, sadece şehir içi baskılara girebilmiş... Başbakan Ecevit, ertesi gün, "Çok üzüldüm" açıklamasını yaptı ''basına sızan'' metinle ilgili olarak...

Cumhurbaşkanı veya başbakan gibi sorumluluk koltuklarında oturan insanların sağlık durumlarında kötüleşmeyi saklamaları zordur. Özellikle, sabahtan akşama her hareketin izlendiği, sık sık kamera önüne çıkılmasını gerektiren günümüzde... Bülent Ecevit bunun çaresini bulmuşa benziyor: Bir kere öyle her fırsatta kamera karşısına geçmiyor, ancak kendine çok güvendiği ortamlarda televizyona çıkıyor. Görüştüğü gazeteciler de sınırlı; belleğinin yerinde olduğu sabah saatlerinde, evinden çıkarken, kapıda bekleyen muhabirlere, "Yapmayın çocuklar, beni bu kadar izlemeyin" gibi sıcak sözlerle yaklaşıyor. Gören de, nâzik bir insan olduğu bilinen DSP liderinin, bunu nezâketinden yaptığını sanıyor.

Yeni okuduğum Lesley Stahl adlı Amerikalı televizyon gazetecisinin hayat hikâyesinde, Ronald Reagan ile ilgili bir sahne gözümün önünden gitmiyor (Stahl, Reporting Live, 257-58). On yıla yakın süre CBS televizyonu adına Beyaz Saray muhabirliği yapan Bn. Stahl, yeni bir göreve atanmıştır. Adet, muhabirin, çalıştığı uzun yıllar boyunca dostluk kurduğu başkana son bir veda ziyaretinde bulunmasıdır. Görüşmeye önem verdiği için, Bn. Stahl, eşiyle küçük kızını da götürür Beyaz Saray''a. Başkanın yanına girerler. Basın müşaviri, herbirini tek tek tanıştırır başkana...

Bundan sonrasını kitaptan okuyalım: "Reagan kim olduğumun farkında değil gibiydi. O sütlü gözleriyle bana uzak bir bakış fırlattı ve elimi öylesine sıktı. ''Aman Allah''ım, bizim başkan hapı yutmuş'' diye düşündüm. Bu akşam Beyaz Saray''ın çimleri üzerinden, izleyicilerime, ABD başkanının eli ayağı titreyen bir uzay yolcusuna benzediğini söylemek zorunda kalacaktım. Olayın önemi yüreğimi sıkıştırmaya başladı. Beyaz Saray fotoğrafçısı fotoğraflarımızı çekerken böylesine hassas bir konuda yazacağım metni nasıl kotaracağımı düşünüyordum. Ama koyduğum teşhisten çok emindim."

Sonraki dakikalarda da başkan misafirlerini tanımadığını belli eder tarzda davranır. Belleğini canlandırma girişimleri boşa gider, hiçbir tepki gelmez Reagan''dan... Lesley Stahl, "Ne kadar acı verici" diye düşünür; "Nasıl oldu da bu kadar çabuk kötüye gitti? Daha geçen hafta görmüştüm onu..." Reagan''ın kendine gelmesi ve yeniden hayatiyet belirtileri göstermesi için, artist geçmişiyle irtibat kurulabilecek bir konunun açılması gerekir. Televizyon muhabirinin romancı eşi aynı zamanda senaryo yazarıdır, Hollywood''ta çalışmıştır. "Hollywood" kelimesini duyunca canlanır Reagan...

Reagan dönemiyle ilgili başka anı kitaplarından da, Beyaz Saray''da kendisiyle yakın çalışanların başkanı basınla ilişki kurmaktan uzak tuttuklarını öğreniyoruz. Bellek kaybı getiren bir hastalığı bulunduğu başkanlıktan ayrıldıktan sonra iyice ortaya çıkan Ronald Reagan, başkanlığının ikinci dört yılı içerisinde pek az basın toplantısı yapmış, dış ilişkilerde bire bir temas yerine yanına yardımcılarını alarak görüşmeler yürütmüş...

Bülent Ecevit, ne zaman açıkça sorulsa, ya da Cüneyt Arcayürek gibi yazarlar "Hasta galiba" anlamına gelen yazılar yazdıklarında, "Çok iyiyim" açıklamasını yapıyor. Gerçekten ciddi bir hastalığı var mı, yok mu bilemiyoruz. Anı kitaplarından öğrendiğime göre, Ronald Reagan da, hasta olduğuna dair rivayetler ortalığı sardığında şakalarla savuştururmuş iddiaları...

Ben onu bunu bilmem; "Daha yeni mi duyuyorsun?" ithamına mâruz kalmamak için, DSP lideri Bülent Ecevit''in çalışmalarını bundan böyle daha yakından izlemeye kararlıyım.