Buzlu yolda gaza da frene de basılmaz...

AK Parti iktidarının amacı sistemi yıkmak, kurumları yıpratmak, intikam almak değildir. Amaç, demokrasiyi ve hukuku hakim kılmak, yanlış yapanların cezalandırılmasına imkan sağlamak, siyasal sistemi milli iradenin üstünlüğüne dayalı olarak reforme etmektir.

Siyaset geçmişe kıyaslanmayacak oranda normalleşmiştir. Bir partinin iktidarda sekizinci yılına başlaması bile başlı başına bir normalleşmedir, istikrar sebebidir. Elbette bu süreçte normal bir sistemde görülmeyecek ve normal olmayan bir çok olay yaşanmış, badireler atlatılmış, krizler ortaya çıkmıştır. Ancak AK Parti iktidarı bunların hepsini aşmayı bilmiş, değişim rotasında yürümeye devam etmiştir. AK Parti''ye atfedilen olumsuzlukların, suçlamaların, iftiraların çoğunluğu toplumsal bir karşılık bulamamış; bir çok kirli plan, tuzak, oyun, direniş bertaraf edilmiştir. Gerçekleşen siyasi reformlarla gelişen demokrasimizin alacağı daha çok yol olduğu son yaşananlarla da görülmektedir.

Bu süreçte aynı idealleri paylaşan veya aynı hedefe doğru yol yürümek isteyen insanların birbirini hırpalamadan, motivasyonunu kırmadan, birbirini taşlamadan hareket etmesi önem taşıyor. Uyarılar, ikazlar, eleştiriler istikamet verici, katkı sağlayıcı, yol gösterici mahiyette olursa bir anlam taşır. Eğer bunlar, aşağılamaya, suçlamaya, karalamaya, gözden düşürmeye dönüşürse, ortaya çıkacak zararı, herkes paylaşır…

Yaşanan olayların birinci derece mağduru, muhatabı, tarafı AK Parti olmuştur. Yayınlanan bildiriler, suikast planları, darbe planları, psikolojik harekat oyunları, hep AK Parti iktidarını hedef almıştır. Burada AK Parti''nin sahip olduğu misyon, zihniyet hedef alındığı gibi, Türkiye''deki demokratik hukuk sisteminin gelişimi de hedef alınmıştır. Bu yüzden muhatap bir yönüyle AK Parti, diğer yönüyle bütün sistem ve bütün toplumsal gruplardır. AK Parti hem kendi adına, hem toplum adına gereken dik duruşu sergilemiş, acziyet içinde onur kırıcı bir tutum takınmamıştır. Elbette yaşanan olumsuzlukların muhatabı olan veya bunlardan etkilenen toplumsal grupların da tavır takınması veya hükümetten belli bir tavır beklemesi olması gerekendir. Ancak, herkesin kendi beklentisini hükümete dayatması, hükümetin de çıkan her sesi dinleyerek hareket etmesi mümkün de değildir, doğru da değildir. Büyük fotoğrafın tek bir karesine bakarak ahkam kesmemek gerekiyor.

Kesin olan şudur: Türkiye son 8 yılda çok önemli bir dönüşüm yaşamıştır. Bu dönüşüm sadece hükümetin icraatlarıyla veya gerçekleşen reformlarla gerçekleşmemiştir. Aynı zamanda yaşanan olaylara karşı takınılan tavırlar ve sergilenen duruşlarla yaşanmıştır. Sivil siyaset her zamankinden daha güçlü, siyaset kurumu her zamankinden daha etkili, demokrasi her zamankinden daha güçlüdür. Demokratikleşme hem yasal zeminde, hem uygulamada hayata geçmektedir. Yine demokratikleşmenin bir parçası olarak bir yandan çetelerin, mafyanın, organize suç örgütlerinin üzerine gidilmiş, diğer yandan her kurum asli fonksiyonlarına çekilmeye, her organ kendi çerçevesiyle sınırlandırılmaya başlamıştır. Bu durum, başlı başına bir mücadeleyi ortaya koyar. Bir ülkenin demokratikleşmesinde elbette medyanın, sivil toplumun, yazarların, akademisyenlerin, kurumların tavırları belirleyicidir. Ama en belirleyici olan halkın desteğine sahip olan siyasi iktidarın ortaya koyduğu irade ve kararlılıktır. Örneğin son dönemde yaşanan operasyonlarda polisin başarısı çok büyük önem taşımaktadır. Yine yargı içinde cesaretle olayların üzerine giden hukukçuların varlığı da kaydadeğerdir. Medyanın ve belli köşeyazarlarının söylemleri de motive edici mahiyettedir. Ama tüm bunların içinde iktidarın irade ve kararlılığı, “olmazsa olmaz” önemdedir. Hasır altı eden, üstünü örten, alttan alan, görmezden gelen bir anlayış sözkonusu değildir; tam aksine olayların açığa çıkmasına çalışan, hakkı ve hukuku koruyan, kendini ve hukuku ezdirmeyen bir anlayış vardır.

Başbakan''ın “gaz vermeyin” uyarısı, bu mücadeleye katkı verilmesine, destek olunmasına, yol gösterilmesine değil, abartılı talep ve beklentilerle hükümete dayatmada bulunulmasına, mücadele motivasyonunu kıracak saldırılar yapılmasınadır.

Aşırı teenni nasıl pasifliğe sevkederse, aşırı abartı ve tahrik de yanlış adımların atılmasına ve sürecin akamete uğratılmasına sebep olur. Sırtında yumurta küfesi olmadan mücadeleyi tribünden izleyenlerin gazları ancak buzdaki arabaya patinaj yaptırır, yönünü kaybettirir. Buzlu yolda gaza da, frene de basılmaz…