Eğitim ekonomisini düşlüyorum

Üniversite sınavına ilişkin sorunların irdelenmesi, insanımızın meslekî eğitim ve iş formasyonu kazanamamasından doğan sorunlara yoğunlaşmaları da beraberinde tartışmaya açmamızı zorunlu kılıyor. Birbuçuk milyon gencimizin meslekî formasyonunu oluşturmak veya geliştirmek için en azından son bir yılını bu sınava kilitlenerek geçirdiği herkesçe biliniyor. Sözkonusu 1 milyon 500 bin adayın % 80''inin 4 yıllık ve 2 yıllık eğitim veren fakülte ve bölümlere giremeyeceği de gizli kalmış bir gerçek değil. Ancak kabul edilebilir alternatifler geliştirilemediği için; her geçen yıl, sınava katılan öğrenci sayısında trajik artışlar oluyor.

Sınava giren üniversite adaylarına harcanan meblağların yekünü bilinse, ne kadar büyük bir kaynağın çok anlamlı ve rantabl olmamak üzere nasıl tüketildiği çok acı bir şekilde anlaşılacaktır. 18 yaşına varmış ve aşmış gençlerimizin bu süreçte yaşadıkları, verimliliği sıfırlamaktan başka bir şey değil. Üretkenlik üzerine hiçbir müsbet gelişme sağlanmadan çok büyük maliyetlerin sineye çekilmeye, hazmedilmeye çalışılması israfın edilginlik boyutunun daha tahripkâr sonuçlar doğurduğunu ortaya koymaktadır. Her öğrenci için ortalama bir milyar lira harcandığını varsayarsak, 1.5 milyon öğrenci için korkunç rakamlar ortaya çıkmaktadır. 15 rakamının ardına 14 tane sıfır yazmalısınız. Sonra da okumalısınız.

Halbuki ilköğretim ile orta öğretimde meslek yönelişi gerçekleştirip, bazı alanlarda sertifikalı meslek kursları yaygın bir şekilde tatbik edilirse, bunların yanında üniversiteye girişte evrensel çözüm uygun yöntemler bulunursa, daha rasyonel bir eğitim ekonomisine yönelebiliriz. Böylece küreselleşirken daha düşük fatura ödeyebiliriz.