Kaldığımız yerden devam

Cezaevlerinde PKK ve KCK"lıların açlık grevleri sonu belirsiz ve karanlık bir noktaya doğru sürükleniyor; beraberinde bütün ülkeyi de o belirsizliğe sürüklüyordu.

Öcalan"ın sorunu çözmek için girişimde bulunma isteğine sınırlı da olsa izin verildi ve eylemler sona erdi.

Eylemlerin temel gerekçelerinin başında yargılamalarda ana dilde savunma talebi vardı.

Mahkemeler buna izin vermiyor ya da yasaların kısıtlayıcı hükümlerini uyguluyordu.

Kendisini daha iyi savunabildiğini düşünen tutukluların son savunmalarını anadillerinde yapabilmelerine izin veren yasa Meclis"te tartışmalar arasında kabul edildi geçti gitti…

Şimdi ne o açlık grevlerini ne o savunma taleplerini ne tıkanan mahkemeleri ve eylemleri hatırlıyoruz.

Bir daha tekrarlanmaması için küçük ve anlamlı demokratik değişiklikler yapıldı.

Hepsi bu.

Kıyamet de kopmadı.

Dahası, Çözüm Süreci dediğimiz ve bütün gücümüzle korumaya çalıştığımız hoş macera da böyle böyle başladı kan içindeki çatışmanın ortasında.

Hayata, hayatımıza, birlikte yaşama irade ve isteğimize yönelik paranoyalar, korkunç senaryoların sonu gelmiyor.

Daha fazla demokratikleşme, daha fazla özgürlük, daha fazla eşitlik, daha fazla şeffaflık getiren her düzenlemeden önce iddia edilen o paranoyak korkunç senaryoların hiçbirisi hayata geçmiyor.

Üstelik bu kaç etti…

Bazıları bilinen bazıları kimin uydurması ya da kimbilir hangi planın parçası anlaşılamayan iddialar olarak tarihe karıştı gitti sessizce.

Şimdi kaldığımız yerden devam etmemiz gerekiyor.

Önceki gün yazılı basına verdiği iftarda Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç"ın yapılacaklar konusundaki bazıları çok somut adımlardan oluşan açıklamaları önemli.

Bunun yanında bir önemli çalışma da Adalet Bakanlığı"nda; İnsan Hakları Eylem Planı.

Uzun zamandır üzerinde çalışılan eylem planının hayata geçme aşamasına nihayet sadece bir basamak kaldı.

Son rötuşları verildikten sonra Bakanlar Kurulu"na oradan da Meclis"in ilk toplantısına yetiştirilmesi beklenen tasarı sadece siyasî alanı ilgilendirmiyor.

14 temel başlıkta düzenlemeler ve iyileştirmeler yapılmasını öngören Eylem Planı yaşama hakkının önlenmesinden işkence ve kötü muameleye; özgürlük ve güvenlik hak ihlallerinden savunma ve yargı hakkının etkin kullanımına, düşünce, vicdan ve din özgürlüğü önündeki engellerden ifade ve medya hürriyetine, toplanma ve örgütlenme özgürlüğüne kadar çok sayıda konuyu içeriyor.

Bunlar kadar önemli olan başlıklarsa özel hayatın ve ailenin korunması; mülkiyet hakkı ihlallerinin önlenmesi ile eğitim, araştırma ve farkındalık artırıcı faaliyetlerin sürdürülmesi de plan dahilinde.

Dolayısıyla son zamanlarda en çok tartıştığımız siyasal ve toplumsal başlıklar kadar günlük hayatımızdaki icra, tapu sorunları ve benzeri sık rastlanılan kişiler arası ya da kişi-toplum arasındaki sürtüşmelerde de asgari insanî koşulları öne alan bir düşünce ve icraat tarzı hazırlanıyor.

Bu tasarıyı önemsiyorum çünkü içine girdiğimiz tıkanıklıktan çıkmanın yolunun hep daha fazla demokrasi, adalet ve şeffaflık olduğunu savundum.

Bu tasarıdan sonra ya da belki eş zamanlı olarak uzun zamandır şikayetlerin odağı haline gelen terörle Mücadele Yasası"na da el atmak mümkün olabilecek.

Hepsinin yapılması içinse paranoyalardan, korkunç senaryolardan uzak durmak, bunları seslendirenlere kulak tıkamak şart.

Suriye"nin kuzeyindeki coğrafya için haritaya bakmak zahmetine bile girmeden; oradaki nüfus dağılımı hakkında internetten bile bilgi almadan son günlerdeki olayları yeni kâbusumuz gibi tanıtmak ve oradan "Çözüm Süreci"ne nasıl çelme takarız" diye düşünmekten başka kabiliyeti olmayanlar bu tasarılardan da hoşlanmayacak tabii ki.

Onlar hoşlanmasın.

Onların hoşlandığı ne hakkımızda hayırlı bir kapıyı açtı ki bugüne kadar.

Bir küçük not ile bitireyim bugünkü yazıyı.

Birincisi, sağduyu ve kardeşlik ve arkadaşlık üzerine yazılan yazılara her zamankinden daha çok ihtiyacımız var. Bu açıdan, aynı gün aynı konuda tam tersini savunan yazıları değil, ben meselâ ısrarla İbrahim Tenekeci"nin önceki gün yayınlanan "Dönüp Bakınca" yazısını veya Gökhan Özcan"ın dünkü yazısını tavsiye ederim naçizane.

Bu ve benzeri yazıları sadece savunduklarına sonuna kadar katıldığım için değil aynı zamanda bu fikirlerin yukarıda "kaldığımız yerden devam"da anlatmaya çalıştığım şeyleri yapabilmenin ön şartı olarak da gördüğümden hatırlatıyorum.

Ateşe bir odun daha atmakla su dökmeyi ayırt edemeyen (anlı şanlı yazar ve edebiyatçılarımız dahil) herkes, bunca zaman sonra olsun, bir kez daha düşünür umuduyla.