Sağduyu gâlip gelecektir

Birileri, "Duydun mu, Abdullah Gül ile Recai Kutan biraraya gelip kongrenin selâmetle geçmesi için prensipler üzerinde anlaşmışlar" dediğinde, ne yalan söyleyeyim, tadından yenmeyecek kadar güzel olduğundan, habere inanamadım... Nitekim, beklentinin doğru olmadığını, o uzlaşma görüntüsünün bir kaç saat içinde bozulduğunu hep beraber gördük...

Tersi olsaydı, ne kadar iyi olurdu! İki tarafın üzerinde anlaşabileceği bir divan başkanı bulunabilirdi. Vecdi Gönül? Melih Gökçek? Hatta Numan Kurtulmuş? Ama, kanallara çıkıp Abdullah Gül''le ilgili şiirler okuyan Yasin Hatiboğlu mu olmalıydı divan başkanı?

İlk görüşmede, Recai Kutan, "Tabii uzlaşırız" görüşünü dile getirmiş. "İsimler hiç önemli değil" tavrını sergilemiş... Melih Gökçek, Vecdi Gönül, hele Numan Kurtulmuş adları telâffuz edilince, "Biz de bu isimlere râzıyız" demiş... Abdullah Gül''ün, büyük bir nezaketle, "Herhalde Yasin Bey''i düşünmüyorsunuz?" sorusuna, "Merak etmeyin, o olmaz" cevabını vermiş Recai Bey...

Oysa, bir gün sonra aradaki bütün köprüleri atarken, genel merkez, "Bizim divan başkanı adayımız Yasin Hatiboğlu" noktasında düğümlendi... Bir dostum, "Başka ne bekliyordun?" dedi bana ve ekledi: "Yasin Bey''in Oğuzhan Asiltürk''ün dünürü olduğunu çabuk unutuyorsun..."

Gerçekten de, ben, bu tür akrabalık ilişkilerinin devlet, ülke, parti gibi ''ulvi'' saydığım konularda fazla etkili olabileceğini ilk elde düşünmem. İnsanlar eşleriyle iyi günde de kötü günde de beraber olabilirler de, akrabalar iyi de yapsa kötü de yapsa desteklenir mi? Desteklenmeli mi? Ben, kendi özelimde, bu soruya hep "Desteklenmez" cevabını vermişimdir... Oysa bazı insanlar benim gibi davranmıyor...

Kutan-Gül görüşmesinde olumlu geçen bir konu da, kongre günü yapılacak konuşmalardı. "Tabii" demiş Recai Kutan, "Hep bir tarafa yontacak tarafgir kişiler konuşup tansiyonu artırmamalı..." FP''de mülâyimliğiyle tanınan çok sayıda milletvekili, il başkanı ve delege var; bunlar arasında hitabetiyle tanınan, kitleleri yatıştıracak pek çok partili bulunabilirdi... İlk günkü buluşma sonrasında, "Aman partimiz bölünmesin" titizliğinde olan FP''lilerde, umudun zirve noktaya çıktığını bizzat müşahede ettim... Gül''ün bir kurmayı, "Yumuşuyorlar, kongre iyi geçecek" dedi bana...

Ancak ne olduysa, araya giren gecede, yumuşama yerini sertliğe terk etti. Galiba, bir evde biraraya gelmiş merkez yönetimi ve "Hiçbir konuda karşı tarafa tâviz olarak görünecek bir tavır almayalım" kararına varmış... "Yönetim adına Oğuzhan Asiltürk, milletvekilleri adına Süleyman Arif Emre konuşsun, örgüt adına da yenilikçilere kapılarını açmayan bir il başkanına söz hakkı tanıyalım" demişler... Abdullah Gül''ün genel başkan adayı olarak yapacağı konuşmayla ilgili olarak varılan karar da şu olmuş: "Mümkünse hiç söz verilmesin, eğer zorunluysa 15 dakikada diyeceklerini özetlesin..."

Bu kararları öğrendiğimde, gözlerimin önünden, 1991 seçimleri öncesinde yakından yaşadığım ittifak görüşmeleri, o başarılı olunca 1994 yerel seçimine gidilen ortamda RP''nin daha geniş kitlelere açılım hamlesi geçti. RP genel başkanı sıfatıyla, Necmettin Erbakan, açılımı duyurmak üzere bir basın toplantısı düzenlemeye karar vermiş, o güne kadar partisinden uzak duran cemaat mensuplarına dâvet çıkarmıştı. Bekir Berk ile M. Şevket Eygi''yi iki yanına oturttuğu basın toplantısından söz ediyorum...

Onca yıl ve o kadar büyük başarı sonrası, tarihin tekerleğini geriye çevirmeye çalışıyor o çizginin son halkası olan FP ve kendi çocuklarını yemeye kararlı görünüyor... Hem de, en kötü gününde bile kendisiyle beraber olmaya özen göstermiş, her yanlışını mâkul gerekçelerle izah etmeye çabalamış liberal ve demokrat kesimlerle, yazarlarla ters düşme pahasına... Beni esas endişelendiren de bu zaten: Bir an için bugünkü kongrede ''gelenekçi'' denilenlerin, genel merkezle birlikte hareket edenlerin, başarılı çıktıklarını varsayalım; bu, FP''nin büzülmesi anlamına gelmeyecek mi? Abdullah Gül ve arkadaşlarını dışlayan, kendisini anlayışla karşılayanları ''düşman'' ilân eden FP, bu büzülmeden sonra nasıl bir parti haline gelecek?

Bu hassas soru üzerinde durup fikir üreten kimse çıkmıyor şimdilik. Herkes, kongreden kendi kanadının üstün çıkması derdinde. İyi de, bazı gâlibiyetler, sonuç itibariyle, daha büyük mağlubiyet getirecekse, bunun gâliplere yararı ne?

Cuma günü yapılan Kutan-Gül görüşmesi, keşke bana ilk bildirildiği anlayış içerisinde sonuç verseydi de, iki adaylı ilk kongresinde, FP, göz kamaştıran bir olgunluk sınavı sergileseydi. Bunu yapabilseydi, ''demokrat'' olma iddiasını sorgulayanların ağızları da ebediyyen kapanırdı.

Benim bütün umudum delege ve teşkilâtın sağduyusunda...