Siyaset, vicdanın sesine kulak vermeli...

Anayasa oylamaları milletvekillerini vicdanlarıyla akılları, parti yönetimlerinin kararlarıyla milletin talepleri arasına sıkıştırmış görünüyor. Bir milletvekili için en ağır olan inancı, düşüncesi ve kendisini seçen kitlenin beklentileri yerine partisinin tam tersi politik hesaplarına göre hareket etmek zorunda kalmasıdır. Bu tabloyu zaman zaman CHP''lilerde, çok sık da MHP ve BDP''lilerde görüyoruz.

Anayasa paketindeki maddelerin 3''ü dışındakilere ilkesel olarak karşı çıkamayan muhalefetin paketin tümünü reddetmesi ayrı bir sıkıntı oluşturuyor. Bunun en bariz örneği 12 Eylül''cülerin yargılanmasının önünü açan düzenlemede yaşandı.

12 Eylül darbesi, topluma ve ülkeye verdiği büyük zararların ötesinde ülkücülere ve solculara ciddi şekilde zulmetmişti. 12 Eylül''den sonra işkence gören, yıllarca cezaevinde yatan, her türlü baskı ve dışlamaya maruz kalan bir insanın darbecilerin yargılanmasına imkan veren bir düzenlemeye karşı çıkması, vicdanen mümkün olmadığı gibi, o dönemde yaşadıklarından daha ağır bir travmadır. TBMM''de 12 Eylül''ün mağduru olmuş milletvekillerinin partilerinin kararları çerçevesinde AK Parti''ye muhalefet etmek adına anayasal düzenlemeye karşı çıkmaları hazin bir paradoksu yansıtıyor.

“Karşınızda 12 Eylül''ün zulmünden, onun işkence tezgahlarından geçmiş, zindanlarında yıllarını vermiş birisi olarak bulunuyorum” diye konuşan bir MHP''li milletvekili, “Bu maddenin Anayasa''ya konulmasının gerçek nedeni, 12 Eylül cuntasını yargılamak değil, bu cuntaya karşı oluşmuş olan nefreti tahrik etmek suretiyle paketin bütününü kabul ettirebilmektir” şeklindeki yorumuyla içine düşülen trajik durumu ortaya koyuyordu. Oysa mesele çok basit. Yapılan değişiklik çok açık. Bunun küçük polemiklerle, cerbezelerle perdelenmesi mümkün değil. “Ülkücüleri ve solcuları işkenceye götüren, darağaçlarına gönderen 12 Eylül, siyaset yapabilmeleri için Tayyip Erdoğan ve onun gibilerin örgütlenmelerinin yolunu açmıştır. 12 Eylül, en çok ''asmayalım da besleyelim mi?'' sözüyle hatırlanıyor. Biz, 12 Eylül''ün astıklarındanız, iktidar ise beslediklerinden” sözleri bu basit ve ucuz polemiği yansıtıyor.

“28 Şubat''la hesaplaşmıyorsanız, 12 Eylül''le hesaplaşmak istemeniz samimi değildir” türünden bir yaklaşım, AK Parti''yi eleştirmek için kullanılabilir, ama aynı zamanda 12 Eylül''e yönelik bakışın samimiyetsizliğini de gösterir. Darbelerin mağduru olan ülkücüler bu tür basit söz oyunlarıyla tatmin olmayacaklardır.

Diğer bir vicdan kanaması BDP''lilerde görülüyor. Demokrat çevrelerden BDP''ye yöneltilen statükoyu korumak gibi eleştiriler ve halktan gelen baskılar BDP''li vekillerini gerçekten fena sıkıştırmış durumda. Geçen gün BDP Siirt Milletvekili Osman Özçelik, Anayasa değişikliğine destek vermeyerek CHP ve MHP ile aynı çizgide buluştukları için çok üzgün olduğunu söyledi. Özçelik''in “İçimiz kan ağlıyor. Ama siyasette bazen bu tür kararlar almak zorunda kalabiliyor insanlar” şeklindeki ifadeleri siyasetin acımasız ve ilkesiz yüzünü teşhir ediyor.

“Hepimiz 12 Eylül ürünü bu Anayasa''nın mağduruyuz. Hapishanelerde yattık, dayak yedik. Arkadaşlarımız, insanlık dışı muamelelere maruz kaldı. Kürt sorununun bu noktaya gelmesinde 12 Eylül darbesinin ürünü olan mevcut Anayasa''nın büyük etkisi var. Dolayısıyla bu değişikliğe karşı çıkmak kendimizle çelişkiye düşmek demektir” diyor Özçelik…

Özçelik''in şu sözleri bir nevi itiraf gibi ve içine düşülen çaresizliği yansıtıyor: “Partimiz tam 8 kez kapatıldı. Anayasa Mahkemesi''nin mağduruyuz. HSYK daha demokratik bir yapıya kavuşuyor. ..Anayasa Mahkemesi daha çoğulcu bir yapıya kavuşuyor. Aslında bunlar hemen herkesin olduğu gibi BDP''nin de talepleri. Bunun için bu değişiklikleri önemsiyoruz. Belki yapılmak istenen değişiklikler değil ama statükonun bir nebze de olsa yerinden kıpırdatılması için çok önemli. Zaten bu değişiklik, birilerini ürküttüğü için karşı çıkılıyor”. Birçok BDP''li milletvekili, anayasa değişikliğine hayır oyu vermelerini halka izah edemeyeceklerini düşünüyor.

Peki halkı dinlemeyen, vicdanının sesine kulak vermeyen, siyasi fayda ve zararını hesap edemeyen, milletvekillerinin psikolojisini gözardı eden bir parti yönetimi ne ister, ne yapmaya çalışır?

Siyasi kayıplar bir şekilde atlatılabilir, ancak yara alan vicdanları tedavi etmek hiç de kolay olmayacaktır.