Sarışın ve güzel

Amerikan siyasetini ''içeriden'' izleyen bir gözlemciye “Artık kadın başkan zamanı geldi, değil mi?” diye sorduğumda aldığım cevap şu oldu: “Tam tersi, Barak Ubama siyah oyların ona akmasını engelleme görevi üstlendiği için böyle bir şansı olacağını sanmıyorum; ama eğer Demokratlar bir yanlışlık yapıp Hillary Clinton''u aday gösterirse, şartlar müthiş lehlerine olduğu halde, seçimi kaybedebilirler…”

Nedenini de şöyle açıkladı: “Amerikan erkek seçmeni, Hillary''e baktığında, yalnızca kocasının döneminde Beyaz Saray''da yaşanan Monica Lewinsky skandalını aklına getirmiyor, başının etini yiyen evdeki karısıyla da özdeşleştiriyor onu; hiç mi hiç şansı yok…”

Pek ön planda görünmeyen bir isim üzerinde uzlaşabilirmiş Demokrat Parti; gözlemci dostum, “John Edwards, pekâlâ olabilir” dedi…

''Sarışın güzel kadın'', hepimiz biliyoruz, Hürriyet yazarı rahmetli Yavuz Gökmen''in Tansu Çiller için uygun gördüğü sıfattı; Tansu Hanım hakkında yazdığı kitaba da aynı ismi koymuştu Yavuz…

CHP, AKP ve uluslar arası güç dengelerinde kabul ha… O sıralar ben nereye bakıyordum acaba?

Helâl olsun vallahi, demek son seçimde halktan yüzde 42 destek bulmuş Ak Parti değil de, yüzde 3''ün altından bir türlü kafasını kaldıramayan bir başka parti cumhurbaşkanını belirleyecek? Ne âlâ memleket…

Türkiye''de kadınlar gerçekten büyük bir güç, her geçen gün güçleri daha da artıyor. Pek çok önemli kurumda hayli yetkili görevlerde kadınlar var. Birçok ülkeden daha önce kadın başbakan çıkaran bir ülke Türkiye; bir gün elbette kadın cumhurbaşkanı da seçilecektir. Fakat bugünkü siyasî ortamda, Meclis tablosu karşımızda dururken, Ak Parti''nin kendi içinden biri yerine Meclis-dışı birini o makama getireceğini düşünmek… Bana biraz fazla hayalcilik gibi geliyor…

Yeni Şafak''ta Abdülkadir Selvi geçmiş cumhurbaşkanları seçimlerini iyi anlattı. Başka gazetelerde de benzer diziler yayımlandı, yayımlanıyor. Çankaya Köşkü''ne kimin çıkacağına, siyasîler bazen rimel atarak karar vermişler… 12 Mart''ın kudretli askerleri, 9 Mart''a heveslendirdikleri bir kadroyu 12 Mart''la tasfiye etmişlerdi; bunu gerçekleştirenlerin lideri Çankaya''ya çıkmak istemişti… Demirel-Ecevit ikilisi onu seçmek yerine, nice çekişmeden sonra, Fahri Korutürk ismi üzerinde uzlaşıverdiler…

Bir gün birisi o ismi ortaya attı, ertesi gün aday oldu Korutürk ve seçildi…

Son cumhurbaşkanımızın seçilme öyküsü de fazla farklı değil. Süleyman Demirel, anayasada ''yedi yıllık tek dönem'' olarak belirlenmiş görev süresinde 28 Şubat''ı teşvikle yaptığı hizmetin karşılığı olarak ''5+5'' değişikliğini zorladı. Başarılı da oluyordu az kalsın; 28 Şubat''a destek çıkan siyasîler ile 28 Şubat''ın bazı mağdurlarını bile çizgisine getirebilmişti…

Anayasa değişikliği için gerekli oya ulaşılamadı Meclis''te; biri Ahmet Necdet Sezer ismini ortaya attı ve bir baktık seçilivermiş…

Tecrübe şunu gösteriyor: Gerçekten seçileceğine inanılan isimler çok önceden ortaya atılmıyor; erken telâffuz edilen isimlerin Çankaya Köşkü''ne çıkabildiği pek görülmedi. Atatürk''ün vefatından sonra seçilen İsmet İnönü ve ondan sonraki Celal Bayar dâhil, kritik dönemlerde yapılan seçimlerde, kimin cumhurbaşkanı olacağı son anda belirlendi. Önce başka isimler ortaya atıldı, sonra seçildi İnönü… Önce farklı isimler dolaştı etrafta, bir de bakıldı, gerçek aday Celal Bayar imiş… Turgut Özal son ana kadar sakladı adaylık niyetini…

Amerikan sistemini ''içeriden'' izleyen gözlemci dostuma göre Demokratlar Hillary Clinton''u aday göstermeyecekler; aday o olursa Amerikan seçmeni oyunu ondan esirgeyecek… Bana göre de, bugünün ortamında Türkiye''de ''sarışın güzel kadın'' aday çıkarma çabasının başarı şansı yok; bir sonraki cumhurbaşkanı, daha öncekilerde olduğu gibi karamboldan seçilmeyecek…