Değişen Türkiye, değişmeyen mücadele...

1998-2002 dönemi ile 2003 sonrası dönem farklı özellikler sergiler. 28 Şubat sürecinin siyasi şartlarında oluşan tehdit algısı, 2003''den sonra yaşanan değişimden kaçınılmaz olarak etkilenmiştir. AK Parti hükümetinin ilk aylarındaki algı 28 Şubat sürecinin yargılarıyla ve önkabulleriyle şekillenen bir algıydı. Bu yüzden o dönemde uygulanan psikolojik harekat irtica ve İslamlaşma fobisi üzerine kuruluydu.

Türkiye değiştikçe, fobiler de kaçınılmaz olarak değişiyor, güç dengeleri farklılaşıyor. AK Parti''yi hazmedemeyen kesimlerin propagandalarının irtica ağırlıklı olması, ister istemez “laiklik elden gidiyor”, “takiyye, gizli gündem, İslamlaşma” türü söylemleri öne çıkarıyordu. Bu dönemdeki aktörler, pozisyonlar, saflaşmalar, ittifaklar da buna göre şekilleniyordu. AK Parti hükümetinin ortaya koyduğu performans ve uygulamalar bu söylemleri boşa çıkardığı gibi, bu fobi etrafında oluşan ittifakları da bozdu. Dönemin aktörleri ya devre dışı kaldı, ya saf değiştirdi, ya farklı anlayışlara evrildi.

İrticacı bir parti olmadığı görülen AK Parti''nin yüzde 47 oya ulaşmasının ardından ise fobi de, tehdit algısı da, yürütülen kampanyanın mahiyeti de değişti. Yeni dönemin fobisi, güç ve iktidarı ele geçiren AK Parti''nin toplumsal baskı ve dayatmayla denetim ve kontrolü ele geçireceği iddiası oldu. Mahalle baskısı ve sivil faşizm tartışmaları yeni fobinin yani, güç temerküzü ve otoriterliğin yansımasıydı. “Türkiye İslamlaşıyor” propagandası yerini, gücü ele geçiren ''AK Parti diktalaşıyor'' propagandasına bırakarak, farklı hassasiyetler kaşınmaya başladı. Doğal olarak bu fobinin ittifakları, aktörleri, hedefi de öncekinden farklıydı. Ortada samimi bir kaygıdan ziyade, iktidara yönelik psikolojik harekatın ürettiği fobiler vardı.

Son günlerde anlaşılmaktadır ki, bu propaganda da toplumsal bir karşılık bulmamakta, belli güç merkezlerinden pompalanmaktadır.

Değişen algılar, şartlar, kaygılar ve aktörlere rağmen değişmeyen husus, AK Parti iktidarına yönelik hazımsızlıktır. Siyasi rakipleri açısından tahammül edilemeyen AK Parti''dir, ancak vesayet rejimini devam ettirmek veya güç ve denetimini kaybetmek istemeyen kesimler için ise tahammül edilemeyen AK Parti''nin sivil siyaseti ve sivil iktidarı muktedir hale getirmesidir.

AK Parti''yi saf dışı edemeyen belli kesimler, AK Parti''yi etkisizleştirmenin, kontrol altına almanın gayreti içine girmişlerdir. Her iki amacın ve kampanyanın uluslararası veya ulusal ittifaklar kuramaması ve ciddi bir destek bulamaması, bu uğraşların etkisini zayıflatmaktadır.

Türkiye''de dengeler, aktörler, etkiler değişmiştir, ancak değişmeyen husus, ciddi bir iktidar mücadelesi yaşandığıdır.

Çetin Doğan''ın söylediği gibi klasik darbecilik anlayışı da değişmiştir, nitekim 28 Şubat süreci yöntemin farklılaştığını göstermiştir. Ama her zaman vurguladığımız gibi, yöntemlerin değişmesi yeterli değildir, asıl olan anlayışın ve bakış açısının değişmesidir. Mesele şudur: Türkiye çağdaş bir demokratik hukuk sistemi olacak mı, olmayacak mı; sivil siyaset ve milli irade asıl belirleyici olacak mı, olmayacak mı? Vesayet rejimi oluşturmak isteyenler halkın iradesi ve tercihlerine saygı duyarak ve tahammül ederek, asli fonksiyonlarına çekilecekler mi, sistem ve siyaset normalleşecek mi, yoksa kayıkçı kavgası devam mı edecek?

Partiler düzeyinde bakıldığında mesele rakiplerin AK Parti''ye yönelik bir devre dışı bırakma çabası gibi algılanabilir, ancak demokratik rejim açısından bakıldığında mesele, sivil iktidarın etkisizleştirilmeye çalışılması çabasıdır.

Bu yüzden Türkiye, yakın geçmişe göre değişmiş, daha iyi bir noktaya ulaşmıştır, ancak değişim noktasında daha alınacak çok mesafe olduğu da görülmektedir.