Bizim başımıza gelmez demeyin!

Bugün sütunumu Zeki Kentel Bey''in “liberal-izmirliler” e-grubunda yer alan ürpertici bir anısına ayırdım. Ben aradan çekiliyor, sözü Zeki Kentel Bey''e bırakıyorum:

“Oldukça varlıklı bir ailenin çocuğu idi. Ailenin gözbebeği, onur duyduğu bir çocuktu. Delikanlılık çağımızda idik. Bizim zamanımızda yılbaşında da ara tatil yapılırdı. “Yarın yılbaşında babamla rakı içecegim...!” dedi. Çok şaşırmıştım. Hiç bir şey diyemedim. Çünkü o benim için örnekti... Çok sevdiğim, arkadaş canlısı, sözü doğru, okulun en çalışkanı bir arkadaştı.

Kan kardeşiydik, can kardeşiydik. Bu uzun bir süre böyle devam etti; ta ki o yılbaşına kadar. Yılbaşı dönüşü aramıza mesafeler girdi. Yollarımız ayrılmaya baslamıştı.

Onun üstün niteliklerine hayran, kopyasına muhtaç olanlar, güzel kızlar çevresini hiç boş bırakmıyorlardı. Önce gezilere, turlara, götürdüler. Birlikte partiler düzenlendi. Ona diskoteklerin yolunu öğrettiler.

Kendisine, yöneldigi yolun yanlışlığını, bunun sonunun karanlık oldugunu söyledim. Kopuş o kopuş, gidiş o gidiş. Ben de kendisini bıraktım.

Bundan sonra onun hakkında hiç bir haber alamadım. Son günlerde kendisini görebileceğimi öğrendim. Ama keşke görmeseydim. Bugün onun hayatta ve canlı olduğuna ağlıyorum. Ölüm haberini işitmiş olsaydım bu kadar kederlenmez ve bu kadar ağlamazdım.

Çok geçmeden sabahı akşamı, dünü bugünü ve yarını birbirine karışan bir hayatın içine girmişti. O zengin çocukları ve o güzel kızlar, teker teker yanından uzaklaşmışlardı.

Artık onun için hayat meyhane, şarap, başağrısı ve uyku ile eş anlamlı olmuştu. Ertesi gün aynı hayat yeniden başlıyordu. Bakışlarında o yüzyılların ötesini okuyan parlaklık, yerini, bir saniye sonrasını düşünemeyen bir dumanlı donukluğa bırakmıştı.

İçimde bir ses, son günlerde kendisini görebileceğimi söylüyordu. Ailesini aradım. Titreme nöbeti icinde ağlayan seslerle, “Bilmiyoruz, bir tek evladımız bizden koptu. Perişanız. Evimizde ölüm sessizliği var....!” diyorlardı.

Her yerde onu arıyordum. Aramadığım meyhane, hapishane, hastane, karakol kalmadı. Sanki yer yarılmış yerin dibine girmişti. En son uğradığım karakolda kendisi hakkında bilgi sorarken, filan yerde bu isimde perişan, hasta bir adamın yattığını söylediler.

Hiç şaşırmamıştım. Tarif edilen yeri zar-zor buldum. Keşke görmeseydim...

Kilitsiz, kapısı yarı açık bir viraneye girdim. Loş karanlık bir holden, sokak seviyesinde tuğlası, taşı düşmüş bir duvar aralığının aydınlatmaya çalıştığı, duvarlarının rengi seçilmeyen, içinde ne oldugu belli olmayan bir izbe odaya girdim. Hasta bu odada olmalıydı.

Ne bir doktor, ne bir yardımcı ve ne de bir ziyaretçi vardı. İnsan düşmeye görsün. Bir kere düşünce o eski arkadaşlar, önünden gizlenerek, uzaklaşarak, sokak degiştirerek geçerler.

Karanlığa gözlerim biraz alıştı. İn cin top atıyordu burada. Hiç bir hayat belirtisinin bulunmadigi bir yerde, bir canlıyı ziyaretten çok sanki bir ölünün kabrini ziyarete gelmiş gibiydim.

Biraz ilerledim. İnce bir yaygının altında, yaygıdan çok daha ince bir deriyle örtülmüş bir kemik yığınından, derinden gelen hafif bir nefes alışı duyar gibi oldum. Gözler görünmeyen tavana, dipsiz karanlıklara dikilmişti.

O idi. Bu o arkadasım idi. “Beni tanıdın mı?” diye sordum. Nefeslerin zor alındığı uzun bir aradan sonra binbir güçlükle kıpırdayan dudaklar, “Sesin filan arkadaşımı aklıma getirdi. Yoksa sen o musun?” dedi.

“Nasılsın, ne şikayetin var?” diye sordum. Çok büyük bir zorlukla nefes almaya çalışarak, “Şikayetim, ilk kadehten aldığım ilk yudum... O ilk nefesti. Malımı, sıhhatimi, şerefimi ve aklımı verdigim ilk yudum... Bugün de hayatımı vermekte oldugum o ilk kadehin ilk yudumundan şikayetim var” dedi. “Sen haklıymışsın, fakat o zaman benim içine girdiğim o çekici hayatı kıskandığın için beni uyardığını sanmıştım. İlk kadehten ilk yudumu tattıktan sonra kontrolüm elimden çıkmıştı,” diye ilave etti. “Kazanacağımı sandığım üstünlüklerin yerini yoksulluk, hastalık, akıldan yoksunluk aldı. Umutlarımı süsleyen hayallerimin yerini bu felaketler aldı. MAHVOLDUM! İşte ölüyorum!” diye inledi.

İçimde bir şeylerin koptuğunu hissettim. Söyledikleri anlaşılmıyordu bile. Kendisine üç kaşık su verebildim. Söyleyecek bir söz kalmamıştı. Söz bitmişti. Gözlerim karardı. Aynı karanlık dehlizlerden geçerek perişan bir halde şehrin sokaklarına düştüm.

Bir müzikholden kulakları patlatan davul ve zil sesi, çılgın ve çirkef çığlıklar geliyordu...

Ve onu bir yılbaşı gecesinde kaybettim..!”