Değişim sancıları...

Türkiye, değişim sancılarının giderek yoğunlaştığı bir dönem yaşıyor. Her sancı, bir ağrı, bir acı, bir rahatsızlık demektir. Bu ise, tedirginliğe, keyfin kaçmasına yol açar. Değişimin çok karmaşık duygular oluşturması kaçınılmazdır.

Bugüne kadar gerekli olan değişimler, "şimdi keyfimizi bozmayalım, başımızı ağrıtmayalım" kolaycılığı ve sorumsuzluğuyla ertelenmiştir. Her erteleme, sorunları biraz daha ağırlaştırmış, krizleri biraz daha derinleştirmiştir.

Kendisini dönüştüremeyenler veya değişime direnenler, değişim sancısını ister istemez daha fazla hissetmektedirler. Oysa değişim kabiliyeti, övünülmesi gereken bir meziyettir. Çünkü çağın gerektirdiği dönüşümü yapamayanlar gelişemezler, ileriye gidemezler, mevcut konumlarını ve menfaatlerini de koruyamazlar. Kendinin ve milletinin menfaatini gerçekten düşünenler, değişime ayak uydurmayı becerebilenlerdir. Çıkarlarını korumak ve geliştirmek değişimi gerektiriyorsa, buna direnmek elde avuçta olanı da götürür. Bunun cesaret istediği de doğrudur. Değişimi yapanlar için de, değişmesi gerekenler için de özgüven ve cesaret temel belirleyicidir.

Peki son dönemde yaşanan değişim sancısına baktığımızda nasıl bir tablo görüyoruz? Değişimin yönü, mahiyeti nedir? Türkiye, keyfiliğe, otoriterliğe, belli ideolojik güzergahlara doğru mu yol alıyor, belli bir kesim kendi menfaatine mi Türkiye''yi değişime sürüklüyor? Yoksa değişimin güzergahı demokrasi ve hukuka mı çıkıyor?

Değişim dalgasının tersine dönmesi, Türkiye''yi nasıl bir mecraya sürükler, kim kazanır, kim kaybeder?

Çok açık bir gerçek var: Değişim, Türkiye''nin kaderidir. Değişimin mahiyeti, AB''ye katılım sürecinde olan Türkiye''nin gerçek bir demokrasi ve hukuk devletine kavuşmasıdır. Türkiye, "kendine özgü", "hormonlu", "göstermelik", "özde değil, sözde" bir demokrasi ve hukuk yerine, çağdaş standartlarda bir demokrasi ve hukuk istiyor. Yaşanan dönüşüm, bunu sağlamaya yöneliktir. Bu gidişatın çıkacağı başka yol yoktur.

50 yıldır Avrupa kapısında bekleyen ama bir türlü üye olamayan Türkiye''nin sıkıntısı da, temel tercihini yapamamış, bunun gereklerini ortaya koyamamış olmasıdır. Geç kalmış olan bu tercihte artık bulunmak, bu tercihin gereklerini de yerine getirmek gerekiyor. AB''ye ve çağdaş normlara uyum anlamına gelen bir değişimden ürkmek, kaygı duymak, korkmak gereksizdir. Asıl korkulması gereken, bu vizyonun ve hedefin yitirilmesidir. Türkiye, AB''ye katılım konusunda kararını vermiştir, demokratik standartlarını yükseltmenin gayreti içindedir. Herkese düşen bu dönüşüm sürecine uyum sağlamak, kendisini bu vizyona göre gözden geçirmektir.

Değişim sürecinde öz eleştirinin, sorgulamanın, kendini hesaba çekmenin yetersiz kalması, daha ciddi sorunları önümüze koyar. Değişime direnmek, statükoyu korumaya çalışmak eğer başka yanlışlara kapı açıyorsa ortaya daha vahim sorunlar çıkar. Kayıtdışılık, keyfilik, yetkiyi kötüye kullanma insanı bir anda illegaliteye savurur. Değişim sürecini illegal yapılarla engellemeye çalışmak AB standartlarına göre değil, mevcut hukuka göre bile insanın başını ciddi şekilde ağrıtır.

Değişim sancılarını hiddetle, kızgınlıkla, öfkeyle karşılamak yerine sağduyu ve aklı selimle karşılamak ve süreci olması gereken istikamette yönlendirmek büyük önem taşıyor. Aksi durum, Türkiye''ye topyekün kaybettirecek daha büyük bir karmaşa doğurur.