Bu da bin yıl sürmez...

Ana haber bültenlerine çok az bir zaman kala Ankara bürolarına bomba gibi düşmüştü haber. O güzelim sonbahar Cuma"sında, pırıl pırıl akşamüstünde, Genelkurmay Başkanı Hüseyin Kıvrıkoğlu, "28 Şubat gerekirse bin yıl sürer" demişti.

O resepsiyondan akılda kalan tek şey bu oldu bugüne dek.

Oysa daha on yedi gün önce bir Salı sabahı 17 Ağustos"ta tarihimizin en büyük depremiyle yıkılmıştık.

Bu demeçten üç hafta sonra Ankara"da Ulucanlar Cezaevi"nde (adı üstelik "Hayata Dönüş" olan?) bir operasyon yapıldı. Nasuhi Güngör"le, Kanal 7 için hazırladığımız ve hiçbir zaman yayınlanmayan haber dosyasında işlemiştik konuyu. Oradan biliyorum; neredeyse mafyanın ("yönetmek" bile değil) "işlettiği" bir yere dönüşmüştü Ulucanlar. Siyasi mahkumlar adli mahkumların da gönüllü desteğinde bunu değiştirmek için eylem yapmış ve durum değişmişti. İşte bu "değişikliğe" aşırı şiddet uygulayarak cevap verdi dönemin devleti. 10 mahkûm infaz gibi bir operasyon sonunda öldü. En acısı, o günlerde hapishanede olan bir mahkûm, operasyona katılanların yarısının Gölcük"ten geldiğini söylemişti.

On binlerce insanın öldüğü, ekonominin çöktüğü büyük bir depremin ardından Genelkurmay Başkanı "gerekirse bin yıl sürecek 28 Şubat" diyor; o kıyamet gibi depremden sağ kurtulabilmiş personel bir başka ilde acımasız bir operasyonda görev alabiliyor…

Böyle bir Türkiye"ydi yaşadığımız.

1960, 71 ve 80 darbelerinde orduda bulunan Kıvrıkoğlu"nun "bin yıl sürecek" dediği şey neydi peki? Halkın seçtiği iktidarın alaşağı edildiği bir baskı rejimi… on binlerce insanın "irticacı" diyerek damgalandığı… on binlerce kız çocuğunun üniversiteyi bıraktığı… milyar dolarların yer değiştirdği… günlük hayatımızın ta içine sinmiş bir baskı rejimi.

Ne oldu?

Hangisi yaşıyor şimdi?

Kurban derilerini Türk Hava Kurumu dışında bir yere verenin takibata uğradığı…

Kurban kesmenin aslında nasıl canice bir iş olduğuna dair yayınların yapıldığı…

Müezzinlerin sesinin ne kadar çirkin; camilerin ne kadar şekilsiz olduğu… gibi daha yüzlercesi bilinç altımıza nasıl boca ediliyordu.

Aynı dönemde Hizbullah operasyonlarının ardından Anadolu"da sakalı uzun kaç kişinin karakola çektirildiğini; zorla sakalının kesildiğini bilmiyor muyuz?

Ama bitti.

Bugün de bayram. İsteyen kuralına uygun şekilde kesip kurbanını, istediği yere veriyor derisini. Ne THK"a veren suçlu ne vermeyen. Herkesin içi rahat.

…

Bugünse başka bir sorun alttan alta büyüyor cezaevlerinde. Öcalan"ın tecrit koşullarından ana dilde savunmaya kadar çok sayıda taleple açlık grevine gitti çok sayıda mahkûm ve tutuklu.

Geçen ay kardeşi ziyaret edebilmişti Öcalan"ı. Adalet Bakanı Sadullah Ergin, aile başvurursa yine görüşebileceklerini açıkladı. Ergin, ana dilde savunma hakkının da çok yakında Bakanlar Kurulu"na geleceğini belirtti.

Muhtemelen Kasım ayında Kabine"de ele alındıktan sonra Meclis"e gelecek ana dilde savunma hakkı. Bu, ceza mevzuatının diğer parçalarıyla uyumlu, yapılması kararlaştırılmış bir düzenleme zaten.

Bakanlık gerekli gıdaları verirken sağlıklarını da düzenli olarak takip ediyor ama sonuçta karar mahkûmların.

Türkiye Kürt meselesini ne zaman ve nasıl çözer, şimdiden bilmek mümkün değil.

Bildiğim, tıpkı saman alevi gibi ama yakarak gelip geçen 28 Şubat gibi önünde sonunda bu meselenin de çözülmüş olarak tarihe gömüleceği.

O gün geldiğinde bunca şehit, bunca ölüm, bunca yaralı, bunca travmaya sadece acıyla bakacağız.

Açlık grevlerinde sakat kalan ya da hayatını kaybeden olanlar için de sadece üzüleceğiz.

Giden gitmiş; geçmiş geri getirilemez olacak.

Bu gerçeği en iyi bilenler aydınlar değil midir?

İnsanların canına, sağlığına zarar gelmemesi için araya ilk onlar girmez mi?

Üstelik, çok şükür bir depremle yıkılmış bir ülkede halka karşı bir operasyonun devam edeceğini iddia eden bir Genelkurmay başkanımız da yok; mafyanın elinde cezaevleri de; o depremden sağ kurtulan personeli mahkûmların üzerine süren bir iktidar da…

Bu kadarını da biliyor olmalılar.

Onlar da bu meseleye "rant" olarak bakmayanlar da meydanı "başkalarının hayatları pahasına" siyaset yapanlara bırakmamalı.

Herşey gelip geçiyor; yanan can yanımıza kâr kalıyor.

Tıpkı 28 Şubat"ta yanan can, yenilen dayak, kesilen sakaldan başka bir şey kalmadığı gibi…

…

Bayramlaşmak için geldiğimiz eşimin memleketi Niğde Bor"da, 28 Şubat şartlarında sakalını zorla kesip epey de hırpaladıkları o esnaftan alışveriş yaptım yine. O günlerde yüzünde okunan o kötü, çaresiz ifadeden eser yok artık.

Sakalı yine yakışıyor kendisine.