Terör karşısında ortak duruş şart

1984''te başlayan bölücü terör olaylarında bugüne kadar yaklaşık 33 bin vatandaşımız hayatını kaybetti, 25 bin kişi de yaralandı. Böyle can yakan büyük bir sorun karşısında siyasi partilerimizin derde derman olacak yaklaşımlar geliştirebildiği söylenemez. AK Parti iktidarı hem terörle mücadelede çok boyutlu çalışmalar yürütüyor, hem de Kürt meselesine yönelik farklı bir yaklaşıma ve çözüm inisiyatifine sahip.

Muhalefet partilerinin karmaşık sorunlara karşı kapsamlı çözüm önerileri geliştirmesi elbette çok kolay değildir, devlet tecrübesi meselelere farklı ve daha gerçekçi nazarla bakmayı sağlar. Bugün mecliste grubu bulunan partilerden BDP dışındakilerin hepsi bir şekilde iktidar ortağı oldular, bu meseleyle tüm boyutlarıyla yüzleştiler. Cumhuriyet''in en köklü partisi olan CHP sözcülerinin konuyla ilgili açıklamaları laf kalabalığını geçmeyen tam anlamıyla bir vizyonsuzluk örneği... Terörle mücadeleden anladıkları hükümetle mücadele... Terör saldırısı sonrası hükümetin istifaya çağrılması da bu basiretsizliği yansıtıyor.

MHP''nin soruna bakışı zaten başlı başına sorunlu... Bugün söyleyebildikleri tek şey, geçmişte denenen, başarılı olmayan ve sorunu daha da derinleştiren OHAL uygulaması... MHP sorunu doğru anlayabilmiş bile değil. AK Parti''yi sıkıştırmak için kullandıkları tek argüman 2002''de terörün bitirilmiş olduğudur, bu da tamamen gerçek dışıdır. Ortada MHP''nin sahiplenebileceği bir başarı öyküsü yoktur.

Birincisi 2002''de terör sıfırlanmamıştı. 2002''de terör örgütü kaynaklı 700''ü aşkın olay meydana gelmiş ve 16 şehit verilmiştir.

İkincisi, bu dönemde diğer yıllara göre şehit sayısının düşük olması, hükümetin başarılı operasyon yapmasından değil, terör örgütünün fazla saldırı yapmamasından kaynaklanıyordu.

PKK, 1999''dan sonra yeni bir örgütsel aşamaya geçmiş, ''siyasallaşma ve kurumsallaşma'' amacı gütmüştür. Öcalan''ın yakalandığı ilk an yaşanan eylem patlaması, yerini düşük yoğunluklu eylemlere bırakmış, 1999''a kadar verilen kayıpları telafi etmek için kırsalda toparlanma, şehirlerde palazlanma çalışmalarına hız verilmiştir.

O dönemdeki koalisyon hükümetinin durumu doğru analiz edememesi sonucu çok iyi bir fırsat heba edilmiş, terör örgütü rahatça kendi stratejisini hayata geçirmiştir.

1999''a kadar devlet inkar ve imha yaklaşımını öne çıkararak ağırlıklı olarak terörle mücadele çalışmalarına öncelik vermiş, 1999-2002 arası hükümet hem terörle mücadelede hem de diğer alanlara yönelik faaliyetlerde yetersiz kalarak sorunu geçiştirmiş, 2003''den itibaren ise hükümet hem Kürt meselesinde hem terör konusunda çok boyutlu çalışmalar yürütmüştür.

Bugün terörle etkili mücadeleyi kesintisiz sürdürmek kaçınılmaz bir durumdur. Terör iç ve dış siyasette koz olarak kullanıldığı, uluslararası bir enstrüman haline getirildiği, insanların canına kastettiği, bölge halkına zulmettiği, paralel bir devlet yapılanması kurmaya çalıştığı sürece PKK ile amansız bir mücadele verilmesi zorunludur. Bugün terör sorunların doğurduğu bir sonuç değil, büyük sorunlar doğuran bir sebeptir.

Ancak terörle mücadele tek başına sonuca götürecek bir yöntem de değildir. Nitekim 90''lı yıllarda yaklaşık 17 bin terörist etkisiz hale getirilmiş ama terör örgütü ortadan kaldırılamamıştır. Dağdakiler, aysbergin görünen küçük yüzüdür. Nihai çözüm için farklı alanlarda çalışmaların yürütülmesi kaçınılmazdır.

Muhalefet bugün ne terörle daha etkin nasıl mücadele edilebileceğine yönelik gerçekçi ve sonuç getirici bir öneride bulunabilmektedir, ne de nihai çözüme yönelik bir vizyona ve bakış açısına sahiptir.

Terörle mücadelede başarılı olan ülkeler, muhalefetin sorumlu davranarak, hükümetin mücadelesine tam destek verdiği ülkelerdir. Siyasi rekabet hissiyle destek yerine köstek olmak, çözüm sürecinde samimi bir duruş ortaya koymamak anlamına gelir.