Millete adanmış bir aile

Kardeşleri tanıyanların zaman zaman zihinlerine takılan sorunun ne olduğunu iyi biliyorum; çünkü benim de, "Üç kardeşten hangisi daha zeki?" diye kendi kendime sorduğum çok oldu. Aslında yaşadıkları ''paralel hayatlar''dı...

Devlet memuru anne-babanın, çocuklarına, "Devlet hizmetine, marş marş" hedefi verdikleri belli. Herbiri öncekinden daha şanslıydı eğitim yönünden: ''Ortanca kardeş'' daha genç yaşta ve daha uzun yurtdışı deneyime kavuştu; ''küçük'' ise yüksek öğretim ve doktorasını yurtdışında yaptı... Üçü de mühendisti ve üçü de bir zamanlar ülke ekonomisinin kalbi durumundaki Devlet Planlama Teşkilatı''nda (DPT) çalıştılar; ağabey ve küçük kardeş DPT müsteşarlığına kadar yükseldi...

Ailede anne en önemli figür; her kardeşin hayatını (hatta, kabir tercihi yönünden ölümlerini bile) onun etkilediği anlaşılıyor... ''Cumhuriyet öğretmeni'' anne elinde, herbiri, sadece ''millete hizmet'' konusunda değil, hayat kalitesi yönünden de ''bir örnek'' yetiştiler... Aynı inancı büyük bir gururla paylaştılar...

Her üçünü de aile ve dost çevreleriyle tanıyorum. Apayrı karakterlerde aynı hasletleri barındırdıklarını biliyorum. Ayrı alanlarda kullansalar da, üçünde de, aynı üstün akli melekeler, aynı keskin zekâ vardı... Meziyetleri onları fıtratın dayattığı inançtan koparmamıştı; akıl ve zekâlarını ancak inancın gölgesinde dinlendirebildiklerini erken fark etmişlerdi...

Hepsinde bir ''çocuksu'' taraf olduğunu biliyorum, bu da başkalarıyla ''inanç'' konulu karşılaşmalarında kendini dışa vuruyordu en fazla. ''En küçük'', DPT müsteşarıyken başkanlık ettiği bir İslâm Konferansı sırasında, küçük bir Afrika ülkesinde maliye bakanlığı da yaptığı söylenen bir cumhurbaşkanlığı danışmanına, kısa süre önce döndüğü ''umre'' ziyaretini ballandıra ballandıra anlatıyor, ardından, farklı inanç dünyasından bürokratın şaşkın bakışları altında, ona, "Hiç gitmediğiniz anlaşılıyor, Allah size de nasip eder inşaallah" demeyi ihmal etmiyordu... Ortanca, "Hz. Ali''nin öğütleri" adlı risaleyi her rastladığı önemli kişiye hediye ediyor, bu yolla onların kalbine yol bulmayı deniyordu... ''Ağabey'', sağına Suudi Arabistan soluna Vatikan büyükelçilerini oturtarak, Ankara''daki misyon şeflerine Çankaya Köşkü''nde iftar veriyor, ardından Türk tasavvuf musikisi konseri ziyafeti çekiyordu...

"Bu davranışlarda çocuksuluk nerede?" diye soracakları her üç davranış biçimi üzerinde bir kez daha düşünmeye dâvet ediyorum...

''Küçük kardeş'' matematik meraklısıydı; bir keresinde üzerinde oynanmaktan lifi çıkmış bir dergiyi göstererek, "Matematikte en ileri Ruslar" demişti bana; dünyanın dört bir tarafında yayımlanan matematik dergilerine aboneydi ve sürekli problem çözüyordu. Matematik problemlerinin zihnini açtığını söylüyordu; güncel sorunların çözümüne yardımcı oluyormuş o zihin açıklığı... Uluslararası müzakerelerde en çetrefil sorunların çözümünde yabancılar onu ''hakem'' olarak teklif ederlerdi... ''Ağabey'' bilgisayarda ''mayın tarlası'' oyununa Kıbrıs sorunuymuş yoğunluğuyla yaklaşırdı; bir keresinde mahsustan kaybettiğimi sanıp, "Haydi, oyuna kendini bütünüyle ver" uyarısında bulunmuştu... Birlikte katıldığımız bir uluslarası toplantıda, ''ortanca kardeş'', konuşmaları dinleyip her konuşmadan sonra katkıda bulunurken, toplantıyla ilgisiz birikmiş işlerini de o arada tasfiye etmişti...

Her üç kardeş de siyasete girdi... "Millete adanmış aile" derken şaka etmediğimi anlayınız; bütün kardeşlerin bürokrasiyle çalışma hayatına atılıp siyasetle hizmeti kapadığı bir başka aile var mıdır Türkiye''de? Bu yönleriyle ne kadar da Kennedy''lere benziyorlar! Ağabeyin âni ölümü, küçük kardeşin trajik hastalığı ile Kennedy Ailesi fertlerinin yaşadıkları arasında başka paralellikler de kurulabilir... Ortanca kardeşin siyasi hayatı da, bence, bir çok bakımdan Edward Kennedy''ninkini andırıyor...

Ağabeyin mirasına ilk önce küçük kardeş sahip çıktı ve sevenlerini bir parti çatısı altında biraraya getirme çabasına girişti; aynı işi şimdi ortanca kardeş sürdürüyor... Son yıllarını menhus hastalıkla mücadeleyle geçirmek zorunda kalmasa, sonuç alamayacağını bilse de, küçük kardeş mücadelesini sürdürürdü... Başladığı işi mutlaka tamamlama hırsı ailenin bütün fertlerinde var çünkü...

Hastalığın son safhasına kadar günlük olayları yakından izledi. ABD''de hastanedeyken İnternet''ten okuduğu yazılarıma küçük notlar gönderirdi. Kendini iyi hissettiği nâdir durumlarda okudukları üzerinde fikir yürütürdü. Bir yakını, bir dostuma beni özlediğini söyleyince, iki ay kadar önce, Başkent Hastanesi''ne koşmuştum... Kendi eşi, ortanca kardeş ve eşi ile dünürü oradaydılar... Hayatından ümit kesilen sevgili bir hastaydı, bunun nimetinin idraki içinde olduğunu ve mahçubiyet hissi duyduğunu fark ettim...

''Küçük kardeş'' Yusuf Bozkurt Özal da, sonunda, ağabeyi Turgut Özal ile ''anne'' Hafize Özal''ın yanına gitti; ortanca kardeş Korkut Özal''ı biraz daha yalnız bırakarak... Onlarınki kadar saldırıya uğrayan bir aile zor bulunur; onlarınki kadar millet tarafından sevileni de... Ankara ve İstanbul''daki cenaze törenleri muhteşemdi... Bazıları takdir etmese de ne gam; devletin esas sahibi milletin takdiri önemli...

Allah Yusuf Özal''ı geniş rahmetinden mahrum etmesin...