Değerden yoksun siyaset olamaz

Pozitivizmin siyaset bilimine etkisi sadece amprik olarak algılanan ve değerden azade bir yaklaşım ortaya çıkarmıştır.

Doğadaki fizik kanunları gibi siyasette de değişmez, sabit ve evrensel yasaların olduğu düşüncesi, siyaset bilimini dar ve katı bir alana sıkıştırmaya çalışmıştır. Siyaset biliminin siyaset felsefesinden ve teorisinden ayrışmaya başlaması değer ve felsefeden yoksun kuru bir bilimsel alan ortaya çıkarmıştır.

Habermas''ın modernliğin kültürel ayrışması dediği süreç siyaset bilimi alanında da yaşanmıştır. Sanat, ahlak ve bilim arasındaki geçişkenliğin zayıflaması, hatta kesilmesi ciddi olumsuzluklar doğurmuştur.

Siyasetçi eline verilen değişmez kurallarla uygulama yapmak durumunda kalan “mühendis” konumuna düşürülmek istenmiştir.

Oysa biliyoruz ki, değerden azade siyaset, değerden mahrum ekonomi, değerden yoksun mimari olmaz. Değer yargılarımız, ahlaki ölçülerimiz, ideallerimiz ve ideolojilerimiz yaptığımız işe bir renk verir.

Denizin renksiz olması bilimsel bir gerçektir, ama onu mavi olarak algılayan normatif yaklaşımımız hayata anlam kazandırmaktadır.

Ekonominin, siyasetin, mimarinin sadece matematik kurallarıyla işlemesi mümkün değildir.

Hayatın anlamsızlaşması, öznel boyutlarını yitirmesi, ahlaki perspektifi kaybetmesi, felsefi derinlikten mahrum kalması kabul edilemez.

Kültür, medeniyet, yerellik, ideoloji siyaseti de, mimariyi de, belli bir oranda ekonomiyi de etkiler, etkilemelidir. Aynileşme, kimliğini ve karakterini kaybetme modern dönemin dikkat edilmesi gereken bir hastalığıdır.

Geertz''e göre ideolojiler insanlara "istikamet vermeye yarayan birer harita", Şerif Mardin''e göre "sosyal yaşamdaki semboller sistemi"dir.

Dinlerin, ideolojilerin, kültürlerin insana istikamet verme özelliğini kaybetmesi ve insanın normatif bakış açısını yitirmesi aslında temel insani özelliklerin yitimi anlamını taşır.

“Olgular”ın dünyasıyla “değerler”in dünyası her zaman örtüşmez. Fiziki şartlar ve realite ile inanç ve fikir dünyası arasındaki ilişki sürekli değişen bir ilişkidir. Olguları değerden tamamen kopararak algılamaya ve tanımlamaya çalışmak gerçeğin önemli oranda anlam kaybetmesi demek olur.

Baba ile oğul arasındaki olgusal ilişkinin sadece zorunluluk ve çıkar bağlamında tanımlanmasıyla değersel olarak tanımlanması arasındaki fark çok büyüktür.

Bazen herhangi bir olguyla ilgili tasavvurumuz ve ideallerimiz varolan olgudan ileridedir.

Siyasetin gerçeklik düzeyindeki boyutları değer yargılarımız tarafından yönlendirilemezse ne bugüne bir fayda sağlar, ne de adil ve insancıl bir gelecek sunar.

Bu yüzden siyasetin pozitivist gözle okunması bugün yaşadığımız bir çok sorunun temelidir. Ahlaki çürümeden yolsuzluklara, çıkar çatışmalarından özgünlüğünü kaybetmeye kadar bir çok sorun siyasetin normatif boyutlarını kaybetmesiyle ilgilidir.

Dış politikaya, siyasete, ekonomiye, sanata bakışımız reel olan ile ideal olan, varolan ile normatif olan arasında tutarlı ve dengeli bir ilişkiye dayanmalıdır.

Eğer siyaset değişmez ve sabit kurallardan müteşekkil teknik bir süreç kabul edilirse demokrasiye, tarihe, tecrübeye, kültüre, ideolojiye ne gerek kalır.