28 Şubat ve TÜSİAD

Türkiye''nin 54''üncü hükümeti olarak da bilinen Refahyol hükümeti 28 Haziran 1996-30 Haziran 1997 arasında görev yaptı.

Türkiye, Aralık 1995''te yapılan seçimlerde bir ilki yaşamıştı.

Necmettin Erbakan sandıktan zaferle çıkmış, yüzde 21 oyla Meclis''teki 550 sandalyenin 158''ini kazanmıştı.

Uzunca sayılan bir sürecin ardından Refah Partisi ile DYP koalisyon kurdu, Necmettin Erbakan dönüşümlü Başbakan oldu.

Huzursuzluğun ilk sinyali Ağustos 1996''daki YAŞ''ta belirmeye başladı. Erbakan''ın YAŞ üyelerine verdiği yemekte Oramiral Güven Erkaya''nın garsona ''bana rakı getirin evladım'' demesi gazete manşetlerine taşınmıştı.

Bu gelişmelerin ardından demeçler birbiri peşine gelmeye başladı.

Barolar Birliği ile Yargıtay, adli yıl açılışındaki konuşmalarında şeriat ve laikliği gündeme taşıdılar.

2 hafta sonra TÜSİAD, erken seçim talep etti.

Gerekçeleri ise ekonominin kötüye gitmesiydi.

Halbuki o dönemde işçi, memur, emekli hatta asker tarihin en büyük zammını aldı.

Çalışanların gelir durumları iyileşti.

Refahyol''un çalışanlara bu kadar zammı verebilmesinin tek sebebi, özel bankalardan yüksek faizle borçlanmayı bırakıp kamu bankaları ile KİT''lerin gelirlerini tek bir havuzda toplamasıydı.

Yani sadece devletin bankalar eliyle soyulmasını engellemesiyle elde edilen kaynak çalışanlara yüksek zam için yeterli geldi.

Rantiyenin ekonomisi bozulunca düğmeye basıldı.

***

28 Şubat sürecinin ekonomik boyutu skandal olarak siyasal boyutundan az değil.

O dönemde faiz oranları, dünya tarihinin o güne kadar henüz kaydetmediği seviyeleri görüp, % 7500''lere fırladı.

Döviz kurları bir günde % 80 arttı.

Türk milleti yarı yarıya fakirleşti.

Hazine murakıplarının alarm niteliğindeki raporları sümen-altı edildi.

Otuzdan fazla banka zararını Hazine''ye yükleyerek battı.

Bu bankaların devlete, daha doğrusu Türk milletinin sırtına yüklediği maliyet 50 milyar doları aştı.

Ülkenin en önemli ekonomik sorunlarından biri nitelikli eleman kıtlığı sorunu iken, başörtüsü yasağı, kesintisiz eğitim yasası ve katsayı engeli ile 19. yüzyıldan kalma katı-pozitivist bir laiklik anlayışıyla öğrenciler eğitim hakkından mahrum bırakıldı.

Sanayi, endüstri, sağlık ve eğitim başta olmak üzere bir çok sektörde önemli bir yetişmiş eleman boşluğunun doldurulması engellendi.

28 Şubatçıların sermayeyi renklere ayırıp, “yeşil sermaye” adını verdiği sermayeye karşı “topyekun savaş” açması sonucu, birçok yerli yatırımcı esnaf ve işadamı iflas etti.

Yine bir kısım yerli sermaye Avrupa ve Amerika''ya kaçtı.

Yurtdışından beklenen yabancı sermaye de gelmedi.

1993-2003 arasında Çin''e 240 milyar dolar yabancı sermaye giderken, Türkiye''ye 10 milyar dolar bile gelmemesi 28 Şubat sürecinde yerli tekelci sermayenin süreçteki aktif rolüne bariz biçimde işaret ediyor.

***

28 Şubat post modern darbesinin aktörleriyle ilgili başlatılan adli süreç herkesi heyecanlandırdı.

Ancak bunun sadece kışla boyutuyla kalmaması gerekiyor.

Bu süreç askerlerin ön planda, medya ve büyük sermaye ile yabancı güçlerin arka tarafta yer aldığını hatta yönlendirici ve planlayıcı konumda olduğunu bilmeyen yok.

''28 Şubat sürecinde 1. ve 2. dalganın asker kökenli kesimlere ulaşmasının ardından süreci yönlendiren sivil ve karanlık güçlere kadar ulaşması gerekiyor.

Aslında bu sürecin çok daha öncesinde 1960 darbesi, 1971 muhtırası, 1980 darbesiyle yüzleşilmiş olsaydı, ne 28 Şubat 27 Nisan e-muhtırası yaşanmazdı..

***

28 Şubat''ın en önemli tanıkları arasında yer alan, hükümetin istifa etmesi için ortak deklarasyon yayınlayan ve kamuoyunda sonradan 5''li çete olarak adlandırılan o dönemin TOBB, TİSK, TESK, DİSK ve Türk-İş''in başkanları bugün neden sessiz?

Çünkü söyleyecekleri, savunacakları hiçbir şey yok.

O dönemde kesintisiz eğitim için kesenin ağzını açan Türkiye''nin en büyük Holdingi daha sonra mesleki eğitimi memleket meselesi olarak ilan edecek kadar büyük bir dönüş yaptı, bu dönüşü ile ödül bile aldı.

Şimdi onlar susacak, gerçekler konuşacak.

***

Nereden nereye: Patronlar Kulübü''nün, “Bu iktidarı göndermek için ne kadar para lazımsa verelim” diyen zihniyetinden, “12 Eylül ve 28 Şubat davaları o dönemde çekilmiş acılara bir nebze merhem olacak” sözüne kadar geldik.

Değişim hızla gerçekleşiyor.

Yozlaşmadan, kavga etmeden uzlaşma kültürünü içimize sindireceğiz başka çare yok.