Siyasetin gücü

Kamuoyu araştırmalarında yıllardır değişmeyen bir sonuç vardır. Türk Silahlı Kuvvetleri en güvenilir kurum, medya ise en güvenilmez kurumdur. Bu sonuç öylesine değişmezdir ki, anketlerde artık bu soruyu sormak anlamsız hale gelmiştir.

Güvenirlilik ölçümlerinde TSK''nın zirvede, medyanın en dipte yer alması değişmiyor belki ama, aradaki kurumların sıralamasında son dönemde oynamalar var. Örneğin TBMM güven katsayısını önceki yıllara göre arttırmış durumda. Ufak tefek gerilim ve kavgalar bir yana, gece gündüz çalışan ve "sessiz devrim" niteliğinde yasalar çıkaran Meclis''in itibarında yükselme olması iyi bir gelişmedir.

Siyaset kurumu ise geçmişe göre biraz daha üst sıralara yükselmiş durumda.

Halkın siyasetten beklentisi, siyasete güven duyması ve siyaseti gerekli görmeye başlaması biraz da 3 Kasım sonrası tek parti hükümetiyle gerçekleştirilen olumlu adımlara bağlanabilir.

R. Tayyip Erdoğan''ın kişisel karizması ve ürettiği güven sadece AK Parti''yi ve AK Parti hükümetini değil, siyaset kurumunu da daha güvenilir bir noktaya taşıyor.

İnsanların siyasetten ümidini yitirmesi bir ülkenin başına gelebilecek en kötü hadiselerden biridir. Siyasetçilere güvensizlik ile siyasete güvensizlik arasında da bir fark vardır elbette. Siyaseti önemsedikleri halde siyasetçilere güven duymayanlar yeni aktör arayışıyla bir çıkış yolu bulabilirler. Ancak siyasete güven kalmazsa yolun sonuna gelinmiş olur.

Otoriter ve totaliter anlayışlar siyasete duyulan güvenin azalmasından beslenirler, siyaset kurumunun yitirdiği güvende bu eğilimlerin katkısını da gözardı etmemek gerekir. Siyasi alanı daraltan, siyasetçiyi kötüleyen, siyaset kurumunu etkisizleştirmeye çalışanların siyasetin güven derecesini eleştirmelere hakkı yoktur.

Demokratik siyaset, belli bir grubun veya sınıfın değil, topyekün halkın yönetimde söz sahibi olması, ülkedeki tüm sorunların halkın değer ve beklentilerine uygun şekilde çözülmeye çalışılması demektir.

Türkiye''nin önemli sıçramaları siyaset kurumunun güçlü olduğu dönemlerde gerçekleşmiştir. Özal dönemindeki dışa açılma ve liberalleşme politikaları, Erdoğan dönemindeki kalkınma ve demokratikleşme adımları Cumhuriyet tarihinin parlak dönemleri arasındadır. Ara dönemler, vesayet rejimleri, Türkiye''nin geriye gittiği, dünyadan koptuğu yıllardır.

Eğer bir gelişme ve kalkınma olacaksa bunun lokomotifi siyaset kurumu olacaktır.

Siyaseti küçümsemek, törpülemek milletin lehine değildir. Siyasetdışı eğilimlere, antidemokratik yaklaşımlara güç vermek milletin alanını daraltmakla eş anlamlıdır.

Siyasetçilerin kalite düzeyi eleştirilebilir ama televizyonlarda ahkam kesen bazı emekli asker-sivil bürokratları, bazı emekli yargı mensuplarını dinleyince insan siyasetçilerin kalitesi konusunda haksızlık yapıldığını düşünüyor. Dünya gerçekleriyle, Türkiye gerçekleriyle örtüşmeyen afaki yorumlar "Türkiye bugünlere kadar iyi gelmiş" dedirtiyor.

Türkiye''de siyasetin her zaman bir kalite sorunu olmuştur. Ancak siyaseti kalitesizliğe mahkum edip kalitesi test edilmemiş başka mecralara yönelmek de, milli iradenin temsil edildiği kurumların dışında arayışlara girmek de büyük bir yanlıştır.

Türkiye''de önemli dönüşümleri siyaset kurumu yapmıştır, bugün de siyasetin gücü birçok değişim ve gelişimi yapabilecek düzeydedir.

Halkı önemseyen demokrat zihinlerin yapması gereken siyasete güç vermek ve siyaset kültürünün kalite kazanmasına katkı sağlamak olmalıdır.

Siyaset kurumunu tahrip etmek, halkın bindiği dalı kesmek olur. Türkiye''deki muhalefetin çoğu zaman anlayamadığı da budur, yani kendi altındaki halıyı çekmek…