BDP basiretsiz mi, figüran mı?

Daha önce de defalarca yazdım: BDP Türk siyaseti açısından önemli bir partidir, ancak bu önemi yansıtan bir politika izleyememektedir. Anayasa oylamaları, BDP''nin temel yaklaşımını, politik zihniyetini ve siyaset tarzını bir kez daha ortaya koymuştur. BDP açıkça deşifre olmuştur.

BDP, tarihi bir fırsatı değerlendirememiş, uzun zaman tartışılacak bir politik duruş sergilemiştir. Kritik süreçte bu partiye “anahtar rol” düşmüştür. Türkiye''nin büyük dönüşümünün en önemli parçası olmak, kendini göstermek gibi tarihi bir fırsat önlerine gelmiştir. Ama maalesef, netice tam bir hayal kırıklığı ve fiyasko olmuştur.

Daha düne kadar yaka paça meclisten atılan bir siyasi çizginin temsilcileri, siyasal sistemini değiştirecek bir fırsatı heba etmişlerdir.

Görünen gerçek şudur: BDPli''ler küçük düşündüler, kendilerini kullandırttılar, statükonun yeni neferi haline geldiler. Devletin statükocu kanadında kendilerine küçük bir rol devşirmenin çabasını verdiler, rollerini çok güzel oynadılar. Şimdi bununla övünebilirler…

“Ya hep ya hiç” yaklaşımı sadece statükocu rollerini gölgelemek için basit bir gerekçe olabilir. Önerdikleri şartlar, sadece içine düştükleri paradoksları hafifletmek için sahte bir sebep olabilir.

BDP''lilerin acizliği… “Ne yapalım emir büyük yerden” yaklaşımını sergileyen BDPli''ler, kulislerde “hem ağlarım, hem giderim” mesajı verdiler.

BDP''lilerin samimiyetsizliği… Bile bile parti kapatmanın zorlaştırılmasını engellediler, bile bile 8''inci maddenin düşmesine sebep oldular.

BDP''lilerin ilkesizliği… Ömrü statükoyla mücadeleyle geçen bir parti statükoya hizmet etti. Demokratikleşme mücadelesi veren AK Parti''nin kuyruğuna takılmayalım düşüncesiyle, MHP ve CHP''nin antidemokratik duruşuna ortak oldular.

BDP''lilerin şark kurnazlığı… Sorunun çözülmesinden değil derinleşmesinden yana olmayı seçtiler, mağduriyetten nemalandıklarını açık seçik ilan etmiş oldular. Kürtlerin mağduriyetinin devamını, kendi istikballeri olarak gördüler.

BDP''lilerin inatçılığı… Daha demokratik düzenlemeler için ileride sağlanabilecek bir mutabakatı aramak yerine, bugün olamayacak ve olmayacak taleplerde bulunarak yokuşu gösterdiler.

BDP''lilerin esareti… Özgürleşmeyi savunmak önce özgür olmayı gerektirir. BDP, kendi özgürleşmesini sağlayamayan uydu bir hareket olarak özgürleşme yolunda olumlu bir duruş da sergileyemedi. Kendini muhatap haline getirme fırsatı, Öcalan''ı muhatap yapma arayışları yüzünden heba oldu.

Peki BDP''ye oy veren kitle niçin sesini yükseltmiyor? Bir kitlenin geleceğini, tutumunu, yaklaşımlarını bir kişinin iki dudağı arasına sıkıştırmak bu insanlara haksızlık değil mi?

BDP kendi kitlesinin temsilcisi olmak, onların duygu ve düşüncelerine tercüman olmak, onları temsil etmek yerine hapiste olan bir mahkumun tutarsız ve basiretsiz değerlendirmelerine mi kendisini mahkum edecek? Toplumun ne düşündüğünün, ne istediğinin, ne hissettiğinin hiç mi önemi yok?

BDP''lilerin CHP ve MHP sevincine ortak olması, milletin hüznüyle ise ters düşmesi, kendi siyasetleri açısından da yanlış olmuştur.

Körü körüne bağlı olan insanlar bu hazin durumu bir kısım söylemlerle geçiştirmeye çalışabilir, ancak BDP''ye oy veren insanların bir çoğu, bu paradoksu gözden kaçırmayacak ve kendi partisinin hangi amaca hizmet ettiğini sorgulayacaktır.

MHP-CHP zihniyetinde olanlar, BDP''nin önü açılmasın diye “hayır” oyu verirken, BDP''nin kapatılmayı kolaylaştıran mevcut durumun devamına çanak tutması, akıl tutulması değilse, daha karanlık bir oyunun figüranı olmak anlamına gelmez mi?