Kırk satır mı kırk katır mı?

Durumumuzu en iyi anlatan ifade bu herhalde.

Nereden çıkıp geldiği hâlâ anlaşılamayan Işid birden bütün dengeleri alt üst etti.

Örgütün hareket tarzı da beklenmedik hamleler içerdiği için kapımızda bittiğinde henüz aradan çok kısa süre geçmişti.

Neden ideolojik olarak iddia ettiği rakiplerine değil de Sünni olan Kürt ve Arap bölgelerine yöneldiği de meçhul.

Kobani ve civarında saldırıları nedeniyle yüz binlerce insan Türk sınırına yığıldı ve tabii ki onları içeri aldık.

Bundan sonra gelecek olanları da alacağımızdan kimsenin şüphesi olmasın.

Ama buna bir son vermek gerektiği de ortada.

Kim, nasıl, ne zaman son verecek?

Bu muamma da birden çözülür gibi oldu aslında; ABD önderliğinde Batılı ülkeler ve Ortadoğu"dan büyük destekle bir koalisyon çarçabuk kuruluverdi.

Türkiye hem olup bitenlerin hızı hem bilinemez öngörülemez sonuçları nedeniyle başta soğuk ve uza duruyordu koalisyona katılmaya.

Son hafta birden o uzaklık ve soğukluğun yerini koalisyonun doğal ülkesi gibi demeçler veren bir Türkiye aldı.

Batı medyasındaki haberler ve yorumlar, aleyhimize haberler, Işid"le ortak gösterme çabaları, "ihtiyacımız var size" çağrılarıyla Batılı politik sözcülerin "biz yapacağımızı yaparız bugün katılmazsınız yarın ne olacağını siz bilirsiniz" demeye gelen "yalnız kalabilirsiniz" imalı açıklamaları sökün etmişti tam öncesinde.

Hâlâ da tam bitmiş değil gerçi... sürüyor.

Koalisyona katılmanın "yarın" bölgede nasıl bir algı oluşturacağını henüz bilmiyoruz.

Işid"in Türkiye"deki muhtemel saldırıları da bunların üstüne ekstra bir tehlike olarak bir yanda duruyor.

Öte yanda ise Saddam yönetimindeki Irak"ın işgaliyle ülkenin fiilen nasıl parçalandığını bilen Türkiye bunun etnik, mezhebi, bölgesel sonuçlarının uzun yıllar bizzat zararını görmüş bir ülke.

Kendi içinde Kürt sorununu çözme konusundaki en önemli ve büyük gelişmenin de ortasına düştü üstelik Işid"in varlığı.

Onun işgal ettiği, saldırdığı, tehdit ettiği yerlerden kaçan yüz binlerce insanın sığınma, barınma meseleleriyle boğuşurken Çözüm Süreci"ni bir silah gibi dayatmaya çalışan yaklaşım ayrı bir dert.

Tıpkı Batılılar gibi bu soruna aktif müdahale etmedikçe Işid"çi olmakla suçlanan Türkiye bir yandan da böyle bir psikolojik kuşatmaya alınmaya çalışılıyor.

Müdahil olmanın veya olmamanın sonuçlarını tartışan ve nihayetinde "Güvenli Bölge" oluşturulması, "Uçuşa Yasak Alan" ilânı gibi iki önemli taleple koalisyonda yer almaya karar veren Ankara"nın bu talepleriyle ilgili daha aradan bir gün geçmeden ABD"den yan çizen açıklamalar gelmesi ise ayrıca kafa karıştırıyor.

Bugün her iki tezkere Meclis"e gelecek. Ne düşündüğümüzü ve ne yapmayı planladığımızı tam olarak değilse de bir ölçüde o metinlere bakarak anlayabileceğiz.

Eğer ani ve acil bir gelişme olmazsa Perşembe günü yapılacak oylamanın ardından muhtemelen bayram sonrası da fiili sonuçlarıyla karşılaşmaya başlayacağız.

İstemediğimiz bir gidişat ve sonuçlarını da kestirmek mümkün değil.

Küçük veya büyük her çatışma, her silahlı operasyon, her savaş sanıldığından tabii ki çok daha büyük riskler içerir.

Sonuçta karşı karşıya kalınan ve her ikisi de sorunlu iki seçenekle baş başa kalınca üçüncü bir yol bulmak en zoru ama en iyisidir.

"İnşallah buluruz" diyeceğim ama korkarım geç bile kaldık... her şey çok hızlı ilerliyor.